tag:blogger.com,1999:blog-71783264923957290972012-02-11T08:47:18.014-08:00நிலாமதியின் பக்கங்கள்.எனது படைப்புக்களை காண,பகிர வந்திருக்கும்
உங்களுக்கு வணக்கம்.குறையை சுட்டிக்காட்டுங்கள்
நிறையை பாராட்டுங்கள்.நட்புடன் நிலாமதிநிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.comBlogger1401100tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-45976307095914867312012-01-17T07:34:00.000-08:002012-01-20T05:36:43.065-08:00தாயும் நீயே தந்தை நீயே ..........<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-family: arial; font-size: x-small; text-align: -webkit-auto;">தாயும் நீயே தந்தை நீயே ..............</span><br /><div style="font-family: arial; font-size: small; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: small; text-align: -webkit-auto;">லண்டன் கீத்ரோ விமான நிலையத்தில் இருந்து புறபட்ட விமானம் பலரோடு லதாங்க்கினி யையும் ஏற்றிக் கொண்டு தான் பயணத்தை தொடங்கியது .பல நாட்களாக் ஆசைபட்ட பயணம் அவளுக்கு .லண்டன் மாநகரம் மாணவ விசாவில் படிக்க சென்று ஐந்துவருடங்களின் பின் நாடு திரும்புகிறாள். போர்க்கால சூழலில் ....தாய் தந்தையை வன்னிக் கிராமத்தில் பறி கொடுத்த பின் எரியூட்ட பட்ட் வீடில் .பெற்றவர் உடல்களையும் காணத துயரங்களில் மூழ்கி இருந்த வேளை,...... அவளுக்கு சித்தப்பா தான் கை கொடுத்தார். இருவரையும் கொழும்புக்கு எடுப்பித்து ஒரு விடுதிக் நிர்வாக காப்பாளர் மூலம் ஒரு பெண்கள் விடுதியில் லதாவையும் உறவினர் வீட்டில் மனோகரையும்......சேர்த்துவிட்டு சகோதரனின் மறக்க முடியா இழப்பையும் தாங்கி கொண்டு பணி நிமித்தம் சித்தப்பா லண்டன் திரும்பி விட்டார் ......அவர்களுக்கு படிப்பு வாழ்விட செலவுகளத்தனையும் கவனித்து கொண்டார் ........<br /><br /><div style="text-align: left;">லதா பட்டபடிப்பு முடித்த் பின் ..ஒரு ஆசையில் விண்ண்பித்த் விசாவுக்கு நல்ல பதில் வந்தது லண்டனுக்கு செல்ல விடுமுறை நாட்களில் இவள் தம்பியிடம் சென்று வரும் அந்த பொற்காலம் தூர......போகிறதே என்ற மனக்கவலையிலும் அக்காவுக்கு விடை கொடுத்தான் பெற்றவர்கள் இல்லதா துயரம் ..எதிர்கால நோக்கம் கல்வியின் முன்னுரிமை என உணர்ந்த இவர்களை காலம் நன்றாகவே வழி காட்டியது .மனோகரின் கடும் முயற்சி அவனை கல்வியிலும் முன்னேற்றியது அந்த வருட ஆண்டு இறுதியில் சித்தி எய்தி ... கண்டி பெரதேனியா .மருத்துவ பிரிவுக்கு தெரிவு செய்ய பட்ட் போது அக்கா லதாவுக்கு இனம்புரியாத பெருமை .அக்காவின் வழிகாட்டல் ஊக்குவிப்பு கடின உழைப்பு ........அவனை ஒரு மருத்துவருக்கு தயார் படுத்தி இருந்தது .......அவனுக்கான பட்டமளிப்பு விழாவில் கலந்து கொள்ளத்தான் தாயகத்துக்கு புறப்பட்டு இருக்கிறாள்.</div><br />பயணம் தந்த களைப்பை தம்பியை பல வருடங்களுக்கு அப்பால் ..சந்திக்க் போகுமாவல் ......தணித்துவிட்டு இருந்தது. இன்னும் சில மணி நேரங்களில் விமானம் தரையிறங்கக் போகிறது ....அவளது உள்ளம் எப்போதோ தரை தொட்டுவிட்டது. தம்பியின் தோற்றம் .....அவனது நண்பர்கள் ..உறவினர்களை எதிர் கொள்ள நிலைமை தயாராகி விட்டது .<br />இதோ சற்று ஆட்டமுடன் விமானம் தரை தட்டுகிறது ...குடிவரவு திணைக்கள கட்டுப்பாடுகள் முடிந்து வெளி வந்தவளுக்கு ."அக்கா " என கட்டியணைக்க வரும் கம்பீரமான இளைஞ்சன் இவனா? என் தம்பி என அதிர்சியடையுமக்கா ..........அன்புப்பரிமாறல்களுக்<wbr></wbr>கு பின் உறவினர் வீட்டை அடைந்தார்கள் </div><div style="font-family: arial; font-size: small; text-align: -webkit-auto;"><br /><br /><a name='more'></a>.வாரம் ஒன்று ஓடிவிட்டது .வார இறுதியில் .பல்கலைகழகம் முடிய ..அவளை வெளியே அழைத்து சென்று ..உரையாடுவான்..அவன் நன்றாக் மாறிவிட்டு இருந்தான். பொறுப்புள்ள தம்பியாக, கஷ்டம் தெரிந்த்வனாக் ..எந்த கெட்ட பழக்கங்களுக்கும் ஆளாகாதவனாக இருந்ததையிட்டு லதாங்ககினி பெருமைப்பட்டாள். தாய் தந்தையருக்கு பின் தன் பொறுப்பை நன்றாக் உணர்ந்த்வனாக் என் தம்பி வளர்ந்திருக்கிறான் என் பணியை செய்து இருக்கிறேன் என்ற திருப்தியுடன் மன அமைதிபெற்றாள் .</div><div style="font-family: arial; font-size: small; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: small; text-align: -webkit-auto;">எதிர் பார்த்த அந்த பரிசளிப்பு விழா நாளும் வந்தது ஒருதனியார் வாகனத்தில் உறவினருடன் கண்டிக்கு சென்று ... விழாவில் கலந்து கொண்டனர்........அவன் உடன் இன்னும் இரண்டுபேர் அதி திறமை சித்தி பெற்று இருந்தனர்.உடன் பேராசி<wbr></wbr>ரியர்கள் அவனை புகழ்ந்து பேசும்போது கண் கலங்கினாள் . ...விழா முடியும் தருணம் உறவினருக்கான விடுதியில் விருந்துபசாரம் நடக்க இருந்தது அவனும் நண்பர்களும் பிரமாண்டமாக் ஒழுங்கு செய்து இருந்தனர். இவனது பிரிவுக்கான மருத்துவ பேராசியரியர ராஜபாலன் தூரத்து தாய்வழி சொந்தமும் கூட .ஒழுங்க்கமைக்க் பட்ட் மேடையில் மனோகரின் சிறப்புக்கள்.......அவனது கடின உழைப்பும் ..விடாமுயற்சியும் , கூடுதல் உனது சக்தியாக அக்காவின் அன்பும் வழி நடத்தி இருந்தன<br />என்ற பொருள் பட பேசினார் நன்றி கூறி விருந்து ஆரம்ப மாகும் வேளை .........<br /><br />ஒலிவாங்கியை கையில் எடுத்த மனோகர் என் அக்காவாக மட்டும் அல்ல என் தாயும் தந்தையுமானவள் .என்ற உணர்வு மேலீட்டினால் ..பாடினான்<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=d2VJW5CHxhQ">http://www.youtube.com/watch?v=d2VJW5CHxhQ</a> .</div><div style="font-family: arial; font-size: small; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: small; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: small; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: small; text-align: -webkit-auto;"> படம்: குமரன் சன் ஒப் மகாலட்சுமி .............நீயே நீயே ...........தாயும் நீயே தந்தை நீயே .உயிர்த் தோழி நீயே ...(அழகான அன்பை பொழியும் ஒரு பாடல் ) .இதோ ...நீங்களும் கேளுங்கள்..........விழா நடுவில் கண்கள் சிவந்து கண்ணீர் பெருகியது லதாவுக்கு ..இதயம் மகிழ்வால் பெருமிதத்தால் விம்மியது </div><div style="font-family: arial; font-size: small; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: small; text-align: -webkit-auto;"><b>.குறிப்பு: </b><br /><br />எனக்கு பிடித்தபாடல் இது பாடலுக்கான எனது உணர்வுகளை உணர்த்தும் சிறுபகிர்வு. .பிடித்திருந்தால் உங்களது ஒரு சில வரிகள் என்னை மகிழ்விக்கும். </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-4597630709591486731?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-42189904527939702872012-01-16T10:38:00.000-08:002012-01-17T05:55:42.975-08:00தை மகளே வா<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />புதுப்பானையில் புத்தரிசியிட்டு <br />சுவையோடு சக்கரை சேர்த்து<br />பால் பழமும், இன்முகம் கொண்டு<br />வரவேற்கிறோம் ,தை மகளே வா.<br /><br />பழையன கழிய வேண்டும்<br />புதியன பல புக வேண்டும்<br />இன்பம் தரவா..இன்னல் தீர்க்க வா<br />ஈழத்து மக்களுக்கு விடிவு கொண்டு வா<br /><br />பசித்தவனுக்கு உணவளித்த கூட்டம்<br />பசிப்பிணியால் வாடுகிறது<br />ஆட்சி பீடத்தில் போலி வாக்குறுதி<br /> கால இழுத்தடிப்புக்களும் தாராளம்<br /><br />வெளிநாட்டு உதவியில் உண்டு<br />கொழுக்கிறது பெரும்பான்மையினம்<br />உதவிக்கரங்கள் உரியவ்ரகளை<br />உரிய வேளையில் போய் சேர்வதில்லை<br /><br />கலப்பை மறந்த பூமியில்<br />காலத்தின் தேவை கருதி<br />காலமெல்லாம் சிறக்க<br />உழவுத்தொழில் மலர வேண்டும் </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-4218990452793970287?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-4091935530562915282011-12-30T06:52:00.000-08:002011-12-30T06:52:59.821-08:00இனிய புது வருடம் உதயமாகட்டும்.....<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">இனிய புது வருடம் உதயமாகட்டும்...................<br /><br />பழைய ஆண்டு கழிந்து புது ஆண்டு ...காண இருப்போருக்கு .2012 .......என்னும் புதிய ஆண்டு மகிழ்ச்சிகரமாக உதயமாகட்டும் என வாழ்த்துகிறேன் . அத்தோடு .........சென்ற வருடம் மகிழ்ச்சி .....வெற்றி ....சிறு சோகம் ......சாதனை ...வீடு மாற்றம் ...........என பலவாறாக என் வாழ்வில் வந்து விளையாடியது .......இத்தனையும் தந்து என்னை இன்றுவரை வாழ வைக்கும் அந்த எல்லாம் வல்ல பரம்பொருளுக்கு நன்றி ...........என் வலை பக்க வாசகர்களுக்கும் கருத்து பரிமாறும் உறவுகளுக்கும் .இனிய புதுவருடம அமைய வாழ்த்துக்கள் ........வரும் வருடத்திலிருந்து வாரம் ஒருபதிவாவது போடணும் ......என சங்கற்பம் பூண்டு .............மீண்டும் வருட முதல் வாரத்தில் உங்களை சந்திப்பேன்.......சகோதரி நிலாமதி ..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-409193553056291528?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-53525317289127599772011-12-12T15:22:00.000-08:002011-12-12T15:23:27.944-08:00தெளிவு ............<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px; line-height: 25px;"><br /></span></span><br /><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;"> அமைதியான வாழ்வில் புயல்போல் வந்தது சாரங்கனின்...புறப்பாடு ........ அவன் பிரபலமான ஒரு பல் கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். இனப்பாகுபாடு காரனமாக பெரும் கலகம் மூண்டது. நாட்டைவிட்டு வெளியேறியே ஆக வேண்டிய கட்டாயம் அயலில் உள்ள ஒரு நாட்டுக்கு புறப்பட்டு சென்றான் தற்காலிக விசா அனுமதியோடு .மிகவும் கஷ்டபட்டு ஒருவேலையில் சேர்ந்தான் .கொண்டுவந்த காசு எவ்வளவு காலம் கை கொடுக்கும். ..பகலில் படிப்பும் இரவில் வேளையுமாக கழிந்தது அவன் காலம். .மூன்று வருடங்கள் கஷ்ட பட்டு படித்ததின் பயனாக அவனை அவன் படித்த் தொழில்நுட்ப கல்லூரி இல் பகுதி நேர விரிவுரையாளராக சேர்த்தார்கள். நாட்டில் மேலும் மேலும் பிரச்சினை நீண்டு கொண்டும் கொடூரமாகவும சென்றதே தவிர தணிந்த பாடில்லை . .....தனிமையும் பெற்றவர்களை பிரிந்த சோகமுமவனை வாட்டியது ........</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;">ஓய்வு நேரங்களில் கணனியில் இருபதுதான் அவனது வேலை. நிறைய நண்பர்கள் கிடைத்தனர் . அவனது தமிழ் எழுத்து ஆற்றல் மேலும் வளமானது ......முகபுத்த்த்கமேனும் நட்புவட்ட்த்தில் இணைந்தான்..........சில ஆண்களும் சிலர் பெண் பெயரில் ஆண்களும் பெண்களும் இணைந்து கொண்டனர்<br /><a name='more'></a>. ....இத்தகைய நட்பு வட்டத்தில் ஒரு பெண் இவனது தளத்தில் இணைந்து கொண்டாள். நட்பான உரையாடலில் அவள் தன் தாயகத்தை சேர்ந்தவள் என்பதை அறிந்து மேலும் நட்பை வளர்த்துக் கொண்டார்கள் . காலபோக்கில் அவள் தன் சுயசரிதம் பகிர்ந்து கொண்டாள் அவள் பெயர் சாம்பவி .........அவள் ஒரே ஒருபெண் என்றும்... இளவயதிலே ..வெளிநாடு ஒன்றிக்கு இடம்பெயர்ந்தவள் என்றும் படித்து விட்டு வேலைபார்பதாகவும் சொன்னாள். தந்தையை பற்றிய பேச்சை அதிகம் தவிர்த்துக் கொண்டாள் . இவனும் மிகவும் கஷ்டபட்டு படித்து கொண்டே வேலை செய்வதாகவும்.........தாய் தந்தையர் விவசாயம் செய்பவர்கள் என்றும் சொந்த கிராமத்த்திவிட்டு வேறிடம் இருபதால் வாழ்க்கை செலவுக்கு மிகவும் கஷ்டபடுவ்தாகவும் தெரிவித்தான் .. தன்னை குடும்ப ஆதாரதுக்காக் நம்பி இருபவர்கள் என்றுமிரு சகோதரிகள் இருபதாகவும் சொல்லிக் கொண்டான்........ஒருதடவை ,அவளது தந்தைபற்றிய பேச்சில் அவர் தாயை பிரிந்து இருப்தாகவும் இதனால்தான் தாயுடனே வசிபதாகவும்.....சிறுவயதிலே தந்தையை பிரிந்ததால் .........மிகவும் மன உளைச்சலுக்கு ஆட்பட்டதாகவும் , தந்தையின் அன்புக்கு ஏங்குவதாகவும் சொன்னாள். </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;">காலம் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது ......அவள் ஐரோப்பிய நாடொன்றில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாள் .இவர்களது நட்புக்கு வயது இரண்டு வருடங்களாகின......ஒரு நாள் இவன் தான் அவளை திருமணம் செய்ய விரும்புவதாக சொன்னான்........ அவளுக்கும் பிடித்தது இருந்தது . தன் தாயின் சம்மதம் கேட்டு முறைப்படி திருமணம் செய்ய அவன் இருக்கும் நாட்டுக்கு வ்ருவ்தாக் சொன்னாள். .பின் பதிவுத்திருமணம் நடந்த பின் .........தான் இருக்கும் ..நாட்டுக்கு குடும்ப் ஒன்றிணைவு குடிவரவு மூலம் வரவழைத்து கொள்ள்வதாக்வும் சொன்னாள ..அவர்கள் இருவரும் அந்த நல்ல நாளுக்காக காத்து இருந்தனர்................மீண்டும் ஒருதடவை பேச்சுவாக்கில் அவள் மன உளைச்சலால் சில காலம் வருந்தியதாகவும் ( depression ) வைத்தியரிடம் காண்பித்து மருந்துவகை பாவிப்பதாகவும் சொன்னாள். அதைக் கேட்டதும் இவனுக்குள் ஒரு சஞ்சலம்.............தன் நண்பனிடம் கேட்டான் .</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;">அவனோ வெளிநாட்டி ல் வாழும் புலம்பெயர்ந்தவருக்கு இது இயற்கை எனினும் தந்தையை பிரிந்த சோகமும் அவளுக்கு இருக்கும் எனவே இது சாதாரணம் அவள் உண்மையை சொல்கிறாள் எனவே நீ துணிந்து திருமணம் செய் என புத்தி சொன்னான்............</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;">.அவனோ கலங்குகிறான்.................ஒருமுடிவுக்கு வரமுடியாமல்.?.........என்ன செய்யலாம் அவன் வாழ்வு வளம் பெறுமா ? ....மீண்டும் தாயக்த்தில் சென்று நிம்மதியாக வாழ முடியாத நிலை அவனுக்கு .......அவன் தெளிவு பெறுவானா ? காலம் தான் அவனுக்கு நல்ல பதில் சொல்ல வேண்டும் ..</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;">கதை கற்பனையல்ல ........... </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-5352531728912759977?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-34054514113382317022011-11-14T14:04:00.000-08:002011-11-15T07:33:01.605-08:00என் அப்பம்மா<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;">ராஜரத்தினம் கோகிலா தம்பதிகளுக்கு மூத்தவள் பெண் நிரஞ்சினி .....ராஜா ரத்னம் தலை நகரில் புடவைக்கடைகளுக்கு சொந்தக்காரர்..நிரஞ்சினிக்கு துணி மணிகளுக்கு களுக்கு குறைவே இருக்கவில்லை. அடுத்தடுத்து மூன்றும் பையன்களாக் பிறக்கையில் இவளுக்கு மதிப்பு மிகவும் உயர்ந்தது.............இவளுக்கு ஆறு வயதிருக்கும் பொது ....</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;">.ஒரு தடவை கிராமத்துக்கு சென்றார்கள். ராஜரத்தினம் தனது தாயார் மீது மிகவும் நேசம் வைத்திருந்தார். ஒவ்வொரு பள்ளிவிடுமுறைகளின் போதும் எப்படியாவது நேரம் ஒதுக்கி குடும்பத்தினரை ஊருக்கு அழைத்துச் செல்வார். பின்பு பள்ளி தொடங்கும் போது மீண்டும் வ்ந்து தலை நகருக்கு கூட்டிபோவர். இக்காலத்தில் ஊர்க் கோவில் திருவிழா நடை பெறும் .ராஜரத்னம ஐயா என அழைக்கப்படும் இவருக்கு மிகுந்த் செல்வாக்கு உண்டு............நிரஞ்சனி அப்பம்மாவுடன் கோவில் .நடைமுறைகளில் கலந்துகொள்வாள். இதற்காக பட்டுச் சட்டை ...பாவாடை எல்லாம் விசேடமாக் தைக்க கொடுத்து எடுத்து வைப்பார் அப்பம்மா ..</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;">.ஒருதடவை விடுமுறைக்கு வந்தவர்கள் போகும்போது <br /><a name='more'></a>......நிரஞ்சனி அப்பம்மாவுடன் மிகவும் நெருங்கி விட்டாள் .. தான் அவ்வூர் பள்ளியில் சேர்ந்து படிக்க் இருப்தாகவும் சொன்னாள்........ராஜரத்தினம் கோகிலாவுக்கு மிகவும் அதிசய மாயிருந்தது ..ராஜ ரத்தினத்தாருக்கு தன் தாயின் வேண்டுதலையும் மகளின் விருப்பையும் ஒதுக்கி தள்ளி அவர்களை மனம் நோக செய்ய விரும்பவில்லை .........மறு நாளே இவர்கள் பயணம் தடை பட்டு அவ்வூர் பள்ளியில் சென்று அனுமதி வாங்கி வந்தனர். .அப்பம்மாவுக்கு மிகவும் சந்தோஷம்.........குடும்பத்தார் பயணம் சென்றனர். நிரஞ்சினி மிகவும் நல்ல பெண்ணாக வளர்ந்து வந்தாள். பள்ளியும் அப்பம்மாவின் அணைப்பும் அவளுக்கு மிக்வும் பிடித்திருந்தன ............அப்பம்மா கதை கதையாக சொல்வார். அவளது பெயர் கூட தனது தேர்வு என்று சொல்வாள். நிறைந்த மகளாக இருக்கணும் என்பதால் நிரஞ்சினி .........என பெயரிட்டதாக சொல்வாள் ....பாட்டி தனது கணவர் இறந்த பின் மிகவும் ஒரு சந்தோஷ வாழ்க்கை தன் பேத்தியால் கிடைத்தது என்பாள். வெள்ளி தோறும் கோவிலுக்கு போகையில் பாட்டியின் மதிப்பு மரியாதையும் பேத்திக்கும் கிடைக்கும்..........ராஜரத்தினத்தின் தந்தை அவ்வூரின் ....மதிப்புக்குரிய பெரு மகன்............கால ஓட்டத்தில் ...நிறைஞ்சினி .........பெரியவளா னாள் ......ஊரைக் கூட்டி விழா எடுத்தனர்......கொண்டாட்டம் நிறை வடைந்ததும் ...எல்லோரும் புறப்படத் தயாரானார்கள். ...கோகிலாவுக்கு இனியும் பாட்டியுடன் மகளை விட்டு வைக்க விரும்பவில்லை .........ராஜராத்னமும் அவரது வயோதிபத்தை சாட்டி ........மகளை அழைத்து சென்றனர்..........</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;">சில நாட்களில் பாட்டி மிகவும் நோய் வாய்பட்டார் ...........தன் பேத்தியுடனான வாழ்வை ஆசை போட்டு பார்ப்பார் .எந்த வைத்தியத்துக்கும் நோய் குணமாகவில்லை .............இறுதியில் ராஜரத்தினம் குடும்பத்துடன் .வந்து சேர்ந்தார்..........அப்பம்மா என அழைத்து கொண்டு வரும் தன் பேத்தியை ........கண்டதும் ..சற்று முனகியவாறு ...கண் திறந்தார்.........இறுதியாக.. அவ்வூர் வைத்தியர்.......அவருக்கான காலம் இன்னும் மூன்றுநாட்கள் என காலக்கெடு சொல்லிச்சென்றார். மூன்றாம் நாள்..அதிகாலை ஈனக் குரலில் ...நிரஞ்சினியை அழைத்தார்............அருகில் சென்று ..வருடிக்கொடுத்து .. இருக்கையில் தாகமேடுப்ப்தாக சொல்லவே நிரஞ்சினி ...அருகில் இருந்த குவளயில் ......சிறிது பாலை கரண்டி மூலம் பருக்கி கொண்டு இருக்கும்போது ..இரண்டாம் கரண்டி பால் ...அவரது கடைவாயிநூடே வழிந்தது ....பின் தலை கீழ் நோக்கி சரிந்து ...அவரது ஆன்மா ...இறைவனிடம் சங்கமமாகியது.</div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; text-align: -webkit-auto;">நிரஞ்சினி மிகவும் கவலை யடைந்தாள் ..............அப்பம்மாவின் ஒவ்வொரு செயலயும்..சொல்லி சொல்லி ............அழுதாள்......... ஒருவாரத்தில் இறுதிக் கடன்கள் யாவும் நிறைவேறியதும் மீண்டும் அவளது படிப்பை தொடர தலை நகருக்கு சென்றாள். ...இந்தப்பாடல் ஒலிபரப்பும் போதெல்லாம் பாட்டியின் நினைவில் மூழ்கி விடுவாள் ..............நீங்களும் கேளுங்கள் இனிய பாடல். ..<a href="http://www.youtube.com/watch?v=3xy3eYNKShw&feature=related">http://www.youtube.com/watch?v=3xy3eYNKShw&feature=related</a>. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-3405451411338231702?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-41074210672841869222011-11-07T12:15:00.000-08:002011-11-08T08:40:28.198-08:00நாள் தோறும் ....நீ தானே .....<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">அந்தச் சின்னஞ் சிறு கிராமம் ........காலை யில் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக </div><div style="text-align: left;">இயங்கும் ..... பட்டணத்துக்கு போக பஸ் வண்டிக்கு விரைவோர்....காலை,ஆலயமணியின் பக்தி மிகு எழுப்புதல்கள் .. பள்ளிச் சிறார்கள் ..என்று வீதி ...போக்குவரத்தால் நிறைந்து இருக்கும்..</div><div style="text-align: left;"> கலைவாணி அந்த ஊரின் பாட்டு வாத்தியார் பொண்ணு ...கல்லூரியின் </div><div style="text-align: left;">இறுதி யாண்டு படித்துக் கொண்டிருந்தாள் ......பெணகள் கல்லூரி அது .எந்நேரமும் சிரிப்பொலிக்கு பஞ்சமில்லை .....பெண்கள் என்றாலே மகிழ்ச்சி தானகவே வரும். </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ஆண்டு இறுதிகளில் ...வகுப்பேற்றம் நிகழும்..பன்னிரண்டாம்வகுப்பு, முடிவில் ( பிளஸ் டூ போன்று ) . பல்கலை யின் நுழைவு தேர்வு இருக்கும். </div><div style="text-align: left;"> பாட்டுவாத்தியாரின் மகள் என்பதாலோ என்னவோ கலை வாணிக்கு நன்றாக பாட்டு வந்தது .மேடைகளில் கல்லூரியின் விசேடங்களில் பாடுவாள். .கர்நாடக சங்கீதம் மட்டுமன்றி ...சினிமா பாடல்களையும் வகுப்பு பெண்கள் பாடச் சொல்லி கேட்பார்கள். வாழ்வை சினிமா ஆட்கொண்டிருந்த காலம்.</div><div style="text-align: left;">உயர்கல்லூரி மாணவிகளுக்கு வருட முடிவிலே பிரியாவிடை நடைபெறும் .</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">அயலிலுள்ள சகோதர பாட சாலையும் அழைக்க படுவர்.விழா முடிவில் விருந்துபசாரம் நடக்கும்.ஆசிரியைகள் தலைமை யாசிரியர் தம்பதியர் .சகிதம் .அயல்பாடசாலை அதிபர் குடும்ப ..சகிதம் விழா களை கட்டும். இதற்காகவே உள்ளவற்றில் நல்ல ஆடை உடுத்து ......அன்று பெண்களை சேலையிலும் பையன்கள் கோட் சூட் ஆங்கில உடையிலும் காணப்படுவர் . <br /><a name='more'></a>.கேசவன் , அந்த ஊரின் ஆண்கள் கல்லூரி அதிபரின் மகன் .ஒரே ஒருபையன் ..இருவருடங்களுக்கு முன் பல்கலைக்கழகத்தில் மருத்துவ பட்டப் படிப்புக்காக சென்றவன் . தலை நகரில் படித்துக் கொண்டிருந்தான் ....தந்தையின் விருப்புக்காக ...விழாவில் கலந்து கொள்ள வந்திருந்தான் ....</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">கடந்த காலங்களில் ...பள்ளிமாணவிகளால் . கலைவாணியோடு </div><div style="text-align: left;">இணைத்து பேசப் பட்டவன் . இருவருக்கும் ஈர்ப்பு இருந்தாலும் ........கேசவனின் தந்தையின் கண்டிப்புக் கருதி ......இலைமறை காயாக..இருந்தது.காதல் ...விழாவின் இடையே ....கலை வாணி குழுவினரின் இன்னிசைக் கச்சேரி மேடையில் நிறைவடைந்ததும் ..மேடையில் ஒரே கூச்சல் .கலைவாணியை ...சினிமா பாடல் பாடும் படி ....அன்று கலை வாணி அழகான பொன் மஞ்சள் சேலையில் தேவதையாக காட்சியளித்தாள். கல்லூரியின் இறுதி நாள் சக .மாணவிகளின் அன்புக் கட்டளையை தட்ட முடியவில்லை ...</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">...என்ன பாடல் பாடுவது என்பது தான் அவளது உள்ளக் குமுறல் ...........கரவொலி மத்தியில் .......ஒலி வாங்கியை பிடித்து .............மேடையில் .......பாடினாள் ........<a href="http://www.youtube.com/watch?v=mh8CEJxbcac">http://www.youtube.com/watch?v=ம்ஹ௮ஏழ்ஷ்ப்கக்</a></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">" நீ..................தானே நாள் தோறும் நான் பாடக் காரணம் ."...........</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">............பாடலையும் கேட்டுப்பாருங்கள் ............</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">இதன் அர்த்தங்கள் ஆயிரம். உரியவர்களுக்கே புரியும். இது கேசவனுக்கு சொல்லும் காதலா .......கேசவனுக்கே புரியும். காலம் கை கூடினால் காதல் </div><div style="text-align: left;">கை கூடும். .விழா இனிதே முடிவடைந்தது .......கேசவனுக்கு அன்றிரவு நித்திரையே இன்றி புரண்டு கொண்டிருந்தான் ....... </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">பள்ளி நினைவுகள் ஓராயிரம் கதை சொல்லும் . பள்ளிக்காலம் கடந்த பின் நினைவுகள் தரும் சுகமே தனியானது . பாடலின் சுவைக்காக பதியப்பட்ட் சிறு பதிவு.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">உங்கள் நினைவுகளும் பள்ளிக் காலம் சென்றனவா ?</div><div style="text-align: left;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=mh8CEJxbcac"></a>.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-4107421067284186922?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-21787882358601357172011-10-28T09:55:00.000-07:002011-10-28T09:55:50.409-07:00மண்ணாசை ....................<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"></span></div><div><br /></div><div>அந்த சின்ன ஊரின் அழகு கம்பீரமாய் வளர்ந்து நிற்கும் பனை மரங்கள் வேப்ப மரங்கள் ஆல மரங்கள் போன்றவை தான்.......இந்த ஊரில் தாமசு பிள்ளையும் மனவல் பிள்ளையும் அயல வீடுக்காரர் . வழக்கம் போலவே அன்றாட பணிகள். தாமசு அந்த ஊரில் கிராமசேவகர் பிரிவின் எழுத்தாளர் .மனவல்.. பெருந்தெரு மேற்பார்வையாளர் . அயல வீடு அவர்கள் குழந்தைகளும் இவர் குழந்தைகளும் விளை யாடுவர்கள் ஒன்றாக பள்ளிசெல்வார்கள். காலம் விரைவாய் போய் கொண்டு ......இருந்த்து. குழந்தைகள் வளர்ந்து கல்லூரி சென்றார்கள் . தாமசின் மூத்தவள் தனக்கு ஒரு கோழிக்கூடு அமைத்துத்ரும்படி கேட்டாள். தன் மகளின் விருப் பை தட்டாது அமைத்து கொடுத்தார். அங்கு ஒருகாணியில் எல்லையை சில பனை மரங்கள் பிரித்து நிற்கும் .</div><div>தாமசுக்கும் மனவல் காணிக்கும் எல்லையாக வரிசையாக பனை மரங்கள் நின்றன. அந்த இடத்தை தாமசு ..நிலையமாக் தெரிந்து அதில் அலுமீனிய தகரம் கொண்ட கோழிக்கூடு தயாராகியது ... காலம் சென்றது ... பனை மரங்கள் ..குலை தள்ளி நொங்கு ...வரும் காலம்.<a name='more'></a>.. </div><div><br /></div><div>ஒருநாள் தாமசு மனைவி , மனுவல் மனைவியை கூப்பிட்டு .. அந்த பனை மரங்கள் ..நுங்கு முற்றும் முன் வெட்டும்படி கேட்டாள். அதை மனுவலிடம் சொன்ன தும் அவருக்கு கோபம். ஏனெனில் பனை மரங்களின் பழங்கள் அவரது கோழிக் கூட்டு கூரை மீது விழுந்ததால் ..அவை சேதமாகி விடும் கூரை மாற்ற வேண்டிவரும் ..தன்னால் முடியாது கோழிகூடு முதல் வந்ததா? பனை மரம் முன் வந்ததா? என வாக்கு வாதப் பட்டனர் .இருவீடும் பகை யானது ஆனால் .......மனிவிமார் ரகசியமாய் பேசிக்கொள்வர். ..குழந்தைகளும் வளர்ந்து மேற்படிப்புக்காக ....... வெளி நாடு சென்று விட்ட்னர். அவ்வூரில் போர் தொடங்கியது ...வெளி நாடு போக கூடியவர்கள் எல்லோரும் ..சென்று விட்டனர். ........... கோழிக் கூடும் கள்வரால் . சூறையடபட்ட்து ...மண்ணாசை பிடித்த் தாமசும்.......... மனுவலும் ...வயோதிபம் கண்டு .. முதியோர் இல்லம் சென்றனர். கோழிக் கூடு இருந்த இடம் தெரியாமல் போனது ...இன்றும் பனை மரம் மட்டும் ..பல வடலிகள் கண்டு .............தன்னை சூழ காவோலைகளால் நிறைந்து சடைத்து நிற்கிறது .............</div><div><br /></div><div> மண் ஆசையாலும் புரிந்துனர் வில்லாமளும் வந்த பகை, ...இந்த வாழ்வே நிஜம் என்னும் நிலை .......மனிதர்களை ஆட்டி ப்படைக்கிறது . மனிதம் செத்து ரொம்ப நாளாகி விட்டது ..என்று திருந்தும் இந்த மானிடம் .</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-2178788235860135717?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-88103983375083246402011-10-21T05:13:00.000-07:002011-10-21T05:14:55.161-07:00மீண்டும் உங்களோடு ........<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">...</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">காலம் இட்ட கட்டளையாய் கடந்த இரண்டுமாதங்களும் ...வெளி யூர் பயணம் ...வீடுமாற்றம் என்று ... என்னை பாடாய் படுத்திவிட்டது. மனசும் கனத்தது . மாற்றங்கள் ஓட்டங்கள் கலக்கங்கள் சிந்தனைகள் எதிர்பார்ப்புகள் என்று கடல் அலை போல ... பந்தாடப்பட்டுக் கொண்டு இருந்தேன் . ஒருசில நல்ல விடயங்களும் இடையிடை ஆறுதலை தந்தன . வாழ்வின் திருப்பு முனையாகவும் இருந்தது .......எழுத மனமின்றி ...வந்து வாசித்து விட்டு சென்று விடுவேன்........தற்போது தான் வேளை வந்தது .......</div></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">"அப்பாடா " என்று இருக்கிறது .....கணனியில் எழுதவும் நேரம் கிடைக்கிறது . மீண்டும் இந்த நிலவு தோன்றும் வேளை ....வந்துள்ளது . நடப்புகளை காணும் ஆவலுடனும், விரைவில் உங்களுடன் பதிவுகளோடும், என் சின்ன கிறுக் கல்களோடும் சந்திப்பேன் ........... அதுவரை </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">பதிவர்களுக்கும் வாசகர்களுக்கும் ....தீபாவளி வாழ்த்துக்கள் .ஒளியின் பிரகாசம் போல் உங்கள் மனம் மகிழட்டும். </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">நன்றி வணக்கம் </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-8810398337508324640?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-41057199044315674392011-10-20T09:02:00.000-07:002011-10-20T09:18:39.795-07:00மாபெரும் இலக்கியப் போட்டி - 2011<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="background-color: #edf4f5; color: #4c4ca1; font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; font-weight: bold; line-height: 18px;"> <a href="http://www.tamilthottam.in/t20084-2011#109294" name="109294" style="-webkit-transition-delay: initial; -webkit-transition-duration: 0.3s; -webkit-transition-property: color; -webkit-transition-timing-function: ease; color: #7fffa9; font-weight: bold; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-decoration: none; text-transform: uppercase;">தமிழ்தோட்டத்தின் உறுப்பினர்களுக்கான மாபெரும் இலக்கியப் போட்டி - 2011</a></span><br /><br /><br /><a href="http://www.tamilthottam.in/t20084-2011">http://www.tamilthottam.in/t20084-2011</a><br /><br /><br /><div style="text-align: left;">மேலும் தொடர்புகளுக்கு ..............<a href="http://www.tamilthottam.in/forum">http://www.tamilthottam.in/forum</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-4105719904431567439?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-65771391107783113332011-08-22T09:32:00.000-07:002011-10-03T07:21:18.222-07:00அவளுக்காக வாழ வேண்டும்.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-yw03fLaOkt0/TlKEZsf8SLI/AAAAAAAAAYg/tpMdJO6tA6M/s1600/Baby+wants+mother.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-yw03fLaOkt0/TlKEZsf8SLI/AAAAAAAAAYg/tpMdJO6tA6M/s1600/Baby+wants+mother.jpg" /></a></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><div>காலம் வெகு வேகமாக் ஓடிவிட்டது போல் இருந்தது அவனுக்கு . சோமசுந்தரம் தன் தாய் நாட்டை விட்டு வெளியேறி இருபது வருடங்கள் . எல்லோராலும் " சோமு "என்று அன்பாக் அழைக்கபட்டவன். வீட்டுக்கும் ஊருக்கும் செல்ல் பிள்ளை .காரணம் மூன்று பெண சகோதரிகளுக்கு இளையவனாக் பிறந்தவன். நடுத்தர குடும்பத்தில் பிறந்தவன் தந்தை அயலில் உள்ள பட்டணத்தில் , பள்ளியில் உதவித் தலைமை ஆசிரியர். வார இறுதியில் தான் வீட்டுக்கு வருவார். தாயார் வீட்டு வேலைகளை யும் மக்களையும் கவனித்து கொள்வார். பெண்கள் பள்ளியில் கவனமாய் படித்து .வந்தனர். .தாயார் ஆண்பிள்ளை என்று அவனில் மிகுந்த பாசம் வைத்தது இருந்தார். வேண்டியதெல்லாம் எப்டியாவது காசு சேர்த்து வாங்கி கொடுப்பார்.அவனுக்கு துணி துவைப்பது , அக்கா மார்தான். சில சமயம் வெளி வேளைகளில் உதவி செய்வான். அவனும் உயர் கல்வி முடித்தும் மேற மேற் படிப்புக்காக செல்ல காத்திருந்தான் . அப்போது தான் தாயகத்தில் போரின் ஆரம்ப காலம் . இயக்கங்களுக்கு ஆட சேர்ப்பு செய்துகொண்டு இருந்தார்கள். குடும்ப் உறவுகள் அவனை விடத் தயாராக் இல்லை. வெளி நாட்டுக்கு ஆட்களை அனுப்பும் முகவர் நிலையம் மூலம் அவன் நாட்டை விட்டு வெளியேறி னான். காலம் தன் பாட்டுக்கு ஓடிக் கொண்டே சென்றது. ஐரோப்பிய நாடோன்றுக்கு சென்றவன் அந்நாடடு பாஷை படிக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் பாஷை படிப்பதும் பகுதி நேர வேலை செய்வதுமாய் ...இருந்தான். அந்நிலையில் மூத்த சகோதரிக்கு திருமணம் செய்ய வேண்டிய நிலை. இவன் வருவதற்காய் அடைமானம் வைத்த வீடு சீராக் கொடுக்க வேண்டி இருந்தது. உழைத்த் காசெல்லாம் ..அனுப்பி அவள் காரியம் முடித்தான்.<br /><a name='more'></a> இந்த நிம்மதியில் தந்தையார் மூன்றாம் மாதம் காலமாகி விட்டார் . </div><div><br /></div><div>குடும்ப் சுமை இவன் மேல் விழுந்தது. இரண்டாவ்து மூன்றாவ்து சகோதரிகளுக்கு திருமணம் செய்து நிமிர்கையில் இவனுக்கு வயது முப்பத்தைந்து ஆகி விட்டது .பின் தாயார் தான் முதுமையை எண்ணி இவனை திருமணம் செய்ய வற்புறுத்தினார். ஊரில் இருந்து ஒரு பெண்ணை பேசி .அவளும் அவனுடன் இணைந்து இல் வாழ்வை ஆரம்பித்தனர். வருடங்கள் உருண்டோடின. அவர்களுக்கு குழந்தை ப் பாக்கியம் கிடைக்கவில்லை . பத்து வருடங்கள் ஓடி விட்டன. ஒரு தடவை அவனை பார்க்க நோயுற்ற தாயார் ஆசைப்பட்டார் .ஊர் போய் சேர்ந்ததும் தனக்கு காலம் இன்னும் அதிகம் காத்திராது மகன் வழிப் பேரனைக் காண வேண்டும் என் தாயார் ஆசைப் பட்டார். அவர்களுக்குமட்டும் ஆசை இல்லையா என்ன? அந்தப் பாக்கியம் அதுவரை அவர்களுக்கு கிட்ட் வில்லியே என உள்ளூரக் கவலை பட்டாலும் தெய்வ நம்பிக்கையோடு இருந்தார்கள். </div><div><br /></div><div>அவர்கள் மீண்டும் ஐரோப்பா வந்ததும் சோமுவின் மனிவி கர்ப்பமுற்றாள் . சோமு மிகவும் மகிழ்ந்து போனான். இந்த சுப செய்தி கேட்ட் தாயார் இருவாரங்களில் கண்ணை மூடி விடார். முன்பெல்லாம் சோமுவின் மனைவி சில சுப விசெடங்களுக்கு போக , முன் நிற்க, தயங்குவாள். உறவுகள் ஏதும் சொல்லிவிடுவார்களோ என்று .</div><div>.தன் சாபம் குறை நீங்கியதாக் மகிழ்ந்தாள். எண்ணி பத்தாம் மாதம் அழகான் பெண குழந்தைக்கு தாயானாள் . சோமு மிகவும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தான். அவர்களிடையே ஒரு புதுப் பிணைப்பு உணர்வு ஏற்பட்டது. சோமுவின் மனிவி மிகவும் கண்ணுங் கருத்துமாக் குழந்தை ஜானுவை பராமரி த்தாள் . சோமுவின் வேலை முடிந்ததும் வந்த களை தீர்வது மழலையின் சிரிப்பினால் தான். ஓர் சொர்க்கமே கண்டது போல் இரு வரும் மகிழ்ந்தனர் .. குழல் இனிது யாழ் இனிது மழலைச்சொல் கேளாதவர் என்பார்கள். ஒவ்வொரு பிறந்த தினமும் அழகாக அலங்கரித்து கொண்டாடுவார்கள். தங்கள் கவலை போக்க வந்த செல்வம் . என களிப்போடு வாழ்கின்றனர்.</div><div><br /></div><div> இப்போ போதெல்லாம் சோமு தன் மகளை சரியான் முறையில் வளர்க்க தன்னால் முடியுமா தனக்கு வயதாகிறதே என் எண்ணிக்கலங்குவான். அவளுக்காக என சேமிக்கிறான். இன்னும் வாழ வேண்டும் மகளின் சுப கார்யம் வரையாவது தேக ஆரோக்கியத்துடன் வாழ்ந்து அந்த மகிழ்வைக் காணவேண்டும் என ஆசைப் படுகிறான். மகளுக்காக வாழ வேண்டும் . மனிவிக்கு நாற்பத்தி மூன்றும் அவனுக்கு நாற்பத்தி எட்டுமாகிறது. நாமும் அவர்களுக்கு சுக நலனும் நீடிய ஆயுளும் கொடுக்க வேண் டுவோம். </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-6577139110778311333?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-39224051499128782882011-08-02T13:50:00.000-07:002011-08-02T13:54:27.710-07:00எனக்கும் தெரியும் ......<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;">எனக்கும் தெரியும் ................</span></div><div><br /></div><div style="text-align: left;">இந்த உருளும் உலகில் எல்லோர் வாழ்விலும் வரும்முக்கிய நிகழ்வு திருமணம். ஆணாகிலும் சரி பெண்ணாகிலும் சரி .திருமணத்தின் மூலம் வாழ்வு முழுமையடைகிறது என்பார்கள்.ஆனால் இந்தக் காலத்தில் ஆணினமும் பெண்ணினமும் எட்டிக்குபோட்டியாக ஒருவரை oஒருவர் அட்க்குவதிலும் கர்வத்தாலும் . வாழ்வு சீரளிந்து போகிறது . </div><div><br /></div><div> நாட்டில் ஏற்பட்ட போர்க்கள சூழ்நிலையில் புலம்பெயர்ந்து வாழ்பவர்கள்தான் மாணிக்க தாசன் கோகிலா தம்பதியர். இவர்களுக்கு பெண்ணும் ஆணுமாய் இரு மக்கள். கால ஓட்டத்தில் இருவ்ரும் கல்வியில் தேர்ச்சி பெற்று .. பட்டம் பெற்று ஒரு பிரபல கம்பனியில் பதவி கிடைத்தது மகள் அஞ்சலி க்கு .மகன் அருணன் இவளை விட இருவயது இளையவன். அவன் இன்னும் படித்துக்கொண்டிருந்தான். மகளுக்கு திருமண பராயம்வந்த்தும் பொறுப்பு மிக்க தந்தை திருமணம் பேசினார். ....அவர்கள் வாழும் நாட்டில் தேடியும் அவளுக்கு வ்ரன் அமையவில்லை. தந்தையின் தூரத்து உறவினர் கள் தாயகத்தில்(இலங்கையில்) வாழ்ந்து வந்தார்கள் இவர்களுக்கு ஒரு மகன் துபாயில் கட்டிடநிர்மாணத்துறையில் இஞ்சினியராகவும் மற்றையவன் கல்லூரியில் பயிலும் காலத்திலும்இருந்தனர். பேச்சுவாக்கில் அந்த வருட விடுமுறையில் பெண வீட்டாரும் , இஞ்சினியர் குடும்பத்தாரும்சந்திப்பதாக ஒழுங்கு செய்யபட்டது. அதற்கான காலம்வந்த்தும் இரு வீட்டாரும் கோவிலில் சந்தித்து உரையாடிக்கொண்டனர். பையனும் பெண்ணும் பேச சந்தர்ப்பம் அளிக்க பட்டது.<br /><a name='more'></a>இருவருக்கும் பிடித்துபோகவே அந்த மாதத்தில் வரும் சுப நாளில் திருமணம் அரங்கேறியது. பெண வீட்டாருக்கு ஒரு மாத கால விடுமுறையே இருந்ததால் திருமணமாகிய பத்தாம் நாள் அவள் வாழும் நாட்டுக்கு திரும்ப் வேண்டியதாயிற்று .</div><div><br /></div><div>காலம் விரைவாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பையன் தன்வதிவிட அனுமதிக்காக காத்திருந்தார். மீண்டும் துபாய்க்கு செல்ல வில்லை பெண்ணும் அதற்கான குடிவரவு ஆயத்தங்க்களை செய்து. அவர்களது அதிஷ்டம் எழு மாதத்தில் அவருக்கு அனுமதி கிடைத்தது. பையன் விமானம் ஏறும் நாளும் வந்தது. பெண வீட்டார் காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அது ஒருவேலை நாள் .பெண்ணுக்கு விடுமுறை எடுக்க முடியவில்லை. இருப்பினும் விமான நிலையத்துக்கு செல்ல வேண்டியிருபதால் ஒருமணி நேர விடுப்பு எடுத்து வரும் வழியில் விமான நிலையம் சென்றாள். அவன் வரவுக்காய் காத்திருந்தார். ஒரு நாற்பது நிமிட வேளையின்பின்..அவர் நுழை வாயிலுக்கு வந்ததும். கட்டியனைத்து அன்பை தெரிவித்து . கார் தரிப்பிடம் நோக்கி சென்றனர் . வேறு யாரும் வரவில்லையா பையன் கேட்டார். .இல்லை எனக்கு வேலைமுடிந்துவரும்வழி அது தான் நானேநேரில் வந்தேன் என்றார் பெண.கார் தரிப்பை அண்மித்ததும் பொதிகளை ஏற்றி புறப்பட ஆயத்த மானார்கள் காரிலேறியதும் பெண கார் ஆசனப்பட்டியை ( seat belt )அணியும்படி சொன்னார் கணவனிடம். ." எனக்கு தெரியும் " என்றார் சற்று காரமாக . பெண்ணுக்கு எதோ போல் இருந்தது. பின் இருவ்ரும் மெளனமாக் அனாவசிய கதைகளின்றி பயணம் தொடர்ந்தது. அவளும் வீதியில் கவனம் செலுத்தியவாறே வீடுவந்து சேர்ந்தார்கள். வீட்டில் அவளது தாய் தந்தை சகோதரன் இருந்தார்கள். அன்று இரவு உணவு முடிந்ததும் படுக்கைக்குசென்று விட்டார்கள் . மறுநாள் சில உறவினர்,வந்தார்கள் இவரை பார்க்க ..அனைவரிடமும் சந்தோஷமாய் சிரித்துப் பேசி மகிழ்ந்தனர். </div><div><br /></div><div>அந்த வார விடுமுறை முடியவே மறுநாள் பெண வேலைக்கு செல்ல ஆயதத் மானாள். பையன் காலை உணவைமுடித்துவிட்டு பத்திரிக்கை படித்துக் கொண்டு இருந்தார் நேரமாற்றம் காரணமாக் உறங்க சென்றுவிடார். மாலை யானதும் வெளியே சென்றுவர மனைவி கேட்டாள் மாறுத்துவிடார். . பின்பு இவ்ர்து பழைய சிநேகிதன் வரவே அவருடன் வெளியே சென்று வந்தான். இர்வகியதும் உறங்க சென்றுவிட்டனர். மறுநாள் பெண அவர் வேலை தேடுவதற்கான ஆயத்தங்கள் செயும்படி அதற்கான் வழி முறைகளும் சொல்லி கணனியும் உபயோகிக்குமாறு கொடுத்துவிட்டு சென்று விட்டாள். இவ்வாறாக அவர்களிடயே இருந் தா சிறுபிரிவு ..கர்வம்..தாழ்வு மனப்பான்மை ...அவர்களை பிளவு நிலைக்கே இட்டு சென்றுவிட்டது. இரு வீட்டாரும் பேசுவதில்லை . முதலில் மனஸ்தாப பட்டார்கள். தங்கள் மகனைக் கவனிக்க் வில்லை எனவும் , . பின் பெண கர்வம் பிடித்தவள் தனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்னும் மன நிலைகொண்டவள் அடக்கி ஆள்பவள் என குற்றம் சாட்டினார்கள். எங்கே தவறு நேர்ந்தது.............</div><div><br /></div><div>பையன் புது இடம் என சற்று பணிவாகக் சென்று இருக்கலாம். அல்லது பெண மேலும் விடுமுறை எடுத்து அவரிடம் தனிமையில்பேசி சமாதானபடுத்தி இருக்கலாம். ஆரம்ப கோணல் முற்றும் கோணலாகி விட்டது ....ஆயிரம் காலம்வாழ வேண்டிய பயிர் அரை குறையாய் ..முடிவு நிலை நோக்கி ......................இது தான்வாழ்க்கையா ?..நம் இளம் சமுதாயம் எங்கே செல்கிறது </div><div>சில காலம் காதலித்து ... திருமணம் செய்யும் ஒரே ஒரே பதவியில் இருக்கும் படித்தவர்கள் ( பட்ட படிப்பு) கூட ...பின் விளைவை சிந்திக்காது விவாக ரத்துவரை செல்கிறார்கள். படிப்பு என்பது புத்த அறிவு மட்டும் தானா ? டாக்டர் வக்கீல் தரத்தில் இருப்பவர்கள் கூட .............ஏன் இந்த ..கோலம். </div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-3922405149912878288?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-77908302195441030012011-07-26T09:56:00.000-07:002011-07-26T09:57:09.149-07:00சித்தப்பா சித்தப்பா<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">சித்தப்பா சித்தப்பா <img goomoji="360" src="https://mail.google.com/mail/e/360" style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0.2ex; margin-right: 0.2ex; margin-top: 0px; vertical-align: middle;" /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">என் விடுமுறைப் பயணம் முடிந்து என் வேலைப் பளுக்களும் சற்று ஓய்ந்து மீண்டும் உங்களுடன்.. நான் சந்தித்தத் சிறு சம்பவம்...</div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;"></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;">..</div><div><br /></div><div> <span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;"></span>சென்ற ஆனி மாத இறுதியில் ஒரு வெளிநாட்டுப் பயணம் போய் இருந்தேன் எல்லோரும் எதிர்பார்த்ததுபோலவே அந்த நாளும் வந்தது . நான் கணவர் இரு மகன் களுடன் சென்று இருந்தேன் . </div><div>சற்று ஆர்வமாக அடுத்து என்ன என்ற ஆவலோடு விமானத்தினுள் அதற்கான் கடமைகளை முடித்து கொண்டு எங்கள் ஆசன பதிவு தேடி அமாந்தோம். சில நிமிடங்க ளில் விமானம் நிறைந்து புறப்பட ஆரம்பம் . எல்லோரும் மெளனமாய் கடவுளை நினத்துக் கொண்டு இருந்ததனர் .அருகில் உள்ள சாளரத்தினூடே எட்டிப்பார்த்தேன் கிண் என்ற காது இரைச்சலுடன் <br /><a name='more'></a> மீது மெதுவாக விமானம் கிளம்பியது. சிலர் வாசிப்பதும் சில காதுக்குள் நுழைத்து பாடுக்கேட்ட்பதும் சிலர் தூங்க ஆரம்பிப்பதுமாய் இருந்தனர் . ,<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;"></span><br /><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;"><br /></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;">நமக்கு ஒரே இடத்தில இருக்க சங்கடமாய் இருந்தது. இருக்கையும்மட்டு மட்டாய் அங்குமிங்கும் சரிவதும திரும்புவதுமாய் இருந்தேன். ஒரு சில சமயம் தூக்கமும் என் கண்களை தழுவின. இடையிடையே பணியாளர்களின் உபசரிப்பும் கலந்து எனது எட்டுமணி நேரபயணம் ஒருவாறு முடிவு நிலைக்கு வந்தது . அடுத்தது என்ன என்ற எதிர்பார்ப்புமாய் இருந்தது. எங்களை ஏற்றி செல்ல என்னவரின் தம்பி முறையானவர் வருவதாக ஏற்பாடு செய்ய பட்டு இருந்தது. விமானம் தரித்ததும். காலை வேளை எழுமணி இருக்கும் நான் இருந்து செல்லும் நாட்டில் . முறைப்படி சுங்கபரிசோதனை, ( ஒரு நீண்ட கியூ வரிசை) சுழலும் சக்கரத்தில் எமது பொதிகளை தேடுதல் போன்ற விடயங்களை முடித்துக்கொண்டு நுழைவாயிலுக்கு வந்தோம். </div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;">எங்களுடன் என் தாயகத்தை சேர்ந்த பெண்ணொருவர் இரு மகள் களுடன் நாம் வந்த விமானத்தில் வந்திருந்தார். அவர்களில் மூத்தவள் பதினாறு வயது இருக்கும் எங்களுக்கு முன்னே ஓடிச்சென்று என்னவரின் </div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;">தம்பியை " சித்தப்பா " எனக் கட்டியணைத்தாள் . சித்தப்பா திணறினார். அட என் அண்ணாக்கு இருவரும் ஆண் மக்கள் அல்லவா ......... எதோ விபரீதம் என உணர்ந்து ..முதுகில் தட்டிக் கொடுத்தார். அவளைப் பின் தொடர்ந்து அவள் தாயாரும் இளைய மகளும் வந்தார்கள் .அவர்களது சித்தப்பா தன் மனைவி, சிறிய மகனுடன் ..கார் தரிப்பிடத்தில் இருந்து வந்தார். தாயும் இளைய மகளும் அவர்களிடம் செல்லவே பதினாறுவயது இளம்பெண்ணுக்கு என்னவோ போல் ஆகிவிட்டது ............</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;">இவர்களுக்கு பின்னால் நாங்களும் வந்து என்னவர் தம்பியிடம் ... சற்றுத் தாமதமாகி விட்டது என்று மன்னிப்புக்கேட்டு சுக நலம்விசாரித்து என் மைத்துனன் வீடு நோக்கி புறப்படத் தயாரானோம். தூரத்தே என் தாயகத்தை சேர்ந்த முன்னையவர் களை ஏற்ற வந்தவர் மைத்துனருக்கும் அறிமுகமானவர் ..என் மனிவியின் அக்கா . மகளுக்கு என்னை தெரியாது. ஆறுவயதில் கனடா சென்றவள் , என மனிவி தான் குழந்தையாகக் இருக்கையில் இவளைத் தூக்கி வளர்த்தவர். பத்து வருடங்களுக்குப்பின் வருகிறார்கள் சித்தியைபார்க்க என விளங்க படுத்தினார். உங்களை சித்தப்பா என உரிமை கொண்டாடி விட்டாள் என நிலைமையை சமாளித்தார்..........என் மைத்துனர் வீடு செல்லுமட்டும் வந்தபயணக் களை மறந்து விழுந்து விழுந்து சிரித்தோம். " .</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;">" தேடாமல் கெட்டது உறவு " என்பார்கள் .அந்த பெண்ணுக்கு சித்தப்பாவின் காட்டி விளங்கபடுத்தி இருக்கணும் அல்லது அந்த பெண சற்று பொறு மையாக் இருந்திருக்கலாம. என் மைத்துனருக்கும் அவர்களது சித்தப்பாவுக்கும் ஒரு ஒற்றுமை ( கடும் வெப்பம் கருதி ) நேர்ந்து விட்டது போலதலையை மொட்டை போட்டு இருந்தார்கள். தோற்றத்திலும் ஒத்த்வர்களாயும் இருந்தனர். ஹா ஹா அனுபவம் பல விதம்............................</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;"><br /></div></span></div><br /><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-7790830219544103001?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-51835376689728383152011-05-30T12:23:00.000-07:002011-05-30T12:23:17.502-07:00மீண்டும் சந்திப்பேன்............<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">மீண்டும் சந்திப்பேன்............</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">பதிவுலக நட்புகளுக்கும் வாசகர்களுக்கும் அறிவித்துக் கொள்வது . எனது வீடு மாற்றம் பெற்றதாலும் , சில முக்கிய குடும்ப அலுவல்களிலும் பதிவுலகம் வர முடியவில்லை . எந்த பதிவும் போடவும் நேரமில்லை. என்னை, , என் பதிவுகளை எதிர்பார்தவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"> அடுத்த தாக வெளியூர் பயணம் ஒன்றுக்கு ஆயத்தங்கள் நடக்கிறது . மீண்டும் எனக்கு ஆதரவு கருத்து பதிபவர்களிடம் பணிவான வேண்டுகொள் . சில வாரங்கள் , வரை காத்திருங்கள்...... மீண்டும் வருவேன். நன்றி வணக்கம். நிலாமதி .</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-5183537668972838315?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-78805108703697063282011-04-28T06:25:00.000-07:002011-04-28T06:27:47.898-07:00சொந்தங்கள்....என் றும் தொடர் கதை<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-6COKS9LIVXg/TblqXcBjq5I/AAAAAAAAAWw/pDrmE04VnPw/s1600/wedding+design..jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-6COKS9LIVXg/TblqXcBjq5I/AAAAAAAAAWw/pDrmE04VnPw/s320/wedding+design..jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 15px; line-height: 21px;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 15px; line-height: 21px;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 15px; line-height: 21px;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 15px; line-height: 21px;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 15px; line-height: 21px;">சொந்தங்கள்....என் றும் தொடர் கதை </span></div><div><br /></div><div>அந்த அழகிய சின்ன கிராமத்தில் .. மக்களை துயிலெழுப்பும் எழுப்பும் அந்த ஆலயமணி . அதிகாலை ஐந்தரைக்கு ஒலிக்கும். அது ஒரு அதிக கத்தோலிக்கர் வாழும் கிராமம். சில இந்துக்களும் கலந்து நட்புறவோடு வாழ்த்திருந்தார்கள். பண்டிகை நாட்களில் ஆலய குலதெய்வம் ( புனிதர் ) பவனிவரும் நாட்களில் இந்துக்களும் கலந்து கொள்வார்கள். கோவில்வ்ளவு தென்னந் தோரனக்களால் அலங்க்கலரிக்க் பட்டு ஒரு கோலாக லமான கொண்டாடமாக் காணப்படும்.காலை பூசை வழிபாட்டில் பாடகர் குழாமில் ரோஸ்மேரி . பியானோ வாத்தியம் இசைப் பாள். இளம்பெண்களும் ஆண்களும் சேர்ந்து பாடகர் குழாமாக் பாட்டு இசைப்பார்கள். போதனைகளும் பொருத்தமான் பாடலும் அமைந்தால் இறைவழிபாடு மிகவும் மெய் மறக்க செய்யும் .<br /><br /><br /><a name='more'></a> இப்படியான் பருவத்தில் பள்ளிவாழ்வு முடிந்து ரோஸ் மேரி ஆசிரிய கலாசாலை க்கு தேர்வு எழுதி ..அதற்கான் அனுமதியும் பெற்றுக் கொண்டாள். பாடகர் குழாமில் மிகவும அமைதி யானவன் ராபர்ட் .இவளைவிட இரண்டு வயது மூத்தவன். அவன் வாழ்விலொரு சோகம். நடந்தது அவனது மூத்த சகோதரி ...வேற்று இன பையனுடன் ஓடிபோய் திருமணம் செய்து கொண்டாள். இதனால் அவ்வூர் மக்கள் இவனது குடும்பத்தை தள்ளி வைத்திருந்தார்கள். அவனுக்கு கீழுள்ள் இரு சகோதரிகளுக்கும் திருமண்ம கை கூடவில்லை. ஆனால் ராபர்ட் இன நற்பண்புகள் சமூகத்தில் பெரிதும் வரவேற்பு பெற்று இருந்தன. எல்லோருக்கும் உதவி செய்வான். கோவில் பணிகளை முன்னின்று செய்வான். இவன் மீது ரோஸ் மேரிக்கு காதல் இருந்தாலும் அதை வெளிக் காட்ட்வில்லை. அவனுக்கும் அவனது ஏழ்மை நிலை ...சமுதாய் புறக்கணிப்பு என்பவற்றால் மன்மொடிந்துபோய் இருந்தான். இருப்பினும் தான் வெளி நாடு சென்று உழைத்து இருதங்கையரையும் கரை சேர்க்கவேண்டும் என்று மன மன உறுதி யுள்ளவன். .தங்கள் ஒலைவீட்டை திருத்திக் கட்ட் வேண்டும். என்று நிறைய ஆசைகளை வளர்த்து இருந்தான். ரோஸ் மேரி ...கலாசாலைக்கு புறப்படும் வாரம் . தன் விருப்பத்தை தெரிவித்தான். அவளுக்கு விருப்பம் இருபினும் தாய் தந்தை சமுதாயத்துக்கு பயந்து ...அவனை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாதவளாய் இருந்தாள். இறுதியில் ...முடிவு சொல்லாமலே ஆசிரிய விடுதிக்கு சென்று விட்டாள். . மாதமொருமுறை ஊருக்கு வருவாள். பயிற்சிக் கல்லூரியில் இருக்கும்போது ... ஒரு நாள் இவளது பெயருக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது. அதில் ராபர்ட் வெளி நாடு செல்ல அழைப்பு வ்ந்திரு ப்பதாகவும் முடிந்தால் தனக்காக காத்திருக்கும்படியும் எழுதி இருந்தான். ரோஸ் மேரி க்கும் இரண்டாம் வருடம் முடிந்து இருந்த்து . கற்கை நெறி முடிய இன்னும் இரு வருடங்கள் இருந்தன . </div><div><br /></div><div>. .காலம் யாருக்கும் காத்து இராமல் கடந்து சென்றது. விடுமுறைக்கு செல்லும்போது ராபர்ட் வீடு குலைக்க் பட்டு கல் வீட்டுக் கான அத்திவாரம் போடப்பட்டு நாளடைவில் வீடு கட்டி முடிக்க பட்டது. ராபர்டின் முயற்சியை குடும்ப் அக்கறையை பாராட்டிப் பேசினார்கள் ஊரவர்கள். சில மாதங்களில் இருதங்கை களுக்கும் அயல ஊரிலிருந்து ச்ம்பந்தம் பேசி ...வந்தார்கள். புயலுக்குப்பின் அமைதி என்பார்கள். துன்பத்துக்கு பின் ராபர்ட் குடும்பம் சற்று சுதந்திரமான் இன்பக் காற்றை சுவாசிக்க தொடங்கி இருந்தது. காலப் போக்கில் இருதங்கை களும் மண முடித்து அயல ஊரில் வாழ்க்கை பட்டு சென்றுவிடார்கள். ரோஸ் மேரிக்கும் அவளது பயிற்சி முடிய மூன்றுமாதங்கள் இருந்தன . . ஒரு நாள் விருந்தினர் அறையில் அவளைக் காண ஒருவர் வந்துள்ளதாக் தகவல் வந்தது. சென்று பார்த்த போது இன்ப அதிர்ச்சி ராபர்ட் அவளைக் காண விடுதிக்கு வந்திருந்தான். தனது கடமைகள் யாவும் நிறை வேறியதாகவும் tயதாகவும் அவளை திருமணம் செய்ய விரும்புவதாகவும் சொன்னான். முதலில் மறுத்தவள் தனது தாய் தந்தை சக உறவுகள். மறுப்பு சொல்வார்கள் என பயந்தாள். </div><div>தான் விரைவில் மீண்டும்போக் வேண்டியிருபதால் பதிவு திருமண் செய்ய சொல்லி கேட்டான் .அவளது தூரத்து உறவு முறையானவர் துணையுடன் அவரது குடும்ப் உதவியுடன் பதிவு திருமண் நடந்தது. ராபர்ட் சென்றுவிடான். அவளது வீட்டில் அவளது பயிற்சி முடிவதால் திருமண் பேச்சு எழுந்தது. அவள் மறுத்து சாக்குபோக்கு சொல்லி வந்தாள் </div><div><br /></div><div>ஒரு நாள் அவளது தூரத்து உறவு..அவளுக்கு நடந்த திருமணப் பதிவை வெளிப்படுத்தி விடார். இதனால் கோபமுற்ற தாய் தந்தை சக உறவுகள் அவளை குடும்பத்தில் ஏற்க வில்லை . .இருவருடங்களால் ராபர்ட் வந்து முறைப்படி தாலி கட்டி மனைவியாக் ஏற்றுக் மீண்டும் வெளிநாடு செல்ல விரும்பாது , தனது ச்ம்பாத்தியத்தில் ஒரு புடவைக் கடைக்கு சொந்தக் காரன் ஆகினான். காலப் போக்கில் ரோஸ்மேரி ஒரு பெண குழந்தை க்கு தாய் ஆனாள். பெற்றவருக்கு கோபமிருபபினும் ஒரு நாள் ரகசியமாய் தாய் வந்து பார்த்தாள்.சில வருடங்களில் ...அவர்களது ஊரில் போர் நட வடிக்கைகள் தொடங்கவே ..அவள் குடும்பத்துடன் ஐரோப்பிய நாடொன்றுக்கு சென்று விட்டாள் .அவளைதொடர்ந்து அவ்வூர் </div><div>மக்கள் ப லரும் வேறு நாடுகளுக்கு சென்றனர். இவளது சக உறவுகளும் இவளுக்கு அண்மித்த் நாடுகளில் வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தனர் . தொலை பேசி மூலம் உறவு மீண்டது .. காலப் போக்கில் இவளது மூத்த மகள் திருமண் வயதை அடைந்தாள் . திருமணம் பேசி ...அதற்கான் ஒழுங்க்குகளை மேற் கொண்டாள். இடையில் அவளது மகள் தனது மாமா அத்தை முறையானவர்களை போய் பார்த்து வந்தாள் அவர்கள் சின்ன வயதில் அவர்களது சகோதரி இருந்த்தை போல்வே உன் மகளுள்ளால் என்று பெருமிதப் பட்டனர். திருமண் நாளும் அண்மிக்கிறது வரும் ஆவணியில் நடைபெறும் விழாவுக்கு வரவேற்பு மண்டபம் , ஆயத்தங்கள் அழைப்பு மடல்கள் என்று வீடு களை கட்டுகிறது . தன் சக உறவுகளின் வருகைக்காய் காத்திருக்கிறாள் ரோஸ் மேரி . </div><div><br /></div><div>சொந்தம் எப்போதும் தொடர்கதை தான் முடிவே இல்லாதது ...</div><div>எங்கே சென்றாலும் தேடி இணையும் இனிய கதை இது ..</div><div>உண்மை அன்போடு சேர்த்து வைக்க இறைவன் எழுதும் புதுக் கதை இது </div><div><br /></div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div> குறிப்பு : பெயர்கள் கற்பனை. கதை என் நண்பியின் வாழ்க்கை </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-7880510870369706328?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-4240046030261944152011-04-10T13:05:00.000-07:002011-04-10T13:05:56.265-07:00பிரிந்தும் பிரியாத வரம் .<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 15px; line-height: 21px;"><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;">பால நாயகியும் ராஜ குமாரனும் இணை பிரியாத தம்பதிகள்.அவர்களது மகிழ்வான் வாழ்வின் பயனாக் இரு ஆண்களும் இரு பெண க்களுமாய் நான்கு குழந்தை கள் .வாழ்வு சந்தோஷமாய் தான்போனது அந்த சம்பவம் நடக்கும் வரை . ராஜகுமாரன் அவ்வூரின் கிராம சேவை அலுவலராக பணியாற்றி கொண்டிருந்தார். .அவ்வூர் மக்களின் முகவரிக் கணக்கு அறிக்கைகள் பங்கீட்டு புத்தக பதிவு போன்றவை அவரிடம்தான் இருந்தன . அது ஒருபோர்க்காலம். அவரிடம் இரவு நேரங்களில் படை அதிகாரிகள். சில இளைஞ்சர்களின் விபரம் கேட்க அவரிடம் வருவதுண்டு ...மனச சாட்சிப் படி விபரங்கள் கொடுத்தாலும் சமுதாய இளையவர்களின் உணர்வுக் கேற்ப சில மாறுதல்களும் செய்து கொடுப்பார். அவ்வூர் பையன்களைக் காப்பாற்ற . படை யினர் கையில் சிக்கினால் பிறகு மரண காண்டம் தான். காப்பரண் களில் வைத்துச் சித்திர வதையில் உயிர் போக வதைத்து விடுவார்கள்.இதனால் சில இளைய வர்களுக்கும் ராஜகுமாரன் மீது ஒரு சந்தேகப் பார்வை. தங்கள் விபரங் களைக் கொடுத்து . விடுகிறார் என்று </span></span></div><a name='more'></a>. <div><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;"><br /></span></div><div><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;">சில மாதங்களாக் மனைவி பால நாயகி சொல்லி பார்த்தாள்.அவரும் உடன் பட்டு தன் வேலையை ராஜினாமாச் செய்து ...வெளி நாடொன்றுக்கு சென்று விடார். போர்க் காலம் மீண்டும் உக்கிரமானது .தலை நகரில் இருந்து படையினர் பல வேறு கனரக வாகனக்களில் உம் ஆகாய விமான இறங்கு மூலமும் கிராமத்துக்குள் இறக்க பட்டனர். அவர்கள் மனித ரத்தம் காணும் வெறி கொண்டவர்கலாக் காணப்பட்டனர் . ஊர் மக்கள் ஊரை விட்டு அயல ஊருக்கு குழந்தைகள் முதியவவர்களைக் காவிக்கொண்டும் தள்ளு வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டும் இடம்பெயர்ந்தனர்.</span></div><div><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;"><br /></span></div><div><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;">பால நாயகியும் நான்கு குழந்தைகளையும் கொண்டு வயதான் தாய் தந்தையருடன் அயல கிராமத்துக்கு சென்றாள் .அங்கும் பலத்த் சிரமங்களுக்கு ஆளானாள். போதிய பணம் இல்லை. வெளிநாட்டில் இருக்கும் கணவனுடனான தொடர்பு இல்லை. ஒரு வாறு குழந்தைகள் உள்ள பெண்கள் தலை நகருக்கு செல்ல அனுமதிக்க் பட்டனர். வயதான் தாய் தந்தையரை ஒரு மாமன் முறையான் உறவின்ரிடம் பாரம் கொடுத்து தன் பயணத்தை தொடங்கினாள் அங்கு சென்றதும , ஒரு வழியாக கணவனின் தொடர்பு கிடைத்தது தலை நகரில் வீடு வாடகைக்கு எடுத்தது தங்கினர்.</span>அகதியாக் சென்ற ராஜகுமாரனுக்கு அங்கு போதிய சலுகை கிடைக்கக் வில்லை. அகதி நிலை ஏற்றுக்கொள்ள் கால தாமதமாகியது வருடங்கள் உருண்டோடின. </div><div><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;"><br /></span></div><div><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;">கனடா நாட்டில் உள்ள ஒரு மாமன் முறை உறவினர். இவர்களை அங்கு எடுக்க ஒழுங்கு செய்தார். ஒரு சில வாரங்களில் அவர்கள் அங்கு சென்று விட்டனர் .துன்பம் வந்தாள் தொடர்ந்து வரும் என்பார்கள் அதே போல் இன்பங்களும் ஒன்றை தொடர்ந்து ஒன்று வரும் என்பார்கள். அதே வருடம் ராஜகுமாரனுக்கும் அந்நாட்டு வதிவிட அந்தஸ்து கிடைத்தது ,. மனைவி குழந்தைகளைக் காண கனடா நாட்டுக்கு குறுகிய கால விசாவுடன் வந்தார். அவர்கள் வாழ்வு வளமாகியது . மீண்டும் அந்நாட்டு அனுமதி யுடன் குடும்ப் இணைவு மூலம் அவருக்கும் அங்கு வதிய அனுமதி கிடைத்தது </span></div><div><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;"><br /></span></div><div><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;">காலங்களும் விரைவாய் சென்றது . ராஜாகுமாரனுக்கு சற்று புகைக்கும் பழக்கம் வெளி நாடு வந்த பின் ஆரம்பமாகியது. ஒரு நாள் தொடர் இருமல் வரவே வைத்யாரிடம் சென்ற போது ஒரு துக்கமான சேதி கிடைத்தது. அவருக்கு சுவாசப்பை புற்று நோய் ஆரம்பமா கியிருந்தது . மலர்ச்சி பாதையை நோக்கி சென்ற வாழ்வு மீண்டும் திசை மாறியது ....மூன்று வருடங்கள் போராடிய அந்த மனிதரின் வாழ வின் இறுதி நேரம்................மூத்தவன் யுனியில் நுழைந்து இருந்தான் இரண்டாவது மகன் உயர் கல்லூரி ரியிலும் , மகள்கள் இருவரும். ஆரம்ப பாடசாலயில் எட்டாம் வகுப்பிலும் படித்துக் கொண்டு இருந்தனர். . கணவன் வழி உறவினர்களும் அவளுக்கு உதவியாய் இருந்தனர்.இறுதி நேரம் உறவினர் நட்புகள் அடிக்கடி வைத்ய சாலை சென்று நலம் விசாரித்து வந்த்னர். ஒரு ஞாயிறு அதிகாலை ஒரு வித உணர்வு இவளுக்கு தோன்றியது .இரவுகளில் அங்கு வைத்திய சாலயில் தங்க விட மாடார்கள் வேகமாக தன் கடமைகளை முடித்தவள் ...இளைய மகள்கள் இருவரையும் கூடிக்கொண்டு வைத்திய சாலை சென்றாள்.தாதியர் மருந்து ஏற்றிக் கொண்டு இருந்தனர்.வைத்தியர் காலயில் வந்த போது இன்னும் இரண்டு நாட்களே உயர் வாழ்வார் என் சொல்லி சென்றதாக் சொனார்கள். மனம் சோகத்தால் நிறைந்தது , மகள் கள் இருவரும் காலடியில் இவள் அவரது தலைய்னைப்பக்க்மாய் காதுக்குள் சந்தோசமாய் செல்லுங்கள் . உங்கள்கடமைகள் அத்தனயும் நிறைவேற்றுவேன் என்றாள். சோகத்திலும் துவளாத் அந்த வீரப்பெண் சில நொடிகளில் அவரது .முகத்திலே ஒருவித ஒளி கண்களிலே பிரகாசம். இவளது கைகளைபிடித்திருந்தா அவரது கை சோர்ந்தது</span></div><div><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;"><br /></span></div><div><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: small; line-height: normal;">தாதி வந்து வயர் களைக் கழற்றி ..முகத்தை துணியால் மூடினாள்.உடன் தொலைபேசியில் உறவுகளுக்கு அழைத்து சேதி சொல்லி மற்றிய ஆயத்தங் களை தொடர வீடு சென்றாள். எல்லா இறுதி நிகழ்வுகளும் அமைதியாய் நடந்தேறியது உறவுகளும் பிறந்து விடைபெற்றனர். இவளும் நான்கு குழந்தைகளும் தனித்து விடபட்டனர். பிள்ளிகளின் பொழுது பள்ளி வகுப்புக்கள் என் போயின இரவுகள் இவளதுபடுக்கையை கண்ணீரால் நனைத்தன. பிறந்த தினம் இறந்த தினம் அவருடன் வாழ்ந்த வாழ்வு அத்தனையும் ஒரு வித புகை போல். விண்ணை நோக்கி செல்கிறது. அன்புள்ள் தம்பதியர் உடலால் பிரியினும் உள்ளங்களும் நினைவுகளும் பிரிவதில்லை.அது ஒரு பிரிந்தும் பிரியாத வரம். </span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-424004603026194415?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-43024810657410397782011-03-28T08:00:00.000-07:002011-03-28T08:00:53.925-07:00ஏதோ ஒரு ஏக்கம்<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-xOAKJPIFAX0/TZCh2DfM1tI/AAAAAAAAAV0/nd0qi7f_EsA/s1600/boy+with+umbrella.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-xOAKJPIFAX0/TZCh2DfM1tI/AAAAAAAAAV0/nd0qi7f_EsA/s1600/boy+with+umbrella.jpg" /></a></div><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 15px; line-height: 21px;">ஏதோ ஒரு ஏக்கம் </span></div><div><br /></div><div>ஓடும் அந்த தொடரூந்து வண்டியில் ( ரெயின் )ஒரு ஓரமாக் உட்காந்திருந்தான் அந்த இளைஞ்சன் . வண்டியின் அசை வாட்ட துக்கு ஏற்ப ஆடிக் கொண்டிருந்தான். மறு பக்கத்தில் நானும் என் சின்ன மகனும் அமர்ந்திருந்தோம். பார்க்க என் நாட்டவன் போல் இருந்ததால் சற்று சின்ன புன் முறுவலுடன் , நீங்க தமிழா என் ஆரம்பித்தேன். ஆம் அன்ரி ...என்றவன் நம் நாடு, சூழல் இருப்பிடம் , போர் என் தகவல் களைப பரிமாறிக்கொண்டோம். நகரத்திலுள்ள ஒரு யுனிவெர்சிடியில் , கலைத்துறையில் இரண்டாம் ஆண்டுபடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். மாணவ விசாவில் இந் நாட்டுக்கு வந்திருகிறான். அவனது கதையைகேளுங்கள். கமலா காண்டீபன் தம்பதிகளுக்கு இரு ஆண் குழந்தைகள் . தந்தை காண்டீபன் தலை நகரில்ளொரு களஞ்சியத்துக்கு பொறுப்பாளராக பணி புரிந்து இருகிறார்.திடீர் சோதனியின் போது ...பொருட்கள் கணக்கெடுப்பில் பெரும் எண்ணிக்கை குறைவு வரவே பணியிலிருந்து நீக்கி விடார்கள். அவர் ஊருக்கு வந்து விட்டார் . . மூன்று மாதமொரு முறை வருமப்பா நீண்டநாட்கள் தங்கியிருக்கவே மகன்கள் அருணோ அபிஷேக் இற்கு பெருமகிழ்ச்சி .சைக்கிளில் சவாரி ,வேண்டிய இனிப்பு வகைகள் என்று ஆரவாரமாய் ஆறுமாதங்கள் ஆயின சில நாட்களில் ...<a name='more'></a>.வீட்டில் அம்மாவுடன் சின்ன சின்ன தகராறு ..அம்மா அழுவதும் அப்பா கோபம் கொள்வதுமாய் .. சில தங்க நகைகள் அடைவு ( ஈட்டுக்கு ) போயின...ஒரு வருடமானது .அப்பா மீண்டும் பணியிடத்துக்கு போவதாயில்லை ...</div><div><br /></div><div>இதற்கிடையில் அம்மா கமலாவுக்கு ஐரோப்பிய நாடோன்றுக்கான் விசாவுக்கு வந்திருந்தது. பல வருடங்களுக்கு முன் ,அங்கு இருந்த ம் சின்ன மாமா மூலம் விண்ணப்பித்து இருந்தது கிடைத்தது. அம்மாவுக்கு மனப் போராட்ட்ம் அப்பாக்கும் வேலை இல்லை குடும்ப் கஷ்டம் ஆறும் நாலுமாய் வயதுடைய இரு குழந்தைகள் . இவ்வேளை அப்பா இருமன்மாய் சம்மதித்தார் . அம்மம்மாவும் சித்தியும் கவனித்துக் கொள்வதாக் முன்வந்தனர் .ஒரு கோடை விடுமுறையில் அம்மா விமானம் ஏறினாள் .அப்பா தான் வழியனுப்பி வந்தார் . வீட்டிலொரு வெறுமை .அம்மா பிளேனில சொக்கா ( சாக்லேட் ) வாங்க போய் என்று ...சொல்லித்திரிந் தேனாம் . சில நாட்கள் அம்ம்வைதேடினாலும் அம்மம்மாவின் அணைப்பில் மறந்து போயிருந்தேன். அடுத்தவருடம் தை மாதம் என்னை நேர்சரியில் சேர்த்த்தார்கள் .. அண்ணாவுடன் பள்ளி செல்ல ஆசைபட்ட எனக்கு முதுகில் புத்த்க பை சகிதம் அப்பாவுடன் மோட்டார் சைக்கிளில் பவனிவந்தேன். அப்பாவின் மிதிவண்டி ( சயிக்கில் )மோட்டார் சயிக்கிலாக் மாறி இருந்தது. இரவில் படுக்கையில் மட்டும் என் அண்ண அருனோவுடன் சண்டை யார் அம்மம்மவினருகில் என்று. ....எனக்கு புதுச்சட்டைகள் சப்பாத்து ...வேண்டிய எல்லாம் கிடைத்தன .</div><div> எல்லாம் இருந்தும் எதோ ஒன்று இல்லை என்பதுபோல் ஒரு நிலை . இருவாரமொருமுறை அம்மாவின் நீலக்கலர் வெளிநாட்டு கடிதம் வரும் . படங்களும் அனுப்புவர். இளம் வயதில் திருமணத்துக்கு முன் அம்மா கற்றுக்கொண்ட தையல் கலைகள் அவளுக்கு கை கொடுத்தன் ..ஒரு தையல் கம்பனியில் எம்பிராயட்ரி .மெசின் இயக்குனராக் பணி புரிந்திருக்கிறார் .. காலங் களும் உருண்டோடின... ஆனால் முன்வீட்டு கோபி மட்டும் விளையாடும்போது, உங்க அம்மா கோவித்து கொண்டு வெளிநாடுபோயவிடாராம் என்பான். என் அம்மா வருவாடா என்று சண்டைபிடிப்பேன். வயது ஏற அம்மாவுக்கான தாகம் ,விளக்கம் . அறிவு அதிகமானது ...</div><div><br /></div><div>வருடங்கள் நான்கு கடந்தது. ஒரு மார்கழி விடுமுறைக்கு முதல் நாள் அந்த நல்லசேதி . அம்மா வரப்போகிறா...என்ற சேதி ...நாட்களை எண்ணினேன் அந்த நாளும் வந்தது ...விடி காலை கண் விழித்த் போது வீட்டில் நான்கு சூட் கேசுகள் ..விளையாட்டு சாமான்கள் என்று களைகட்டி இருந்தது. என் அம்மா அழகாய் நறுமணத்துடன் ...சற்று மாறுபட்ட் தோற்றமுடன் கட்டியணைத்தாள். வீடெங்கும் மகிழ்ச்சி .. வீட்டிலொரு நிறைவு . கோபிக்கும் என் புதுச்சட்டை விளையாடுப்பொருட்கள் பரிமாறி மகிழ்வாய் இருந்தேன். வீட்டிற்கு அருகில் இருந்த கட்டடத்தொகுதியில் ."..கம்லா ஸ்டோர்ஸ் " என்று ஒரு பல சரக்குக் கடை ஆரம்பித்து அப்பா தான் நிர்வாகி .நானும் கல்லூரி முடித்து தலைநகருக்கு பல்கலை நுழைவு பரீட்சை எழுதியபின் கனடா நாட்டுக்கு மாணவ விசா கொடுப்பார்கள் என் அறிந்து விண்ணபித்து காத்திருந்தேன் ....மூன்று வாரங்களில் அந்த நல்ல் செய்தியும் கிடைத்தது .இங்கு வந்து சின்ன மாமா துணையுடன் இங்கு வாழ்கிறேன். இருந்தாலும் அம்மா அப்பாவை பிரிந்த் ஏக்கம் இன்னும் இருக்கிறது . இளமையில் அம்மாவை பிரிந்த தாகம்.மீண்டும் தொடர்கிறது </div><div><br /></div><div>. ஒன்றை இழந்து தானொன்றை பெறவேண்டுமா? ...என்ற ஆதங்கதுடன் கூறி முடித்தான் . ... தொட்டில் பிள்ளை தொட்டிலிலே இருப்பதில்லை . மாற்றங்கள் ..வளர்ச்சிகள் .வந்தே ஆகும் . என் ஆறுதல் கூறி என் இறக்கும் தரிப்பிடம் வ்ரவே ..விடைபெற்றேன். உங்கள் சின்ன் மகனைக் கண்டதும் என் அம்மா ஞாபகம் என் சின்னவயது நினைவுகள் வந்தன . உங்களை கண்ட்தில் உரையாடியதில் மகிழ்ச்சி என் விடைபெற்றான். </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-4302481065741039778?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-23002008273254364432011-03-18T08:28:00.000-07:002011-03-18T08:28:14.517-07:00தோற்றுப் போனவள்.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-zaSMrJI4LuU/TYN5ssV9p3I/AAAAAAAAAVo/cTF8zlmkguU/s1600/pakki+girl+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://lh3.googleusercontent.com/-zaSMrJI4LuU/TYN5ssV9p3I/AAAAAAAAAVo/cTF8zlmkguU/s1600/pakki+girl+1.jpg" /></a></div><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: x-small;">தோற்றுப் போனவள். </span><br /><div><br /></div><div>காமாட்சி .......கனகர் தம்பதிகளுக்கு இரு பெண பிள்ளைகள். மூத்தவள் படிப்பு முடிந்ததும் , கனகர் வேலைக்கு விட மறுத்து விடார். இளையவள் தந்தையுடன் போராடி மேற்படிப்புக்காக் . யுனிவேர்சிட்டியில் படித்து கொண்டு இருந்தாள். கனகர் அந்த ஊரிலே பெரும் அரிசி ஆலைக்கு சொந்தக் காரர். முப்பது மேற்பட்ட் பணியாளர்களை கொண்டு தொழிலை நடத்தி வந்தார். மாலையில் நிர்வாகத்தின் கணக்கு வழக்குகளை கவனிக்க் தங்கை மகன் , வாகீசனை துணைக்கு அழைத்தார் . அவனும் மாமன் மீதுள்ள் மரியதை யால் ஏற்றுக்கொண்டான். . </div><div><br /></div><div>முன்பு அவன் மத்திய கிழக்கு நாடு ஒன்றில் வேலை பார்த்தவன். அவனது கம்பனி , ஒப்பந்தம் முடிந்ததால் , ஊருக்கு வந்து வேறு நிறுவனத்தில் இணைய காத்திருப்பவன். கனகரின் தங்கை விசாலம் , கணவனை இழந்த பின் ஒரே மகனைக் கண்போல் காத்து படிப்பித்து ...மாமன் கனகர் சொல்லவும் கேளாமல் மத்திய கிழக்கிற்கு பணிக்கு ஆட்களை எடுபதாக் மகன் கேட்ட போது அனுப்பி வைத்தாள். தற்போது , ஓய்வாக் இருப்பதால் அவனும் சம்மதித்து , கணக்கு வழக்குகளை பார்பான். சில சமயம் மாமன் வீடில் அந்த , விபரங்களைக் கொண்டுபோய் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். அங்கே அழகு தேவைதை யான் மைத்துனியை சந்தித்ததும் காதல் வயபட்டான். <a name='more'></a> மூத்தவள் வைதேகி முதலில் மறுத்தாலும், காலபோக்கில் சம்மதம் தெரிவித்தாள். . கனகருக்கு இது தெரியவந்ததும் , மனைவி காமாட்சியுடன் , இது நடக்காது , அவளை கணடித்து வை என்றார். </div><div><br /></div><div>சில நாட்களில் ஒரு அரச உத்தியோகம் பார்க்கும் வசதியான் பையனுக்கு திருமணம் முற் றாகியது . பெண பார்க்கும் நாள் வரவே ...பையன் உறவினருடன் வந்து பெண பார்த்து , சம்மதம் சொல்லி . கலியானதுக்கான் நாளும்பார்க்க் பட்டது . வாகீசன் தாயை போய் பெண்கேட்கும்படி சொல்லி பார்த்தான் . விசாலம் சகோதரனுக்கு பயந்து , தயங்கி நின்றாள். திருமணம் வைதேகி ச்ம்மதமில்லாமலே நிறைவேறியது. வாகீசன் மனம் சொகத்திலாழ்ந்த்து . முதல் நாள் இரவே அன்றே ,எல்லாக் கதைகளையும் கணவனிடம் ஒப்புவித்தாள்.தந்தையின் கெடுபிடிக்கு பயந்து தான் எதிர்புத் தெரிவிக்க் வில்லை என்றாள் . மாப்பிள்ளை ஒரு நல்ல புரிந்துணர்வு உள்ளவனாய் , அவன் ஒரு நல்ல இதயம் உள்ளவனாய் இருந்தான். கணவனையும் அழைத்துக்கொண்டு போய் வாகீசனிடம் பேசி னாள் தான் எவ்வ்ளவோ போரடியும் தந்தை மறுத்து விட்டார் . என்றும் தன்னை மறந்து வேறு திருமணம் செய்யும் படியும் கேட்டாள். அவன் சம்மதிக்க வில்லை . நீ சந்தோஷமாய் வாழு . எனக்கு த்தான் கொடுத்து வைக்க்வில்லை என்றான் . </div><div><br /></div><div>சில நாட்கள் செல்ல வாகீசன் மீண்டும் மத்திய கிழக்கு நாட்டுக்கு சென்றான் . வருடங்கள் உருண்டோடியது ....வைதேகிக்கும் இரண்டு பெண குழந்தைகள் ....கிட்டத்தட்ட் நான்கு வருடங்கள் இருக்கும் . அவ்வூர் திருவிழாக்காலம் வந்தது. எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாய் இருந்தனர். வைதேகி குழந்தைகளை கோவிலுக்கு அழைத்து சென்றாள். அவளது மாமியார் ( தந்தையின் சகோதரி ) அழைக்கவே திருப்பி பார்த்தாள் . குழந்தைகளை கொஞ்சி மகிழ ஆசைப் பட்டாள் மாமியார். . வாகீசன் ஒரு மரத்தினடியில் சோகமாய் உட்காந்து இருந்தான்.வைதேகி அவனிடம் போய் நலம் விசாரித்தாள்...குழந்தைகள் பாட்டியுடன் விளையாடிக்கொண்டு இருந்தார்கள். வைதேகி வற்புறுத்தி கேட்டாள். அவனது வாழ்வை மறு சீரமைக்கும் படி .. என் தியாகம் தான் பெற்றவருக்கு மகிழ்ச்சி ...உங்கள் திருமணம் தான் எனக்கு ஆறுதல் ..உங்களை காணும்போது குற்ற உணர்வால் குறுகி போகிறேன். என்னை மன்னித்து வேறு மணம் செய்து கொள்ளுங்கள். நான் வாழ்வது என் கணவருக்காகவும் குழந்தை களுக்<wbr></wbr>ககவும். என்று பேசி முடித்தாள். வாகீசன் மெளனமாக் இருந்தான். .</div><div><br /></div><div>சில ( வயதால்) பெரியவர்களின் வரட்டு கெளரவம் இளம் மனசுகளை வேதனை பட வைக்கிறது . சிலருடைய தியாகம், தோல்வி பெரியவர்களுக்கு மனத் திருப்தி தருகிறது. .வாழும் காலம் கொஞ்சம். .விரும்பிய வாழ்க்கையை ,அமைத்து, மன மகிழ்வோடு வாழ்த்தி வாழ வைக்க ஏன் மறுக்கிறது, இந்த மனித மனங்கள். </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-2300200827325436443?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-24659353153238087392011-03-14T12:28:00.000-07:002011-03-16T13:36:14.302-07:00இடைவெளிகள் .<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-B1v8vlfoocs/TX5rtq8qFGI/AAAAAAAAAVk/Ee7GPazJSJ8/s1600/child-hula-costume.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://lh3.googleusercontent.com/-B1v8vlfoocs/TX5rtq8qFGI/AAAAAAAAAVk/Ee7GPazJSJ8/s320/child-hula-costume.jpg" width="182" /></a></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: x-small;">இடைவெளிகள் </span></div></div><div><br /></div><div>நீண்ட நாட்களாக ஒரு சிரிப்பு பதிவு போடணும் என்று ஆசை .அதிகம் சோகம் கலந்த பதிவுகள் போடுவதாகவும் ஒரு செல்ல கண்டனம். சரி இதை பகிர்வோம், என விழைகிறேன். </div><div><br /></div><div> ஈழத்து போரினாலும் பொருளாதார தேவை நிமித்தமும பலர் புலம்பெயர்ந்தனர். அந்த வகையில் ராஜசேகரன் கனடா நாட்டுக்கு மேற்படிப்பின் நிமித்தம் புலம் பெயர்ந்தான். தாயகத்தில் மனைவி மேகலாவும் குழந்தை (ஆறுமாதம் ) அபிசேக் கையும் பிரிய வேண்டியதாயிற்று . காலபோக்கில் ராஜசேகரன் கல்வி நிலையில் உயர்ந்து தனக்கென ஒரு தொழில் தேடிக்கொண்டான். குடிவரவு முறைப்படி மனைவி மேகலாவும் குழந்தை அபிஷேக் உம் நான்கு வருடங்களின் பின் தந்தையுடன் இணைந்து கொண்டனர். அவர்கள் ஒரு கோடை விடுமுறையின் போது நாட்டுக்கு வந்தனர். இங்கு புரட்டாதி மாதம் பள்ளி தொடங்கும் காலம் . அபிக்கு நான்கு வயது முடிந்து இருந்ததால். அவனை பாலர் பாடசாலையில் சேர்த்தனர் . அவனும் நன்றாக் பள்ளி செல்ல விருப்பம் கொண்டவன். ஒரு தவணை முடிந்து அடுத்தவ வரடம் பங்குனி மாதம் ஆரம்பமாகியது. குழந்தையின் தேவைகளை கவனிக்க் வேண்டியிருந்ததாலும் , நாட்டின் நடை முறைகளை பழக வேண்டியிருந்ததாலும். மேகலா பகுதி நேரம் , ஆங்கில் வகுப்புக்கு சென்று கொண்டிருந்தாள். தாயகத்தில் சில இடையூருக ளால் ஆங்கில்க் கலவி தடைபட்டது . போதிய அறிவு பெற முடியாததாய் இருந்தது. இங்கும் பள்ளி முடிந்து அபியை போய் கூடிவரவேண்டியதாயிர்று . பள்ளி அண்மையி லி ருந்த்தால் பஸ் போக்குவரத்தும் கிடைக்கவில்லை<br /><a name='more'></a>.இங்கு பன்னிரு வயதுக்கு கீழ் பட்ட குழந்தை கள் தனித்து அனுமதிக்க் மாடார்கள்.பெற்றவர் பாதுகாவலர் துணையுடன் தான் அனுமதிப்பார்கள். </div><div><br /></div><div>அபி வீடுக்கு வந்ததும் மத்திய உணவை முடித்து. தாயார் பள்ளியில் நடந்ததை விசாரித்தார். வீட்டுப் பாடங்களும் உடனுக்குடன் செய்யும் ஆவல் உள்ளவன். அன்று அவரது ஆசிரியர் ...உலர் வலய நாடுகள், கால நிலை போன்றவற்றை விளக்க படுத்தி இருந்தார் . ( tropical country and seasons ). அந்த வார இறுதி நாளுக்கு (வெள்ளி ) tropical உலர் வலைய நாட்டு ஆடைகள் அணிந்துவ்ரும்படி கூறியிருந்தார். குழந்தை ..தனக்கு தெரிந்த முறையில் tropical country டிரஸ் அம்மா .........என்று சொன்னான். தாய்க்கு விளங்க வில்லை . ஹவாய் என்று சொ ல்லி பார்த்தான் ( இங்கு ஹவாய் கடற்கரை சுற்றுலாவுக்கு பெயர் போனது. இளம் அழகிகள் கழுத்தில் மாலை, இடுப்புக்கு கலர் கலராக் ஆடைகள், தலையில் தொப்பி வைத்து ஓர் வித் நடனம் ஆடுவர். ) இடுப்பில் கை வைத்தது நெளித்து ஆடிக் காட்டுகிறான். மகனின் நடனம் பார்த்து தாய்க்கு சிரிப்பு ...விழுந்து விழுந்து சிரிக்கிறார். எஸ் அம்மா ....மேலே அறைக்கு ஓடிபோய் .தலையில் தொப்பி ,கழுத்தில் மாலையுடன் , கட்டை காற் சட்டை போட்டு வருகிறான். இப்பொது ஓரளவு தாய்க்குப்புரிந்த்து. .</div><div><br /></div><div>மாலையில் அயல வீட்டு சிநேகிதியின் மகள் இவனது பள்ளியில் படிக்கிறார். அவர் இவனுடன் விளையாட வருவார் . நம் மேகலா தன் சந்தேகத்தை கேட்டு தெளிகிறார். ஒரே சிரிப்பு . நானும் அந்த வீட்டுக்கு வார இறுதியில் போய் இருந்தேன். நானும் சிரித்தேன். இந்தக் கதைக்கும் கரு கிடைத்தது. காலத்தின் கோலம் . தாயும் மகனும் ஒரு நாட்டுக்கு வருவது . தாய்க்கு முப்ப்து மகனுக்கு மூன்று வயது. குழந்தைகள் விரைவில் பிடித்து விடுவார்கள் அவர்களது ஆசிரியை ஆங்கிளத்தில் விளங்க படுத்த்வார். தாயும் பள்ளிக்கு பாஷை படிக்க வேண்டிய நிலை. மொழிப் பரீட்சயம் , நாடு பற்றிய அறிவு , ஒரே நேரத்தில் கிடைக்கிறது. குழந்தைகளுக்கு அவதானம் கூட . பெற்றவருக்கு ஆயிரம் பிரசினைகள். கலங்கமிலாத் பிஞ்சு உள்ளத்தில் விதைக்க படும் அறிவு விரைவில் பயன் தருகிறது. நானும் சிரித்தேன் நீங்களும் சிரிப்பு வந்தால் ஒரு வரி எழுதுங்கள். நன்றி . </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-2465935315323808739?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-59919578520660380372011-03-09T07:00:00.000-08:002011-03-09T10:13:15.943-08:00தோள் கொடுப்பான் தோழன் ........<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">தோள் கொடுப்பான் தோழன் ..........</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ராஜேந்திரன் வழக்கமாக் நண்பர்கள் கூடும் அந்த மதகின் மேல் உட்கார்ந்து யோசனையில் ஆழந்து இருந்தான். மாலை எழு மணியாகியும் சூரியன் மறைய நேரம் இருந்தது. சூரிய கதிர்கள் சற்று கண்களை கூச்ச மடைய செய்யவே அருகில் இருந்த தேநீர்க்கடையில் சென்று தேநீருக்கு சொல்லிவிட்டு கடைக் காரப் பையன் வரவுக்காய் காத்திருந்தான். </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">தாயார் கமலா அம்மாள் மாலை உணவு வேளையாகியும் மகன் வரவுக்காய் காத்திருந்தாள். கணவன் அப்போது தான் வேலை முடிந்து வந்து கை கால் கழுவும் ஒசைக்கேட்டுகொண்டு இருந்தது. மாலதி சாமி விளக்கு ஏற்றி வழிபட்டுக்கொண்டு இருந்தாள். .கடவுளே இந்த வரனாவது கை கூடவேண்டும். பாடசாலை யிலும் சக ஆசிரியைகளின் ஏளனப் பார்வை . வயது முப்பதாக் போகிற எனக்கு ஒரு வழி காட்டு . என் வேண்டிக்கொண்டு , தந்தையின் சாப்பாட்டு பெட்டியை கழுவி வர ஆயத்தமானாள். சேகரம் ஐயா கடையில் வேலை பார்க்கும் சுந்தரம் மிகவும் கட்டுபாடானவ்ர். மது புகை போன்ற எந்த கெட்ட பழக்கங்களும் இல்லாதவர் .</div><a name='more'></a>.இடையில் வெற்றிலை போடுவார்.<br /><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ஆணும் பெண்ணுமாய் இரு குழந்தைகளை பெற்று வளர்த்து தனது வல்லமைக்கு ஏற்ப வேண்டிய கல்வியை கொடுத்து ஆளாக்கி விட்டவர். மூத்தவள் பெண் அந்த ஊரின் கல்லூரியில் ஆசிரியையாக்கி பார்த்தவர். இளையவன் ராஜேந்திரனை மிகுந்த சிரமத்தின் மத்தியில் கட்டிட நிர்மாணத்துறை அதிகாரியாக்கினார் .சுந்தரத்தின் க டின் உழைப்பு இரு குழந்தைகளையும் வளர்த்து ஆளாக்கிய தோடு ஒரு கல்வீட்டுக்கும் சொந்தக்காரர் ஆகி இருந்தார். சாப்பிட உட்கார்ந்தவர் மகன் ராசேந்திரன் பற்றிக் கேட்டார். சாப்பிட்டு முடித்தவர். உடல் அசதியால், சற்று சாய் நாற்காலியில்அமர்ந்தது , சென்ற வாரம் வந்த வரனைப் பற்றிய யோசனையில் ஆழ்ந்தார். </div></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">என் மகளுக்கு இந்த வரனாவது கை கூட வேண்டும். வீடும் ரொக்க்முமாய் கேட்கிறார்களே ....வீட்டை சீவிய உரித்து வைத்து கொடுத்து விடலாம். நகை நட்டு கொஞ்சம் கமலா சேகரித்து வைத்திருக்கிறாள் .செலவுக்கு கடனோ உடனோ வாங்கி சமாளித்து விடலாம். ரொக்கத்து க்கு என்ன செய்வது . பொருட்கள் விற்கும் விலைவாசியில் நாளாந்த சீவியமே அப்படியும் இப்படியுமாய் போகிறது . என்று ஆழ்ந்த் சிந்தையில் கண்ண்யர்ந்தார் . </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">மதகின் மீதிருந்த இந்திரன். தேநீர் பருகியவாறே ..இருக்கையில் ..தூரத்தே மோட்டார் சைக்கிளில் .கறுப்புக் கண்ணாடியுடன் வருபவர் இவனை நோக்கி வேகத்தை மெதுவாககினார். எதோ வழி கேட்பவர் போலும் என்று எண்ணியவன்..சற்று அருகே வந்ததும் ..அட இவன் நம்ம கதிரேசன் போல் இருகிறதே என் எண்ணினான். அதற்கிடையில் ..மாப்பிள ....என்னடா யோசினை ... ..........என்றான். அட டா ...நாம் கதிரேசு .....எப்படா வந்தாய் மிடில் ஈஸ்ட் ( மத்திய கிழக்கில் ) இருந்து ..சென்ற வாரம் தானடா ..என்று பலதும்பத்தும் கதைத்தவர்கள் , . இறுதியில் சகோதரியின் கலியான் கதையில் வந்து நின்றது . கதிரேசுவுக்கு மூன்று பெண் சகோதரிகள். மூத்த ஆண்பிள்ளியான் இவனை கடன் உடன் எல்லாம் பட்டு மத்திய கிழக்குக்கு அனுப்பிய தந்தை ..இரு வருடத்தில் கடனும் முடிய , தன் கடமை முடிந்த்து என மேலுலகம் சென்று விடார். .நண்பர்கள் பேசிய வாறே ர ஜெந்திரனை வீடில் இறக்கி விட்டவன். உள்ளே வரும்படி அழைத்தும் மீண்டும் வருகிறேன் என் கதிரேசு சென்றுவிடான்.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"> மறு நாள் காலை ராஜேந்திரன் வேலைக்கு புறப்ட்டுக் கொண்டு இருந்தான். மாலாவும் தந்தையும் பஸ் க்கு சென்று விட்டனர். வாயிலில் மோட்டார் வண்டிச்சத்தம் ....கதிரேசு வந்திருந்தான் ....புறபடுகிறாயா மாப்பிள்ளை ..இந்தா இதைக்கொண்டு உள்ளே வை என்று பணம் நிரம்பிய பார்சல் ஒன்றை நீட்டினான். என்னடா இது .....நீ புறப்பட்டு . நான் அம்மாவுடன் பேசுகிறேன். என்றான். கமலாம்மா அடுக்களையில் தேநீருக்கு தயார் ஆனாள். நேரே சென்று சாமி அறையில் வைத்தவன். அதில் பணம் பத்து லட்சம் இருந்தது<br /> இன்று விடுப்பு எடுக்கவா என்று கேட்டான் போக மனமின்றி .. மாலையில் பேசலாம் டா . நீ சென்று வா என்று விடை கொடுத்தான் நண்பன். <br /><br />கமலாம்மாள் பேசிக் கொண்டு இருந்தாள் .தன மகள் நல்ல காரியம் ந்டை பெற வேண்டுமேன்று மிகவும் விரும்பினாள். தேநீரை பருகி முடித்தும் கவலைப் படாதீர்கள் அம்மா .எல்லாம் சுபமே நடக்கும் என் விடை பெற்றான். மறு நாள் மாப்பிள்ளை வீடாருக்கு சேதி பறந்தது. அடுத்த மாதம் வரும் நல்ல நாளில் மண மக்கள் திருமணம் நடை பெற வேண்டிய ஆயத்தங் களை ஆரம்பிக்கும்படி .<br /><br />மாலையில் நண்பர்கள் மீண்டும் சந்தித்தார்கள். கதிரேசு ...என்று கண் கலங்கினான்.........இத்தகைய சில் இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் உதவும் நட்புகளால் தான் பல் பெண்களின் வாழ்வு வளம் பெறுகிறது . உண்மையான நட்பை ஆபத்தில் அறியலாம. .<br /><br /> .</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-5991957852066038037?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-16086780196800434722011-03-01T05:03:00.000-08:002011-03-01T05:04:20.559-08:00சோகத்திலும் ஒரு தாகம்...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="color: #4c4ca1; font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 10px; line-height: 14px;"></span></div><h2 class="topic-title" style="border-bottom-style: none; border-color: initial; border-left-style: none; border-right-style: none; border-top-style: none; border-width: initial; color: #4c4ca1; display: inline; font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 1.5em; font-weight: 700; line-height: 18px; margin-bottom: 0.3em !important; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 2px; text-align: left; text-transform: none;"> <a href="http://www.tamilthottam.in/t10133-topic#50105" name="50105" style="color: #105289; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-decoration: none;">சோகத்திலும் ஒரு தாகம்.................</a></h2><div class="author" style="font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 1em; line-height: 1.2em; margin-bottom: 0.6em; margin-left: 0px; margin-right: 15em; margin-top: 0px; padding-bottom: 5px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><img alt="Post" class="sprite-icon_post_target" src="http://illiweb.com/fa/empty.gif" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: initial; background-image: url(http://illiweb.com/fa/sprite_icons.png); background-origin: initial; background-position: -765px 0px; background-repeat: no-repeat no-repeat; border-bottom-width: 0px; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-top-width: 0px; height: 9px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; width: 11px;" title="Post" /> by <a href="http://www.tamilthottam.in/u114" style="color: #105289; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-decoration: none;"><span style="color: #992888; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><strong style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;">nilaamathy</strong></span></a> Today at 6:27 pm</div><div class="clearfix" style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"></div><div class="content clearfix" style="color: #4c4ca1; font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 1.3em; line-height: 1.4em; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; min-height: 3em; overflow-x: hidden; overflow-y: hidden; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;">சோகத்திலும் ஒரு தாகம்..........<br /><br />செயற்ககைக் கைகளுடன் நான் டொக்டருக்குப் படிக்கலாமா?<br /><br />2006ஆம் ஆண்டு யுத்தம் ஆரம்பமாகியபோது வீட்டுக்கொருவர் போராட்டத்தில் இணைய வேண்டும் என்று என்னை புலிகளுடன் இணைப்பதற்கு பலர் முயற்சி செய்தார்கள். பாடசாலை விட்டு வரும்போது என்னை பலவந்தமாக வாகனத்தில் ஏற்ற முற்பட்டனர். நான் ஒருவாறாக எனது சைக்கிளையும் விட்டுவிட்டு குறுக்கு வீதிவழியே வீட்டிற்கு ஓடி வந்து விட்டேன்.<br /><br />இது 2008 ஜனவயில் நடைபெற்றது. அன்றிலிருந்து நான் பாடசாலைக்குப் போகவில்லை. அத்துடன் எனது தங்கைமாரையும் பெற்றோர்கள் நிறுத்தி விட்டார்கள். படிக்க முடியவில்லைவீட்டைவிட்டு வெளியிறங்க முடியவில்லை.எனது வாழ்க்கை மிகவும் விரக்தியாகவே இருந்தது. அத்துடன் மாலைவேளையில் நான் திருநகர் மைதானத்தில் ஒரு மணித்தியாலம் வரை உதைப்பந்து விளையாடுவேன்<br /><a name='more'></a>. எல்லாம் தடைப்பட்டுப் போய்விட்டது. விரக்தியும் கோபமும் என்னில் நிறைந்து காணப்பட்டது.<br style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" /><br /><br />எனது அப்பாவுடன் அடிக்கடி சண்டை பிடிப்பேன். அப்போதெல்லாம் நான் சொல்வது சமாதான காலத்தில் நாங்கள் வவுனியாவில் போய் இருந்திருக்கலாம்.இப்படி எத்தனை நாளுக்கு பள்ளிக்கூடம் போகாமலும், டியுசன் போகாமலும் மைதானத்திற்கு போகாமல் இருப்பது.இல்லாவிட்டால் நான் போய் அவர்களிடம் சேரப்போகிறேன். எனது பெற்றோர் என்னிலை பார்த்து கவலைப்படுவார்கள்.அவர்களால் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை.<br /><br />எமது வீட்டின் வேப்பமரத்திற்கு கீழ் 'பங்கர்' ஒன்று வெட்டியிருந்தேன். 'கிபிர்' சத்தம் கேட்டவுடன் நான் தான் முதலில் ஓடிப்போய் அதனுள் இருப்பேன். பின் தங்கைமார், அம்மா, அப்பா வருவார்கள். ஒருநாளைக்கு 5தடவையாவது அதற்குள் இருப்போம். கிபிர் சத்தம் கேட்டவுடன் எனக்கு என்னை அறியாமலேயே நெஞ்சு அடிக்கத் தொடங்கிவிடும் மூச்சு எடுக்க கஸ்டம். ஒரு அந்தரம் போல் இருக்கும்.<br /><br />அத்துடன் அது பதிந்து குண்டு போடும் போது வீரிட்டுக் கத்துவேன். அவ்வளவிற்கு அதன் சத்தம் பயங்கரமானது.<br />இரவில் மட்டும்தான் கொஞ்சம் நிம்மதி.ஆரம்பத்தில் இரண்டு மணித்தியாலங்கள் வரை மின்சாரம் தந்தார்கள். அதனுதவியுடன் படித்தேன். சிறிதுநேரம் தொலைக்காட்சியும் பார்ப்பேன். தனியே 'நிதர்சனம்' தொலைக்காட்சி மட்டும் சேவையில் இருந்தது.<br /><br />அதில் போராட்டம் சம்பந்தமான நாடகங்களும், படங்களுமே காட்டினார்கள். நாளாந்தம் ஷெல், விமான குண்டுவீச்சினால் கொல்லப்பட்ட மக்களின் கோரமான படங்களை காட்டுவார்கள். எனக்கு அவற்றைப் பார்க்கும் போது உடலே நடுங்கும்.வெறுப்பும், விரக்தியும் அரச படைகளின் மீது கோப உணர்வும் என்னை அறியாமலேயே வெளிப்பட்டன.<br /><br />யுத்தம் நெருங்கி நெருங்கிவர நாங்கள் முதலில் திருநகரில் இருந்து இடம்பெயர்ந்து தர்மபுரத்திற்குச் சென்றோம். அங்கு ஒரு காணியில் தற்காலிக கூடாரம் செய்து இருந்தோம். மலசலகூடவசதிகள், சுத்தமான தண்ணி ஒன்றும் இருக்கவில்லை.மாரிமழையில் எமது கூடாரம் அடித்துச் செல்லப்பட்டது. இரண்டு நாட்கள் இரண்டடித் தண்ணியில் வாழவேண்டி ஏற்பட்டது.அத்துடன் ஒருவாறாக கடந்த டிசம்பல் நடந்த ழுஃடு பரீட்சைக்கு தோற்றினேன். தர்மபுரம் பாடசாலையில் பரீட்சை எழுதினேன். நல்ல பெறுபேறு வரும். உயர்தரத்தில் விஞ்ஞானம் படித்து டொக்டராக வேண்டும் என்ற எண்ணம் இன்னும் உள்ளது.<br /><br />யுத்தம் பரந்தனையும் தாண்டி தர்மபுரம்வரை வர நாங்கள் அங்கிருந்து இடம்பெயர்ந்து விசுவமடுவிற்கு வந்து சேர்ந்தோம்.அப்பாவின் நண்பரொருவன் காணியில் தற்காலிக கூடாரமமமைத்து நானும் தங்கைமார் இருவரும் அம்மா, அப்பாவுடன் அதில் இருந்தோம்.<br /><br />பெப்ரவரி 10ஆம் திகதி கடுமையான ஷெல் வீச்சு ராணுவம் விசுவமடுவை நோக்கி முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. வெட்டிய பங்கரிலும் நீர் நிறைந்ததால் அதனுள் இருக்க முடியவில்லை. மதியம் ஒரு மணியளவில் பங்கரில் இருந்து வெளிவந்தபோதுதான் இந்தப் பயங்கரம் ஏற்பட்டது.எங்கிருந்தோ வந்த ஷெல் நேராக எங்கள் கூடாரத்திற்கு மேல் விழுந்து வெடித்து எங்கும் அழுகுரல் இரத்த வெள்ளத்தில் நான் கிடந்து முனகினேன். என்னால் எழுந்து நடக்கவும் முடியவில்லை. பக்கத்தில் எனது சகோதரிகள் எதுவித சத்தமும் இன்றிக் கிடந்தார்கள். அப்பாவுக்கு மட்டும்தான் காயமில்லை. அவர் என்னை அழுது அழுது ஒப்பாரியுடன் தூக்கியபோது எனது இரண்டு கைகளும் எனது கட்டுப்பாட்டில் இருக்கவில்லை. அவற்றை அசைக்க முடியவில்லை. வலது கையின் பெருவிரலை மட்டுமே என்னால் அசைக்க முடிந்தது.மிகுந்த நெருக்கடிக்கு மத்தியில் நான் புதுக்குடியிருப்பு வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டு சத்திர சிகிச்சைக்கு உட்படுத்தப்பட்டு, மறுநாள் கண்விழித்தபோது எனது உலகே இருண்டிருந்தது. நான் உயிருக்குயிராய் நேசித்த இரண்டு தங்கைகளும் செல்லினால் செத்து விட்டார்கள்.<br /><br />அவர்களை அந்த பங்கரிலேயே அப்பா போட்டுப் புதைத்துவிட்டு, காயப்பட்ட என்னையும், அம்மாவையும் புதுக்குடியிருப்பிற்குக் கொண்டு வந்தார். எனது இரண்டு கைகளும் சத்திர சிகிச்சையால் அகற்றப்பட்டு, உடற் காயங்களிற்கு மருந்து போட்டு என்னை ஒருபக்கமும் அம்மாவின் வலதுகால் முழங்காலிற்கு கீழாக நீக்கப்பட்டு அம்மா எனக்கருகிலும் போடப்பட்டிருந்த இந்த அவலத்துடன் நாங்கள் செஞ்சிலுவைச் சங்க கப்பலில் ஏற்றப்பட்டு திருகோணமலை வைத்தியசாலையில் ஒரு வாரம் வரை பராமரிக்கப்பட்டு பின் எங்களை மன்னார் வைத்தியசாலைக்கு அனுப்பினார்கள்.<br /><br />இப்போது எனது வாழ்க்கையே இருண்டு விட்டது. டொக்டராக வேண்டும் என்ற கனவு இப்போதும் இருக்கிறது.<br />செயற்கைக் கைகளுடன் நான் படிக்கலாமா டொக்டர்? எனக்கு உதவி செய்யுங்கள்.<br /><br />வன்னிக் கதைகள் என்ற தலைப்பில் வைத்திய நிபுணரும் யாழ்.பல்கலைக்கழ உள <span class="Apple-style-span" style="background-color: red;">மருத்துவத்துறைப் பேராசிரியருமான தயா சோமசுந்தரம் எழுதிவரும் பத்தியின் ஒரு பகுதிநன்றி</span>:<br /><br />வீரகேசரி </div><div><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-1608678019680043472?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-69041930102899983782011-02-18T06:53:00.000-08:002011-02-18T07:02:53.759-08:00என் அக்காச்சி<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-bPrAEx9C7l4/TV6HQsEqVFI/AAAAAAAAAVQ/u0AsiMbGmNo/s1600/Baby+wants+mother.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-bPrAEx9C7l4/TV6HQsEqVFI/AAAAAAAAAVQ/u0AsiMbGmNo/s1600/Baby+wants+mother.jpg" /></a></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">என் அக்காச்சி </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">அன்பான பெற்றோருக்கு நிலவொத்த அழகாய்</div><div style="text-align: left;"> பிறந்தவள் என் அக்காச்சி . அவளின் வேண்டுதலால்</div><div style="text-align: left;">ஈரைந்து வருடங்களின் பின் வந்திதுத்த் செல்லப் பயல் நான் </div><div style="text-align: left;">ஈரைந்து மாதங்களில் இருந்தே என்னை சீராட்டி </div><div style="text-align: left;">பால் புகட்டி தூக்கி திரிந்தவள்.துள்ளித்திரியும் பருவத்தே</div><div style="text-align: left;"> துடுக்கடக்கி தலைசீவி பள்ளிக்கு அனுப்பி வைத்தவள். </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">பங்காளிகளுடன் சண்டை என்றால் </div><div style="text-align: left;">கோவித்து நான் முடங்க நீதி கேட்கும் தேவதை அவள். </div><div style="text-align: left;">சின்ன சின்ன தவறு செய்தால் திருத்தி விடும் தாயவள்.</div><div style="text-align: left;">அம்மாவும் அப்பாவும் காய் கறி தோட்டத்தில் பணி செய்ய </div><div style="text-align: left;">வேளைக்கு சோறு தந்து வேண்டிய உதவி செய்து </div><div style="text-align: left;">சமயத்தில் என் சல்வை தொழிலாளியும் கூட . </div><div style="text-align: left;">உயர்கல்வி கற்க வேற்றிடம் செல்ல நேர்கையில் </div><div style="text-align: left;">விழி நிறைந்த கண்களுடன் வழியனுப்பி வைத்தவள்.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">பட்டம் நான்பெற்ற போது என் பரிசை </div><div style="text-align: left;">மாரோடு அணைத்து மகிழ்ந்தவள். </div><div style="text-align: left;">ஊரெலாம் என் தம்பி என்று மார் தட்டி நின்றவள்.</div><div style="text-align: left;">முதல் மாதச்சம்பளத்தில் , நான் எடுத்த சேலை யணிந்து </div><div style="text-align: left;">திருவிழா செல்கையில் யார் இந்த தேவதை</div><div style="text-align: left;">என ஊர் பார்க்க வியந்தவள். </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">திருமண வயதில் தேடி வந்து பெண் கேட்ட் </div><div style="text-align: left;">திலகம் மாஸ்டர் முன் நாணிக் கோணி நிற்கையில் </div><div style="text-align: left;">என் இதயம் களவு போவதை எண்ணி ,</div><div style="text-align: left;">உள் நெஞ்சு உதிரம் கொட்ட வளமாக நலமாக நீ வாழ் வேண்டும் </div><div style="text-align: left;">என நேர்த்தி வைத்து என இதயம் வாழ்த்தியது .</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">திருமண் மாகி மறு வீடு செல்கையில் பின் சென்ற என் இதயம் </div><div style="text-align: left;">துக்கத்தால் துவண்டது . கருவொன்று உருவாக்கி</div><div style="text-align: left;">மகபேற்று விடுமுறையில் வாழ்ந்த வீடு வந்த போது </div><div style="text-align: left;">மட்டிலா மகிழ்வு கொண்டு , என் உயிரில் தாங்கினேன். </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">பெண் மகவொன்று வந்துதிக்க் உனக்கு தான் என்னவள் </div><div style="text-align: left;">என்று கேலி செய்த போது மறுபடியும் தாயாகி என்னை</div><div style="text-align: left;"> மனமுருக வைத்தவளே .மறுபடியும் மகவாக் </div><div style="text-align: left;">என் வாழ்வில் மகராசி வரவேண்டும். </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-6904193010289998378?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-13098830766130656902011-02-10T13:22:00.000-08:002011-02-10T13:22:46.198-08:00காதலர் தின வாழ்த்துக்கள்.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kr0lMxWBwPY/TVQrM_I06zI/AAAAAAAAAVM/EWQkq7nJL70/s1600/valentines-day04.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="206" src="http://4.bp.blogspot.com/-kr0lMxWBwPY/TVQrM_I06zI/AAAAAAAAAVM/EWQkq7nJL70/s320/valentines-day04.gif" width="320" /></a></div><br /><br />காதலர் தின வாழ்த்துக்கள்.<br /><br />காதலித்துக் கொண்டு இருபவர்களுக்கும்<br />நிறைவேறி வாழ்பவர்களுக்கும்<br />இனிக்காதலிக்க் போகிறவர்களுக்கும் வாழ்த்துக்கள்.<br /><br />காதல் கை கூடுவது இலகுவான் பாதை அல்ல<br />உண்மைக் காதல் என்றும் அழிவதில்லை.<br /><br />உயிரோடு கலந்தது காதல்.<br />எல்லோருக்கும் எல்லார் மீதும் வருவதில்லை.<br /><br />உண்மைக்காதல் பணம் அந்தஸ்த்து சாதி மாதம் பார்பதில்லை.<br />நெஞ்சில் துணிவு தைரியம் இல்லாதவர்கள் காதலிக்க் கூடாது .<br /><span></span><br />காதல் பாதை முட்கள் நிறைந்தது.<br />எதிர்ப்பு ஏளனம் பொறுப்பு என்னும் கற்கள்<br />நிறைந்த,கரடு முரடான பாதை பாதை .<br /><br />காதல் திருமணத்தின் பின் தான் காமத்தை தேடும்<br />காதல் எல்லோருக்கும் எப்போதாவது வரும்<br /><br />தற்காலத்தில் மிகவும் மலிந்தது<br />அந்தஸ்த்து வச்தி,,பணம் .. பார்த்து வருவது<br /><br />உண்மைக்காதல் உயிர் உள்ள வரை நிலைக்கும்.<br />காதலில் அவசரம் ஆகாது .<br /><br />காதலில் இறங்கியவர்கள் ஒரு புது உலகில் சஞ்சரிபதுபோல இருக்கும்.<br />பல காதல் நீர்க்குமிழி போல சில தான் நாணல் போல நின்று நிலைக்கும்.<br /><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: #cfe2f3;">படித்ததில் பதிந்த்த்வை </span><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-1309883076613065690?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-17712763131346817142011-02-02T10:25:00.000-08:002011-02-02T15:58:05.415-08:00உன்னைத் தவிர என்னவேண்டும் .........<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TUmhVW6RO3I/AAAAAAAAAU8/GYlSDDWkvug/s1600/couple+in+beach.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TUmhVW6RO3I/AAAAAAAAAU8/GYlSDDWkvug/s1600/couple+in+beach.jpg" /></a></div><br /><br />உன்னைத் தவிர என்ன வேண்டும் ...........<br /><br />அன்புக்கும் ஆசைக்கும் பரிசாய்<br />வந்துதித்த வெண்ணிலவின்<br />கண்களும் கவிபேசி<br />காதலும் உருவாகி<br />சுப நாள் ஒரு திருநாளிலே<br />மணமகன் நீயாக்<br />மங்கையிவள் கைப்பிடித்து<br />இன்புற்று வாழ்கையில்<br /><br /> ஆணோன்றும் பெண னோன்றும்<br />ஆசைக்கு ஒன்றும் ஆஸ்திக்கு<br />ஒன்றுமாய் பெற்று<br />இன்புற்று வாழ்கையில்<br />மாரடைப்பில் தந்தையை<br />கொண்டு சென்ற காலன்<br />தாயையும் நோயிலாழ்த்தினான்.<br />விதி வந்த வேளை<br />அன்னை அவள் சென்றுவிட<br />.<br />ஈர்பத்து வருடங்கள் உருண்டோடி<br />.மகவுகளும் கரை சேர்ந்து<br />இன்புற்று இல்லறம் நோக்கி<br /> மகவுகளும் சென்றுவிட<br />தாயாய் தாரமாய்<br />மங்கையவள் துணை நிற்க<br />வானமாய் அவன் காத்து நிற்க<br />வருடங்கள் மூபத்து<br />சொல்லாமல் ஓடியது .<br /><br />அன்னை வளர்ப்பில் இருபதும்<br />அத்தான் அணைப்பில் முப்பதுமாய் <br />ஐ பத்து வருடங் கள் தளம்பாமல்<br />தன்னாலே சென்றது<br />தாய் தந்தையிலும் மேலாய் எனை<br />கண் போல் காத்து கரிசனையாய்<br />உணவோடு உடை தந்து துணை இருந்து<br />அன்போடு ஆதரவும் பரிவு பாசம் தந்தாய்<br /><br />உயிராய் எனை வலம் வந்தவனே<br />உனக்கும் ஆண்டுகள் ஆறு பத்து ஆயிற்று<br />வேறென்ன வேண்டும் இப் புவியில்<br />.உனைபிரிந்து இவ்வுலகில்<br />உயிர் தரியேன் ஒரு நாளும்<br />உன்னோடு இணைந்தே வர<br />வரம் தரவேண்டும்<br />உலகாளும் இறைவா<br />............<br /><br /><br />திருத்தம் ..............உடன் கடடையேற என்பது இணைந்தே வர என் திருத்தப் பட்டது <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-1771276313134681714?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-33057662490867055612011-02-01T05:28:00.000-08:002011-02-01T05:28:29.107-08:00எதிர்பார்ப்பின் எல்லைகள்<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="color: #536482; font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px;">எதிர்பார்ப்பின் எல்லைகள் <br style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" /><br style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" />அந்த பேரூந்தின் நெரிசலில் ஏறிக் கொண்டாள். பயணிகள் காலை மிதிப்பதும் மனிதர்களின் வியர்வை மணமும் . அழும் குழந்தைகளுமாய் ஒரு மணி நேர பயணம் அவளுக்கு ஆரம்ப மாகியது ...அவள் ஒரு தொழிற்சாலையில் வேலை செய்கிறாள். சில அவளது பணி நேரம் பகலிலும் இருவாரங்களுக்கு ஒரு முறை இரவிலும் அவள்து பணி இருக்கும்.............தோளில் தொங்க்கும் கைப் பை ..ஒரு மூலையில் ஒதுங்கியிருக்கும் மத்திய உணவு , ...இவற்றை ஒதுக்கி பேரூந்துக் கட்டணத்துக்கான காசை எடுத்து கண்டக்டரிடம் கொடுத்து டிக்கட் எடுத்தாள் . கை பிடிக்கும் கம்பிக்கு அருகே நின்று கொண்டாள் . அருகே இருந்த வயதான் மூதாட்டி இறங்கும் இடம் வரவே .</span><br /><a name='more'></a>.<br style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" />..அவள் உட்கார்ந்து கொண்டாள் .<br style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" /><br style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" />அவளது சிந்தனை ...இருபது வருடங்களுக்கு முன் .நினைவு மீட்க சென்றது ..ஐந்து வயதுக் குழந்தை யாக் ஒரு கன்னியர் மடத்தில் சேர்க்க பட்டாள். .துறவிகளின் அன்பும் பாராமரிப்பும் தாய் தந்தை யற்ற இவளுக்கு பேராதரவாய் இருந்தது . ஒரு பாதிரியார் தான் இவளை அந்த மடத்தில் சேர்த்தார். போரின் போது தாய் தந்தை இறந்துவிட் ஒரு பற்றை மறைவில் இருந்து இவளை கண்டெடுத்தனர். பெயரை கேட்ட் போது தேவி என்று சொன்னாளாம். அப்பா பெயர் அப்பா என்றாளாம். அம்மா பெயர் அருள் தேவி அக்கா என்றாளாம் . அயல வீட்டார் தாயை கூப்பிடுவதை வைத்து இவளும் அவ்வாறே கூப்பிட்டு இருக்கிறாள். அந்த ஊரின் கூட்டுறவுக் கடையில்(ரேஷன் கடை அட்டையில் ) தேடியதில் , தாய் அருள் தேவி . தந்தை சகாய நாதன் இவள் சுதந்திரா தேவி ...என் அடையாளம் கண்டு கொண்டனர் அதையே பாதிரியார் மடத்தில் சேர்க்கும்போது பதிவு செய்து இருகிரார்...தேவி வளர்ந்து வருடாவருடம் அடுத்த் வகுப்புக்கு சென்று ...இறுதியாண்டு சித்தி ஏய்தினாள். வயது பதினெட்டு ஆகியது .. இந்த வயதுக்கு பின் அங்கு அனுமதிக்க் மாட்டார்கள் .<br style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" /><br style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" />ஏதாவது ஒரு தொழில பழகி தன் காலில் நிற்க கற்றுக் கொடுத்து விடுதியில் இருந்து அனுப்புவார்கள். . மாத மொரு முறை அந்த விடுதிக்கு வரும் , bakery பேக்கரி உரிமையாளரிடம் சொல்லி வைத்தது வீண் போகவில்லை . அயலிலுள்ள நகரத்தில் . கடலுணவு பதனிடும் நிலையத்தில் . பொதி செய்யும் பகுதியில் இவளுக்கு வேலை கிடைத்தது. . ஒரு வாரம் மடத்தில் இருந்து போனாள். பின் அங்கு வேலை செய்யும் இன்னொரு பெண மூலம் மாத வாடகைக்கு ஒரு இடம் பெற்றுக் கொண்டு தனியே வாழ்ந்து வந்தாள்.அடுத்த் நிறுத்துக்கான் விசில் சத்தம் கேட்கவே ...திடுக்குற்றவள் ..இறங்கி கொண்டாள்.<br style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" /><br style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" />பள்ளி வாழ்க்கை ,வேலை சற்று தன் தேவைகளை நிறைவு செய்ய ஊதியம் ,உணவுக்கும் வாடகைக்கும் வருடமொருமுறை துணி மணி வாங்கவும் போதியதாய் இருந்தது.... வேலை இருக்கு மட்டும் வேலை செய்யலாம் அதன் பிறகு ....அவள் வாழ்க்கை .....ஏனைய பெண்களை போல் கால காலத்தில் யார் திருமணம் செய்துவைக்க் போகிறார்கள் . சீர்தனம் ,அழகு , அந்தஸ்து என்று பார்க்குமிவ்வுலகம் இவளை ,<br style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" />அதுவும் ஒரு அனாதையை யார் திருமணம் செயவார்கள்.......வேலை கிடைத்தது ந தன் காலில் நிற்பதே பெரிய செயல் .யார் தயவுமின்றி அவள்வாழ்க்கை செல்கிறது .<br style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" /><br style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" />அதன்பிறகு ....அதன்பிறகு ....இவ்வாறே கேள்விகளே வாழ்க்கையாகி போகுமா ? ..துணையின்றி வாழ முடியுமா ? .வாழ்க்கை அர்த்தமுள்ள்தாகுமா? ?.எங்காவது ஒருவன் இவளுகாக் பிறந்திருப்பான்....அனுதாபம் உள்ள ஒருவனை சந்திப்பாள் ..நல்லவன் ஒருவன் கிடைப்பான் .என்ற் நம்பிக்கையுடன் வாழ்க்கை சுழல்கிறது .ஆயிரம் கேள்விகள் கேட்டு தனக்குள்ளே நம்பிக்கை என்னும் விடை தேடி, நம்பிக்கை தான் வாழ்க்கை. ..திருப்பங்கள் வரும் வ்ரை எல்லைகள் நீண்டு கொண்டே போகின்றன...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-3305766249086705561?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-68417812281291476432011-01-24T16:03:00.000-08:002011-01-25T04:02:26.417-08:00இன்னும் கொஞ்ச நேரம்.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TT4SXMvLsTI/AAAAAAAAAUw/InKT0zNs564/s1600/baby+with+pacifire.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TT4SXMvLsTI/AAAAAAAAAUw/InKT0zNs564/s320/baby+with+pacifire.jpg" width="240" /></a></div><br />இன்னும் கொஞ்ச நேரம். மம்மி .............<br /><br />அதிகாலை சூரியன் இன்னமும் தென படவில்லை ......கோகிலா அலாரத்தின் ஓசைக்கு எழுந்து ...காலைக் கடன் முடித்து அடுக் க ளை சென்று காப்பி தயாரித்தாள் ..சரவணனும் எழுந்து அவனும குளிக்கும் கடமையை செய்து கொண்டு இருந்தான்.சரவணனுக்கு காப்பி தயாராக் மேசையில் காத்திருந்த்து . அவசர அவசரமாக் குளிர் பதனப்பெட்டியிலிரவே போட்டுவைத்திருந்த சாப்பாட்டு பெட்டிகளை அவனுக்கும் தன்க்குமாக் கைப் பையில் அடக்கி கொண்டாள். இனி குட்டிக் கண்ணன் கோபியை எழுப்பவேண்டும் அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டு இருக்கிறான். பாவம் குழந்தை இந்தக் குளிர் நாட்டுக்கு வந்து அவனும் எங்களுடன்.......சேர்ந்தே ஓடுகிறான்.........<br /><a name='more'></a>....<br /><br />கோகிலா சரணவன் குடும்பம் வாழ்வது கனடா தேசத்தில் ..கடந்த வாரம் நன்றாக் கொட்டிய பனிக்குளிரில் ..எல்லோரையும் ஒருவாட்டு வாடுகிறது. பூச்சியத்துக்கு கீழே இருபதெட்டு காட்டுகிறது (-28 )..கண்ணனுக்கு மூன்று வயது ...ஒருவருடம் கண்ணன் பிறந்த பின் மகப் பேற்று விடுப்பில் நின்றவள் விடுப்பு முடிந்து வேலைக்கு செல்ல எண்ணும் போது குழந்தை ஒரு இன்பசுமையாகிறது. அப்போது தான்,தாய் நாட்டில் இருந்துவந்த மாதுரி ..குழந்தையை கவனிப்பதாகக் கை கொடுத்தாள். அவள் வந்து இவ்ர்கள்வீடில் நிற்பாள் . அல்லது தன் வீடில் கொண்டுவந்து வைத்துக் கொள்வாள். மாதுரி வீட்டு தொடர் மாடி, அருகில் இருந்த்த்மையால் கோகிலாவுக்கு அது இடஞ்சலாஇருக்க வில்லை. ஒரு வருடம் அவள் குழந்தையை , மாதுரி பார்த்தாள் . இப்பொது மாதுரியை வேலைக்கு கூப்பிட்டு இருக்கிறார்கள். எனவே தனியார் நடத்தும் காப்பகம் , ( Daycare ) இல் மகனை அனுமதி பெற்று ...சேர்த்து விடாள். ......நான்கு வயது முடிவில் வரும் புரட்டாசியில் அவனை பள்ளியில் சேர்த்து விடலாம்...............வெளி நாடுகளில் வீட்டில் துனை இல்லாதவர்களுக்கு குழந்தைக் காப்பகங்கள் தான் கை கொடுக்கின்றன. .<br /><br />வெளி நாடுகளில் இருவரும் வேலைக்கு செல்ல வேண்டும் அல்லது ஒருவர் இருவேலை செய்யவேண்டும்......அதற்கும் முதல் வேலைக்கு ஏற்ற மாதிரி மற்றைய பகுதி நேர வேலை கிடைக்கக் வேண்டும்..........கோகிலாவும் அங்கு ஒரளவு படித்து இருந்ததால் நிரந்தர வேலையில் இருந்தாள். .....நேரம் காற்றாய் பறக்கிறது . எழு மணிக்கு காபகத்தில்விடால் தான் இவளை அவளிடத்தில் வேலைக்கு இறக்கி விட்டு சரவணன் தன் பணிக்கு செல்ல முடியும்.....பம்பரமாய் சுழன்று தன் காரியங்க்களை பார்த்தவள்.கன்னாவை எழுப்பினாள் ....அவனோ இன்னும் கொஞ்ச நேரம் மம்மி .....( five more மினிட்ஸ் ..).என்று மறுபக்கம் போர்வையை இழுத்துப்போர்த்தி னான் .....வார இறுதிகளில் எல்லோருக்கும் முன்பே எழுத்து ....இவர்களை தூங்கவிடாமல் நடுவில்வந்து படுத்துக் கொள்வான்..........என்ன செய்வது ..படுக்கை யில்வைத்தே இரவு ஆடைகளை களைந்து அணிவித்தாள் . பின் குளியல் அறைக்கு சென்று காலைக்கடன் முடித்து ..அவனது பானம் சிறு உணவு என்பன் எடுத்துவைத்து ..வாகன் தரிப்பிடம் சென்றாள். அங்கு சரவணன் வாகனத்தை சூடாக்கி ....காத்துக் கொண்டு இருந்தான்.....சிலருக்கு வெளி நாடு சொர்க்கம்போல ,எண்ண த்தோன்றும்....குளிர் பனிக் காலங்களில் வாழ்வே வெறுக்கும்........<br /><br />.உலகில் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் ஒவ்வொருவகை கஷ்டம்.........குழந்தை தாயின் உதரம் நின்று உதைத்து வெளி வரும் நாளில் இருந்து கல்லறை போகும் வரை வாழ்வு ஒரே எதிர் நீச்சலாகிறது ......</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-6841781228129147643?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-18695507303902535462011-01-14T13:32:00.000-08:002011-01-15T10:59:02.647-08:00நான் ஏன் பதிவெழுத வந்தேன்?நான் ஏன்(எப்படி) பதிவெழுத வந்தேன்? <br /><br />தம்பி கவிக் கிழவன் கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க இதை தொடர்கிறேன்........<br />என்னை மாட்டி விடுவதில் அவ்வளவு இன்பமா? ஏன் எழுதுகிறேன் என்பதை விட எப்படி இந்த ஆர்வம் வந்து என்று சிந்தித்தால் .............<br /><br />தமிழ் மீது எனக்குள்ள் ஆர்வத்தை வளர்த்துக்கொள்ள வேளையும்., வளமும் ,வசதி வாய்ப்பும் கிடைத்தது ., என்று சொல்லலாம். .என்று கூறலாம். பள்ளி வாழ்வின் பின் கடிதம் தவிர பத்திரிக்கை வாசிப்பதுடன் நின்று விட்டது தமிழ் எழுத்தின் ஆர்வம்கடின முயற்சிக்கு பின் கணனியில் தமில் l வாசிகக் கற்றுக்கொண்டேன். பின்பு நான் ஆரம்பத்தில் இணைந்தத "யாழ் இணையம் " எனும் தளம் எனக்கு தமிழை எழுத வழி சொல்லித்தந்தது. அங்கு உறுப்பினராக இணைந்து தமிழ் எழுதவும் பங்கு பற்றவும் கற்றுக் கொண்டேன். .அங்கு ஏற்பட்ட் சில தொடர்புகளால் வலைபப்க்கத்தையும் எட்டிபார்க்க் வசதி கிடைத்தது <br /><a name='more'></a>.<br /><br />அதன் பின் எனக்கு ஒரு தளத்தை ஆரம்பிக்கக் வேண்டுமென ஆர்வம் வந்தது. அப்போதுன்என் நாட்டவர் சந்துரு .சீமான் கனி ,,ஈரோடு கதிர் ..கிருத்திகன் எனும் நட்பு கள் கிடைத்தார்கள். பின்பு வலைப்பக்கத்தின் நட்பு வட்டம் , பதில் கருத்துபோடுதல்,,வந்தவழி ...எங்கிருந்துவருகிறார்கள் என்னும் பகுதிகளையும் இணைக்க கற்றுக் கொண்டேன்.காலபோக்கில் தமிளிஷ் ...இன்ட்லி என்னும் தளங்களுக்கும் சென்றேன். அங்கு மேலும் எனக்கு முடிந்த தகவல்களை , வேலன் ..சசி ..என்னும் கணனி விற்பன்னர்களிகளின் பதிவுகளை வாசிப்பத்தன் மூலம் எனக்கு முடிந்ததை கற்றுக் கொண்டேன். கணனியில் இருந்தால் நேரம் போவதே தெரியாது ....எனக்கு மிகவும் பிடித்த் பொழுதுபோக்கு . நிறைய நட்புகளை பெற்றுக் கொண்டேன் . பதில் கருத்து வரும்போது என் உள்ளம் எனையறியாமல் சிரம் தாழ்த்தி வாழ்த்துச் சொல்லும். இந்தவகையில் கிடைத்தவர் தான் கவிக்கிழவன். என் நாட்டவர் என்னும் ஈர்ப்பு ..அவர் மீது பற்று வைக்க காரணமாய் இருந்தது . பின் சில பெண தோழிகள் ஹேமா சித்ரா கெள்சி ..தேனம்மை ..மாலிக்கா, பிரஸா .. சிறீ அகிலா ,அருந்ததி அம்பிகா தமிழ் பிரியா ஆமினா இன்னும் பலர் கிடைத்தனர். வாசிக்கும் எல்லாவற்றுக்கும் பதில் கருத்துபோட பிடிக்கும். எனக்கு தொடர்ந்து பதில் போடும் எல்லோரையும்<br /> நினைத்துக் கொள்கிறேன் .அவர்களில்,எல் கே ....சே குமார் ...பனித்துளி சங்கர்<br />..மதி சுதா ....ஆனந்தி ...சிவகுமாரன் ...தமிள்தொட்டம் யுஜின். உஜிலாதேவி ( ஐயா) ...........கோவை ௨ தில்லி ,அந்நியன் 2.....விசரன் ,ரமணி, வினோ, ஸ்ரீ அகிலா , வெங். நாகராஜ் அரசன் ,சிவகுமார், அருண் பிரகாஷ், கோமு, தமிழ் பிரியன் என் இன்னும் பலர் ( பெயர் உடனடியாக் நினைவில் இல்லை) நட்பு வட்டத்தில் இணைந்து ,172.....நட்புகளையும் ..126.......பதிவுகளையும் இட்டேன்.<br /><br />என் ஆக்கத்துக்கு ஊக்கம் தரும் அனைவருக்கும் வாசகர்களுக்கும் இவ்வேளையில் என் நன்றியை தெரிவிக்கிறேன்<br /><br />யாரும் தொடரவிரும்பும், பகிரவிரும்பும், அன்புள்ளங்கள் தொடரலாம். .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-1869550730390253546?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-13302150359622281082011-01-10T13:21:00.000-08:002011-01-10T13:22:45.164-08:00மெளனமாய் ஒரு காதல்<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TSt3ADTSCXI/AAAAAAAAAS4/6h5vBeWxMyw/s1600/Arranged_marriage.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TSt3ADTSCXI/AAAAAAAAAS4/6h5vBeWxMyw/s1600/Arranged_marriage.jpg" /></a></div><br /><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: x-small;">மெளனமாய் ஒரு காதல் </span><br /><div style="font-family: arial; font-size: small;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: small;">அந்த பள்ளி நாட்கள் நீண்டு போகாதா? என் அங்கலாய்க்கும் ஒரு மாலைபொழுதில் ..............</div><div style="font-family: arial; font-size: small;">கிராமத்தின் முக்கியமான்( இருபாலாருக்குமான )கலவன் பாடசாலைகளில் ஒன்றில் ராகவன் உயர்வகுப்பு இரண்டாம் ஆண்டு படித்துக்கொண்டு இருந்தான். பணி நிமித்தம் இடம் மாற்றலாகி வந்தவர்கள் தான் .கேசவ வாத்தியார் குடும்பம். அவர்களுக்கு அழகான் ஒரே ஒரு பெண . அன்று ஒரு தை திங்கள் முதலாம் வாரம் , இவர்கள் பாட்சாலை யின் அனுமதிக்காக காத்திருந்தார்கள் அப்பாவும் பெண்ணும். தலைமை ஆசிரியர் அன்றைய பணியில் மூழ்கி இருந்ததால் , ராகவன், அவர்களுக்கு உதவும் முகமாக , வரவேற்பறையில் ஒரு ஆசனத்தில் இருத்தி , காத்திருக்கும்படி சொன்னான். அவன் வகுப்புக்கு சென்றுவிடான். சில மணி நேரங்களில் வகுப்பு ஆசிரியரை இடை மறித்த தலைமை ஆசிரியர் தேவகியை அறிமுகம் செய்தார்.<br /><a name='more'></a> ராகவனுக்கு ஒரே ஆச்சரியம் அவள் தன் வகுப்பில் இணைந்து காலப்போக்கில் சக மாணவர்களுடன் கலந்து கொண்டாள். </div><div style="font-family: arial; font-size: small;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: small;">ஆரம்பத்தில் கண்ட அறிமுகம் ராகவன் மீது ஒரு மதிப்பை தேவகிக்கு கொடுத்து இருந்தது. நல்ல அறிவாளியான பெண . விரைவில் கற்று கொள்வாள். சக தோழியருடன் கல் கலபாக் பேசுவாள். மாணவர்களுடன் பேச சற்று வெட்க படுவாள் . ராகவனுடன் மட்டும் ஒரு அறிமுக புன் முறுவலுடன் சென்று விடுவாள். ஒரு நாள் இவர்கள் வகுப்பு ஒரு சுற்றுலா புறப்பட ஆயத்தமானது. மூன்று விஞ்ஞான ஆசிரியைகளுடன் ,இருபது மாணவிகளும் பதினைத்து மாணவர்க்களுமாக் பயணம் புறப்பட்டார்கள். அது ஒரு தாவரவியல் பூங்காவுக்கான , பயணம். செல்லும் வழி எல்லாம் பாட்டும் நக்கல் நளினங் களுமாக் சந்தோஷமாக் சென்றது. அங்காங்கே ஆசிரியை நிறுத்தி விபரங்களுடன் குறிபெடுத்து கொண்டனர். மாலை வீடு திரும்பும் நேரம் குறித்த் நேரத்துக்கு மிகவும் தாமதமாகியது . வீடு செல்லும் போது மிகவும் இருட்டிவிட்டது அது ஒரு கிராமமாகையால் பெருந்தெருக்களில் மட்டும் வெளிச்சம் இருக்கும் தேவகி வீடு ராகவன் வீடுக்கு அடுத்த் தெருவில் இருந்தது. எல்லோரையும் பாதுகாப்பாக் சேர்ந்து போகும்படி ஆசிரியை வழிகாட்டினார். இறுதியாக் தேவகியின் முறை வந்த்தும் அவள் தனித்து விடபட்டாள். ராகவன் முன் வந்து அவளை பாதுகாப்பாக அவள் வீடுக்கு அழைத்து செல்வதாக் சொன்னான். </div><div style="font-family: arial; font-size: small;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: small;">காலம் உருண்டோடியது ஆண்டின் இறுதிபரீட்சைக்கு ஆயத்த காலம் . ஒரு நாள் நண்பன் வீடில் பாடங்களை இணைந்து படித்து விட்டு ( group study ) வீடு திரும்பி கொண்டு இருந்த போது தேவகி எதிர்பட்டால் நட்பு நிமித்தம் பேசிக்கொண்டே சென்றார்கள். பரீட்சையும் முடிந்தது . எல்லோரும் அவரவர் பாட்டுக்கு செல்ல ஆயத்தமானார்கள். தேவகியும் அவள் வீடு நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு முன்னே வேகமாக் வந்த சைக்கிள் வண்டி சற்று தாமதத்தி த்தது ...பின்னே திரும்பி பார்த்தவள் ராகவன் தன்னை காரணமில்லாமல் பின் தொடர்வதை உணர்ந்தாள். எதுவுமே பேச்வில்லையே என் ஆரம்பி த்தவ வளுக்கு ராகவனின் எண்ணம் புரிந்தது . அவளது குண இயல்புகள் தன்னை மிகவும் கவர்ந்த்ததாக்வும். அவளை விரும்புவதாகவும் சொன்னான். அமைதியான் ஒரு புன்னகையுடன் அவள் வீடு வரவே அவன் விடைபெற்றான் </div><div style="font-family: arial; font-size: small;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: small;">பின்பு ஒரு நாள் , ராகவன் அவளை கோவில் ஆலமரத்தடியில் சந்தித்து , தான் தலை நகருக்கு வேலை வாய்ப்பு கிடைத்து செல்வதாக் சொல்லி விடை பெற்றான். நாட்கள் வாரங்களாகி மாதங்களாகி சென்றது. பரீட்சை முடிவு வந்தது. இருவரும் மிகவும் திறமையாக் சித்தி பெற்று இருந்ததனர். தேவகி ஒரே ஒரு பெண என்பதால் விரைவில் திருமண் பேச்சை ஆரம்பித்தனர். அந்த ஆண்டு திருவிழாவுக்கு ராகவன் ஊருக்கு வந்திருந்தான். திருவிழாவின் இறுதி நாளன்று தேவகி சேலை அணிந்து தேவதை போல காட்சியளித்தாள். அன்று தான் அவன் அவளை சேலையில் பார்த்தது. அழகாய் இருப்பதாக சைகையால் தெரிவித்தான். அவள் நாணத்தால் சிவந்தாள். மீண்டும் வார விடுப்பு முடியவே தன் பணிக்கு சென்றுவிடான். அந்த மாத இறுதியில் ஒரு நாள்.இவன்பெயருக்கு ஒரு மடல் வந்திருந்தது , அதில் தேவகி தனக்கு திருமணம் நிச்சயமாகி வருவதாகவும் , அவனது நிலைமையில் அவனை பற்றி எதுவும் தன்பெற்றாருக்கு சொல்லி முடிவெடுக்கக் முடியாதிருபதாக்வும் அவனது தங்கை , குடும்பபொறுப்பு ..அவன் பெற்றாரின் நிலை என்பது பற்றி விளக்கி, தன்னை மறந்துவிடும்படி எழுதியிருந்தாள். ராகவன் மிகவும் மனமோடிது போனான் தன் த கையாலாகாத தனத்தை எண்ணி கலங்கினான். அந்த வருட திருவிழாவுக்கு செல்ல வில்லை. அவளது கணவன் அவூரின் பல்கலைகழக விரிவுரையாளர் எனவும் திருமணத்தின் பின் அவ்வூருக்கு மாற்றல் பெற்று வார இருபதாகவும் ராகவனின் தந்தை மடல் மூலம் சேதி கண்டான். </div><div style="font-family: arial; font-size: small;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: small;">அவன் ஊருக்கு சென்று வருடங்கள் மூன்று உருண்டோடி விட்டது. இடையிடையே அவ்ளை பற்றி ராகவனின் தங்கை எழுதுவாள். ஒரு முறை அவளுக்கு அழகான் பென் குழந்தை கிடைத்திருப்பதாக எழுதினாள். வருடங்கள் பல உருண்டோடின . ஒரு நாள் ராகவனின் தாயிடமிருந்து ஒரு மடல் . தங்கைக்கு மாபிள்ளை பார்த்திருபதாக்வும் அம்முறை திருவிழாவோடு பெண பார்க்க வர இருக்கிறார்கள் எனவும் ராகவனை ஊருக்கு வந்து தந்தையிலாத அவளுக்கு , ஆறுதலாய் , வந்து காரியத்தை ஒழுங்கு செய்யும்படி தாயார் மிகவும் வற்புறுத்தி கேட்டு எழுதினார். ராகவன் தங்கைக்காக புறப்பட ஆயத்த்தமானான் . ஊருக்கு புறபட்ட்வனின் எண்ண அலைகள் ஒருவித சோகம் ஏமாற்றம் வெறுமையால் சூழப்பட்டது. தங்கையின் அலுவல்கள் பேச்சுவார்த்தை போன்றவை சுபமே நிறைவடைந்த்து. அடுத்த முகூத்த்தில் திருமண் ஏற்பாடாகி இருந்தது. மறுநாள் , ஊர்க்கோவிலின் இறுதி திருவிழா வீதியெங்கும் சிறு கடைதொகுதிகளால் நிறைந்து இருந்தது. பலூன்கள் , ஊது குழல்களின் சத்தம் சிறு விளையாட்டு பொருட்களின் வியாபரம் என் ஒரே ஜனக்கூட்டம். </div><div style="font-family: arial; font-size: small;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: small;">அவன் அருகில் மூன்றுவயது சிறுமி ..ஒரு பலூனை துரத்தியவாறு எட்டிப்பிடிக்க் வந்து கொண்டு இருந்தாள்.ராகவி ...என் அழைத்தவாறு , தாயார் ...அவள் பின்னே . திரும்பி பார்த்தவன் ஆச்சரியத்தால் பிரமித்தான். அவன் அருகில் தேவகியும் குழந்தையும்... பேச நாக்கு அசையவில்லை. அவள் தான் பேசினாள் " நல்லாய் இருகிறீங்களா? " .......எதோ இருக்கேன். ...குரலில் சோகம் இழையோட ..கூறி மெளனமானான் . ...ராகவி ...........ராகவி .........அவன் வீடு வரும் வரை ஒலித்து கொண்டே இருந்தது. அவள் குழந்தைக்கு என் பெயரின் ஆரம்ப எழுத்துக்கள். மெளனமாய் அவன பெயர் , அவன் காதல் அவள் இதயத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. </div><div style="font-family: arial; font-size: small;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: small;">எல்லோருடைய காதலும் நிறைவேறுவதில்லை.சில காதல்கள் தான் நின்று நிலைத்து வெற்றியடைகின்றன . . இளமையில் காதல் இல்லாத வாழ்வும் இல்லை., இருப்பினும் மெளனமாய் அவர்கள் காதல் வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறது ...என்பது அவர்கள் இருவருக்குமே தெரிந்த ஒன்று </div><div style="font-family: arial; font-size: small;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-1330215035962228108?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-53356691880946547222011-01-04T18:25:00.000-08:002011-01-10T10:21:22.649-08:00திருப்பங்கள்<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TSPV07HbvpI/AAAAAAAAASs/HOzwfc3k1Ek/s1600/ladder+%2528+climbing+tosuccess%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TSPV07HbvpI/AAAAAAAAASs/HOzwfc3k1Ek/s1600/ladder+%2528+climbing+tosuccess%2529.jpg" /></a></div><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: x-small; line-height: normal;"><b>திருப்பங் கள் </b></span><br /><div><br /></div><div>நம் வாழ்க்கையில் சில சம்பவங்கள் திருப்பங்கள், மாற்றங்களை ஏற்படுத்து கின்றன. அந்த வகையில் இதோ ஒரு இளைஞ்சனின் வாழ்வில் ஏற்பட்ட திருப்பம். </div><div><br /></div><div>மீனட்சியின் ஒரே ஒரு மகன் தான் பால சங்கரன் . இளவயதில் தந்தையை தொலைத்தவன். ஏனைய குடும்பம் போல மீனாட்சியும் பாலகுமாரனை கைபிடித்து வாழ்ந்தவள் தான் . காலபோக்கில் ஒரு நாள் பட்டணத்துக்கு வி யாபாரம் செய்ய போனவன், போனவன் தான் ஒரு வித பதிலும் இல்லை.அவளும் தேடிக் களைத்து விடாள். மூன்று வயது பாலச்ங்கரனுக்கு அப்பாவை நினைவில்லை. வருடங்களுருண்டோடி வய்து பதினாறு ஆகிவிட்டது. ஆரம்பத்தில் வாழ்க்கையை சமாளித்தவள் ஊராரின் கேலிக்கும் புண்படுத்தும் வார்தைக்க்ளுக்கும் பதிலின்றி தவித்தாள். தன் முயற்சியால் இருவரின் வயிற்றைக் கழுவ கூலி வேலைக்கு போனாள். . அம்மாவை நினைத்தும் ஊராரின் வசைப் பேச்சுக்களை எண்ணியும்.<br /><a name='more'></a><span style="font-size: 10.8333px; line-height: 19px;">சங்கரனு<wbr></wbr>க்கு இள வயதிலேய சோகம் வெறுப்பு </span><span style="font-size: 12.5px;"> </span></div><div><br /></div><div>மற்றைய சிறுவர்களுடன் சேர்ந்தது விளையாட தயக்கம் எந்நேரமும் சோர்ந்தும் தயங்கி கொண்டும் இருப்பான். என்ன கஷ்ட படாலும் அவனைப் படிக்க வைக்க தாய் பெரும் பாடு பட்டாள் . "உன்னை நம்பித்தான் ராசா உயிரை வச்சு இருக்கேன் "என்பாள். பள்ளியில் இருந்து வரத்தாமதமானாலும் கலங்குவாள். வயது ஏற ஏற அவனுக்குள் ஒரு விரக்தி . ஒரு நாள் நானும் அம்மாவும் சாப்பாட்டில் விஷம் வைத்து அதி உண்டு இறந்து விடுவோம் என் எண்ணிக்கொள்வான். அதற்காக் ஒரு விஷபாட்டிலும் , வாங்கி காற்சடைபையில் வைத்திருப்பான்.வேளை வரும்வரை காத்திருந்தான். </div><div><br /></div><div>வழக்கம்போல் ஒரு நாள் பள்ளி விட்டு வரும் போது ஒரு கல் தடுக்கி கீழே விழுந்து விட்டான் . விஷ பாட்டில் விழுந்து உருண்டோடியது . அவனுக்கு பின்னால் வந்த சக மாணவர்கள் காணாதபடி எடுத்து மறைத்து விடான் காலில் சிராய்ப்பு காயங்கள். அதில் ஒரு சக மாணவனும் அவன் நண்பனும் ஓடோடி வந்து இவனை தூக்கி சிதறிய புத்தகங்களை ஒன்று கூட்டி எடுத்து கொடுத்தனர் . அந்த சக மாணவன் பார்த்திபன், தன் வீட்டுக்கு வந்து மருந்து போடும்படி மிகவும் வற்புறுத்தி கேட்டான். சங்கரனுக்கு எழுத்து நடக்க முடியவில்லை . துணையின்றி.ஒருவாறு பார்த்திபனின் வீட்டுக்கு சென்று மருந்திட்டு மீண்டும் அவனை அவன் வீடில் கொண்டுபோய் விட்டனர். தாயார் அவனை கண்டு பதறிப் போனார். அன்றில் இருந்து பால சங்கரனும் பார்த்திபனும் நண்பர்கள் ஆயினர். பார்த்திபனின் பெற்றார் சற்று வசதியானவர்கள். இருவரும் சேர்ந்து பரீட்சை நேரங்களில் பார்த்திபன் வீடில் இருந்து படிப்பார்கள். </div><div><br /></div><div>பால சங்கரன் மனசு மெல்ல மெல்ல தைரியம் பெற்றது. படிப்பில் தான் முன்னேற்றம் பெறவேண்டும் என் எண்ணிக்கொண்டான் . காலங்கள் செல்ல செல்ல அவர்கள் பல்கலைக் கழகம் சென்று , விஞ்ஞான துறையில் தேர்ச்சி பெற்றனர். அதற்கான் பட்டமளிப்பு விழாவும் நெருங்கியது . அவர்களின் பெற்றவர்களும் விழாவுக்கு அழைக்க் பட்டார்கள். பால சங்கரனின் தாய் மறுக்கவே , அவனது பகுதி நேரவேலையில் கிடைத்த் பணத்தில் அழகான் சாரி வாங்கி கொடுத்து அழைத்து சென்று தன் ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொண்டான் .</div><div> மீனாட்சி க்கு உள்ளூர பெருமை.. பட்டமளிப்பு நேரம் வந்ததும் வரிசைக் கிராமமாக் அழைத்து பாராட்டுப் பத்திரம் கொடுத்தனர் . பால சங்கரன் முறை வந்தது.<span style="font-size: 12.5px;"><i>கம்பீரமாய் சென்றவன் அதிபர் காலில்விழுந்து வணங்கி தனது வேண்டுகோள் ஒன்றை நிறைவேற்றும்படி கேட்டான். தனக்கு இரு நிமிடங்கள் பேச அனுமதிக்கும்படி கேட்டிருந்தான். கண்களில் கண்ணீர் மல்க என் திறமையை வளர்த்து , நட்பு பாராட்டி , அந்தஸ்த்து பாராமல் அணைத்து இந்த அளவுக்கு வளர என்னை ஏணிப் படியாக ஏற்றி விட்டவன் அருமை நண்பன் பார்த்திபன் தான். இன்று அவனது நட்பும் கரிசனையும் கிடைத்திராவிடால்...<wbr></wbr>இந்த நிலைக்கு வந்திருக்க் மாடேன். என்றன் நாத்தழுதழுக்க . <span style="font-size: 10.4167px;">அரங்கத்தில் இருந்தவர்கள் எல்லோரும் கை தட்டி ஆரவாரித்தார்கள். மீனாட்சி கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டாள். </span></i></span></div><div><span style="font-size: 12.5px;"><br /></span></div><div><span style="font-size: 12.5px;"><b>வாழ்வில் சிலருக்கு ஏற்படும் திசை திருப்பம் தான், முன்னேற்றத்தின் படிகளாகின்றன. </b></span></div><div><span style="font-size: 12.5px;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-5335669188094654722?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-82161949196437660362010-12-28T16:38:00.000-08:002010-12-28T16:38:55.170-08:00புது வருடத்தில் சந்திப்போம்<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TRqBdoF5u1I/AAAAAAAAASg/qP1gwAOTg38/s1600/Bouquet.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TRqBdoF5u1I/AAAAAAAAASg/qP1gwAOTg38/s1600/Bouquet.jpg" /></a></div><br />என் வலைதள நட்புகளுக்கு இனிய புத்தாண்டு மலரட்டும்.<br />அழகான் மலர்களை போல மலர்ந்து மணம் வீசட்டும்.<br />பழையன் கழிந்து புதிய எண்ணங் கள் செயல்கள், தீர்மானங் கள்<br />நிலைத்து நிறைவேற வாழ்த்துக்கள்.<br /><br /> நல்லதையே நினைத்து நல்லதையே செய்வோம்.<br />வருங்காலம் வளமாகட்டும் ,உங்களுக்கும் எனக்கும்<br />.புதியதாய் சிந்திப்போம் மீண்டும் புது வருடத்தில் சந்திப்போம்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-8216194919643766036?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-29447178762249845102010-12-21T17:18:00.000-08:002010-12-21T17:22:10.561-08:00மார்கழித் திங்கள் அல்லவா<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TRFMOSmmXrI/AAAAAAAAAR0/XorBi8-bvKc/s1600/chrismas+present.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TRFMOSmmXrI/AAAAAAAAAR0/XorBi8-bvKc/s320/chrismas+present.gif" width="256" /></a></div><br /><br />மார்கழித் திங்கள் அல்லவா ?<br /><br />மார்கழி மாதம் என்றால் கடுங்குளிரும் , வெளி நாடுகளில் வாட்டும்பனி ..பொழிவும் ஒரு ஆண்டின் முடிவும் அடுத்த ஆண்டிற்கான் எதிர்பார்புகளுடனான .ஒரு மகிழ்வும் பழையன கடந்து புதியனவற்றை மகிழ் வோடு எதிர் நோக்கியிருக்கும் மகிழ்வும் மக்கள் மனத்தில் தென்படதொடங்கும். வெளி நாடுகளில் கார்த்திகை முடிவிலே சோடினைக்கான ஆயத்தங்கள் கடைத்தொகுதியில் விளம்பரதுக்கான் சோடினைகள் , மகிழ்ச்சியுடன் , பரிசு பொருட்களின் தேர்வு என்று சனக்கூட்டம் களை கட்ட் தொடங்கும்.<br /><br /> உங்களைப் போலவே நானும் மகிழ்வோடும் எதிர்பார்போடும் கிறீஸ்து பிறப்பின் மகிழ்வு உலகுக்கும் நாட்டும் வீட்டுக்கும் அமைதி சமாதானம் மகிழ்வு கொண்டு வரவேண்டும். என் எதிர்பார்ப்புகளுடன் கிறீஸ்து பிறப்பின் நாளை எதிர் கொண்டு , ஆவலுடன் இருக்கிறேன். என் குழந்தைகள் நத்தார் தினமாகிய இந்த நாட்களில் முன்பு சோடினைகள் செய்ய சொல்லி என்னவரை கட்டயபடுத்துவார்கள். இப்பொது வளர்ந்து விடார்கள் பரிசுப் பொருட்களுக்காக காத்திருப்பார்கள். வீட்டின் ஒரு மூலையில் கிறிஸ்மஸ் மரம் அலங்க்கரித்தாகி விட்டது .<br /><a name='more'></a>இனி பரிசு பொருட்கள் வைக்க வேண்டிய தேவை மட்டுமே. இரவு ஜாம பூசையின் பின் அதைப் பிரித்து மகிழ்வார்கள் உறவினர் வருவார்கள் நாங்களும் போவோம். கேக் போன்ற சிற்றுண்டிகள் செய்வோம். கொடுத்ததும் , பெற்றும் மகிழ்வோம். நெருங்கிய உறவுகளுக்குப்ரிசு போருட்கள் கொடுப்போம். சற்று செலவு அதிகமான் மாதம் இருப்பினும் மறுமாதங்க்களில் இட்டுக் கட்டி விடலாம் என்ற ஆவலில் ...இவை சுமையாக் தெரிவதில்லை .<br /><br />இது நன்றி சொல்லும் மாதம் என்று கூட சொல்வார்கள் ஆலயத்திலும் பூசை தொடங்க க முன் ஒரு நன்றி வழிபாடு இருக்கும். என் தாயகத்தில் வயல் வெளியில் தவளைகளின் கூச்சல் மழையின் சினுசினுப்பு ....வீதி வயல்வெளி என்று பாக்கி யில்லாமல் ஒரே வெள்ளக்காடாக் இருக்கும். இங்கு புலம் பெயர்வில் பனி மழை பொழிகிறது கால்கள் புதைகிறது ...குளிர் எலும்பு வரை ஊடுருவுகிறது. அதற்கேற்ற ஆடை அணிகள் என்று சந்திர மண்டல பயணி போல .....வாழ்க்கை தொடர்கிறது. வாழ்க்கையே ஒரு சாவல் அதை சமாளித்து தானே ஆக வேண்டும். .<br /><br />தற் போது வீட்டில் வேலை சற்று அதிகம் பின்பு நேரம் கிடைக்காது அதனால் சில நாட்கள் முன்னதாகவே எழுதுகிறேன். எல்லோருக்கும் இனிய நாளாக் அமையட்டும் இறைவனின் சாந்தியும் சமாதானமும் நிலவட்டும். நததால் ( கிறிஸ்மஸ் ) வாழ்த்துக்கள்.<br /><br />வெள்ளியிரவு விழித்திருங்கள் பரிசுடன் உங்கள்வீட்டு வாயிற்கதவு தட்ட் படும். ( விழித்திருபவர்களுக்கு மட்டும்பரிசு ).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-2944717876224984510?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-66071310787548144162010-12-18T11:31:00.000-08:002010-12-18T11:35:23.968-08:00லச்சுமி பேசறேன்..........<span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; line-height: 21px;"><b style="font-size: 15px;">லச்சுமி பேசறேன்...........</b></span><br /><div style="font-size: 15px;"><br /></div><div style="font-size: 15px;"><br /></div><div style="font-size: 15px;">என் தாயக் நினைவுகளை மீட்டும் பதிவு........அதிகாலை எழு மணி இருக்கும். சென்றவாரம், ஒரு வெளி நாட்டு தொலைபேசி அழைப்பு. மறு முனயில் இதுவரை கேளாத குரல் சற்று வித்தியாசமாயும் இருந்தது........." அக்கா நான் லச்சுமி பேசறேன் நல்லாய் இருக்கீங்களா? எந்த லட்சுமி ..........? என் நினைவுகள் பின்னோக்கி பதினைந்து, இருபது வருடங்களுக்கு முன் ....ஓ....ஒ........அவளா ? இனம் தெரியாத மகிழ்ச்சி ...வியப்பு ஆச்சரியம் என<span style="font-size: 12.5px;"> என் நினைவுகள் தாயகம் நோக்கி பறந்ததன........</span><br /><a name='more'></a><span style="font-size: 12.5px;">.</span></div><div style="font-size: 15px;">லக்ஸ்மி .........எனக்கு கையுத்வியாக் இருந்த பத்து வயதுப்பெண் .என் மாமா மாமியாரும் சற்று வயதான்வர்கள். கூட்டுக் குடும்பம். மாமா மாமி மச்சாள் ( கணவனின் சகோதரி ) என , நான் திருமண மான தொடக்கத்தில் என் மைத்துனி எனக்கு உதவியாக் இருந்தாள். <span style="font-size: 12.5px;">அவரும் திருமணமாகி போக முறையே , என் நான்கு, இரண்டு வயதுக் குழந்தைகளோடு விளையாட சற்று உதவியாக் இருக்க, ஒரு சிறுமியை வைத்துக்கொண்டேன்.</span></div><div style="font-size: 15px;"></div><div style="font-size: 15px;"><span style="font-size: 12.5px;"><br /></span></div><div style="font-size: 15px;"><span style="font-size: 12.5px;">என லக்ஷ்மியின் </span><span style="font-size: 10.8333px; line-height: 19px;">தாய் தந்தையர் மலையகத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் ஆறு பெண பிள்ளைகள் இவள் குடும்பத்தில் , இவள் நான்காவது பெண .நம்மூர் ஆசிரியர் ஒருவர் அங்கு ( மலையகத்தில்) படிப்பித்து கொண்டு இருந்தார் ஆவணி விடுமுறையில் இவளை அழைத்து வந்தார். ஓர் நேரம் வாயார சாப்பிடவே கஷ்டம் .எழுத் படிக்க தெரியாது. நேர்மையானவள். எனக்கும் பிடித்து போகவே நானும் பிள்ளை போல் பராமரித்தேன் . வசதிகள் எல்லாம் கொடுத்து ( ஆடைவகைகள் சில் வாரங்களில் என்னுடன் நன்றாக அணைந்து கொண்டாள். என் குழந்தைகளுக்கு விளையாட்டு காட்டுவாள். அருகில் உள்ள கடையில் சிறு பொருட்கள் வாங்கி வருவாள். என் குழந்தைகளைவிட்டு ஒரு மணி நேரம் வெளியிடத்தில் இருந்தால் அவர்கள் இயற்கை கடன் செய்தால் கழுவி பவுடர் எல்லாம்.போட்டு சுத்தமாக் வைத்திருப்பாள்ஓய்வு நேரங்களில் சில எழுத்துக்கள் எழுதவும் நூறுவரை சொல்லவும் மாதங்கள் நாட்கள் என்ன ஆறாம்வகுப்பு அறிவு வரை கற்றுக் கொடுத்தேன். . </span></div><div style="font-size: 15px;"><span style="font-size: 12.5px;"><br /></span></div><div style="font-size: 15px;"><span style="font-size: 12.5px;">ஒரு நாள் தலை நகரில் உள்ள உறவினருக்கு ஒரு தபால் எழுதி கவருக்கு , முத்திரைவாங்கி ஒட்டி தபாற் பெட்டியில் போட சொல்லி அனுப்பி னேன் கடைகாரர் முத்திரை தீர்ந்துவிட்டது , என சொல்லவே அவள் காசையும் தபாற் கவரையும் பெட்டியுள் போட்டுவிட்டு வந்து சொன்னாள். கந்தோரில் ஒட்டி அனுப்புவாங்க அக்கா . என்று .....</span><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"> உரியவருக்கு சற்று தாமதமாக் , கட்டணம் செலுத்தி பெற்று கொண்டதாக் தகவல் வந்தது வேறு கதை. </span></div><div style="font-size: 15px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">இப்படி சில குறும்பு வேலைகளும் பார்ப் பாள். .இறுதியாக் நாட்டுபிரச்சினையில் ..நான் கஷ்ட பட்டு தலை நகர் வந்தபோதும் என்னுடன் இருந்தாள் ..பின்பு நான் வெளியேறவேண்டிய நிர்பந்தத்தில் வெளியேறும் போது தாய் தந்தையரை அழைத்து பொறுப்பு க்கொடுத்தேன் . </span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">பின்பு அவள் திருமணமாகி நான்கு குழந்தைகளாம்.வவனியாவின் அருகே உள்ள ஒரு சிறு கிராமத்தில் ஓலைக் குடிசையில் வாழ்கி கிறாளாம் . வீடு ஒரே ஒழுக்காம். பாவம் கஷ்ட படுகிறாளாம். கணவனின் அன்றடகூலி ஒரு நேரம் சாப்பிட தான் காணும் என்றாள். எங்கள் ஊரவர் ஒருவரை வைத்திய வைத்திய சாலைக்கு போது கண்டு இருக்கிறாள். அவரிடம் என் விபரம் அறிந்து ,இருக்கிறாள். மீண்டும் சில வருடங்களுக்கு முன் அவரது விலாசம் பெற்று , அவரை போய் சந்தித்து என் தொலைபேசி எண் பெற்று இருக்கிறாள். சென்றவாரம் பேசினாள்.</span></div><div style="font-size: 15px;"><span style="font-size: 12.5px;"><br /></span></div><div style="font-size: 15px;"><span style="font-size: 12.5px;"> காலங்கள் தான் எவ்வளவு வேகமாக் செல்கின்றன. பழைய நினைவுகள் எல்லாம் ரயில் பயணத்தில் ஓடும் மரங்களை போல ....ஓடிக்கொண்டே இருகின்றன. என் மகன்களுக்கு அவளை நினைவுக்கு கொண்டுவர முடியவில்லை. என் நினைவு களை மீட்டிய அந்த தொலைபேசி ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி .....அவளுக்கு உதவ கொஞ்ச பணமாவது அனுப்ப வேண்டும் . பிறக்க இருக்கும் வருடம் அவர்களுக்கு நல் உதயமாகட்டும். </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-6607131078754814416?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-73339658186635523102010-12-14T07:36:00.000-08:002010-12-18T13:46:38.423-08:00சிரிப்.. பூ ..சிரிக்கலாம் வாங்க..ஹா ஹா<a href="http://www.youtube.com/watch?v=zskO9O3hF78&feature=player_embedded">http://www.youtube.com/watch?v=zskO9O3hF78&feature=player_embedded</a><br /><br /><br />சிரிப்.... பூ ......சிரிக்கலாம் வாங்க. .ஹா ஹா ஹா<br /><br />சிரிக்க கூடிய ஒரே ஒரு விலங்கு மனிதன். சிரிப்பு கவலைகளை மறக்க வைக்கிறது மனதுக்கு உற்சாகத்தை தருகிறது .சிரிப்பு பல வகை கள்ள மில்லா குழந்தைச்சிரிப்பு கன்னியரின் புன் சிரிப்பு. நமட்டு சிரிப்பு ...ம்ம்ம் ...ஆணவச்சிரிப்பு. சிரிப்பு தசைகளுக்கு பயிற்சியளிக்கிறது .மனசு இலேசாகிறது . இளமையை கூட்டுகிறது.<br /><br />என்னுடன் சேர்ந்து நீங்களும் சிரியுங்கள்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-7333965818663552310?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-23181163103667678702010-12-03T17:48:00.001-08:002010-12-18T11:36:17.446-08:00கிறிஸ்மஸ் பரிசாக என்ன வேண்டும் ?<div class="postContents" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; color: #333333; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 18px; margin-left: 23px;"><div style="font-size: 15px;"><wrp><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><b><br /></b></span></wrp><br /><wrp><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><b><br /></b></span></wrp><br /><wrp><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><b>மீள் பதிவு (</b>காலத்துக்கு ஏற்ற கதை என்பதால்.)</span></wrp></div></div><div class="postContents" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; color: #333333; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 18px; margin-left: 23px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><br /></span></div><div class="postContents" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; color: #333333; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 18px; margin-left: 23px;"><wrp><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"></span></wrp><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">யாழ் நகரத்தின் மையப் பகுதியில் இருந்து சற்று தொலைவில் அமைந்து இருந்தது . </span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">அந்தக் கன்னியர் மடம். அங்கு இருபகுதிகளாக் பிரிக்க பட்டு பலகால்மாக இயங்கி வந்தது. இருப்பினும் சில ஆண்டு களுக்கு முன் படையினரின் அட்டகாசங்கள் குண்டு மழை போன்றவரால் சீர் குலைந்து . ஒரு சில மாதங்கள் தான் அது புனரமைக்க் பட அனுமதி பெற்று , ஆரம்பிக்க பட்டது . கடந்த கால் நடவடிக்கையில் குண்டுவீச்சுக்கும் கூரை சிதைவுகளுக்கும். கன்னியர் மடங்கள் தேவாலயங்களும்விதிவிலக்காகவில்லை.</span><br /><div class="entirePost" style="display: inline;"><div style="font-size: 13px; line-height: 18px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">அந்த மடத்தில் , இப்போது தான் , சில புண்ணியவான்களின் நன்கொடையினாலும் தொண்டு ஸ்தாபனங்ளின் உதவியாலும் சிறுக சிறுக கட்ட பட்டு கொண்டு இருக்கிறது.அண்மையில் பல வயதிலும் பெண் சிறுமிகள் சேர்க்க பட்டார்கள். ஆண்களுக்காக இதற்கு அடுத்த தெருவில் , மிக சிறு அளவில் சேர்ந்த பிள்ளைகளுடன் ஏற்கனவே இருந்த நிலையம் புனரமைக்க படப் போகிறது. இந்த சிறுமிகளில் பலர் தாயையும் தந்தையையும் இழந்தவர்கள் ஒரு சிலர் தாயை இழந்தவர்கள் சிலர் உறவுகளால் சேர்க்க பட்டவர்கள். அவர்களுக்கான அடிப்படை உதவியுடன் முதலில் இங்கும் பின்பு அதனுடன் தொடர்பு பட்ட கல்விக்கூடத்திலும் வயதுக்கேற்ப சேர்க்க படுவார்கள்.<br /><a name='more'></a> பல குழந்தைகள் போரின் அதிர்வில் இருந்து முற்றாக மீளவில்லை. ஆகக்குறைந்தது மூன்று வயதும் , கூடியது பதினெட்டு வயதுக்கும் உட்பட்டவர்கள். கன்னியர் மடத் தலைவி....அவர்களுக்கு கீழே ஒவ்வொரு பிரிவுக்கும் ஒவ்வொருவர் நியமிக்க பட்டிருப்பார்கள். சமையல் பகுதி ,படுக்கையறை . படிப்பறை ....போன்றவை.இவர்களது அன்றாட பணிகள் திட்ட மிட்டு நேர ஒழுங்குக்கு அமைய வடிவமைக்க பட்டிருக்கும். காலை 5.45 க்கு துயிலெழுப்பி , காலைகடன் , காலை ஜெப வழிபாடு காலை உணவு அதன் பின் மிக சிறிய பணி ....உதாரணமாக் முன் முற்றம் கூடுதல் , சக நோயாள சிறுமிக்கு உதவி , காலை உணவு பின் பாடசாலை இவ்வாறே மாலையில் நாலுமணிக்கு பள்ளி விட்டதும் ,மீதி தொடரும். இடையில் மத்திய உணவுக்கு வந்து போவர்கள். வார விடுமுறையில் நேர அட்டவணை மாறும். மூன்று நாள் விடுப்பு வரும் போது.................<br />சிலர் உறவினர் வீடுக்குபோவார்கள்.</div></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">சிலர் வந்து பார்ப்பார்கள். இவை போர்க்காலத்துக்கு முன் ஒழுங்காக நடக்கும்போது இருந்தவை. இப்பொது சற்று மாற்றங்களுடன் நடக்கின்றது.</div></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">அண்மையில் இந்த நிலையத்துக்கு சேர்க்க பட்ட மிக சிறுவய்துடைய சிறுமிகள் தான் சூட்டி , சுதா . சுதாவுக்கு வயது ஐந்து சுட்டிக்கு மூன்று. இருவரும் தாய் தந்தையரை இழந்தவர்கள். அவர்களை ஆறு தல் படுத்தவே மிகப்பெரிய பாடாய் இருந்தது. சில வாரங்களே ஆகியிருந்தன. . இன்று உலகெங்கும் கொண்டாடப்படும் மார்கழி திருவிழாவை எதிர்பார்க்கும் , சிந்தனை. ஆம் அங்கும் குழந்தை இயேசுவின் பிறப்பை எதிர்பார்கிறார்கள். மீட்பர் பிறக்க வேண்டும் மக்களுக்கு அமைதி வாழ்வு கிட்ட வேண்டும். குண்டு மழை ....அழுகை ....இறப்பு ....அவலம் போன்ற வாழ்வில் இருந்து ம அதனால் ஏற்பட்ட தாக்கங்களில் இருந்தும் விடுதலை வேண்டி நிற்கிறார்கள். அன்றைய தினம் , சிறுமிகளின் , தலைமை கன்னி யாஸ்திரி (சிஸ்டர் )மரியா ..........சிறுமிகளை அழைத்து படிப்பறையில் அமர செய்தார். பிறக்க இருக்கும் குழந்தை ஏசு தினத்தில் எல்லோருக்கும்பரிசு வழங்க படும் உங்களுக்கு தேவையானவற்றை எழுதவும் என்று சொல்லியிருந்தார். சிலர் எழுத்து பிழைகளுடன் தங்கள் விருப்பங்க்களை எழுதினார்கள். ( ஈழத்தில் பள்ளி க்கு போகும் நிலை இழந்ததால் கல்வி சீர் குலைந்து இருந்தது , போதிய உணவு பற்றாக்குறை பள்ளியில் மயக்கம போடும் நிலை , இப்படி பல பிரச்சினைக்கு மத்தியில் உயிரைக்காக ஓடிக்கொண்டு இருந்தார்கள் )</div></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">சிஸ்டர் மரியா .........ஒவ்வொருவருடையவும் தாள்களை பார்த்தார்.எனக்கு பட்டுச்சட்டை வேண்டும்....சுவிங்கம் வேண்டும். சயிக்கில் வேண்டும் என் வீடுக்கு போகவேண்டும். அம்மாவை பார்க்க வேண்டும் ......இப்படி பல விருப்பங்கள் இருந்தன . சூட்டி சுதாவின் முறை வந்தது. சுதா ...விடுபட்ட சில எழுத்துக்களுடன் ..."எங்களுக்கு அம்மாவும் அப்பாவும் மீளவும் வேண்டும்" என் பொருள் பட எழுதியிருந்தாள் . சிஸ்டர் மரியாவின் கண்கள். பனித்தன . எந்த பொருளையும் கடையில் வாங்கலாம். செல் தாக்குதலில் காலமாகி விட்ட அவர்கள் பெற்றாரை எங்கே வாங்கு வார்......அந்த கன்னியர்கள் தாயாகவும் தந்தையாகவும் இருந்து முடிந்தவரை யில் வளர்கிறார்கள். ஆனாலும் .......</div></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ஆசைபட்ட எல்லாத்தயும் காசு இருந்தால் வாங்கலாம் .........</div></div></div></div><div class="postContents" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; color: #333333; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px; margin-left: 23px;"><div class="entirePost" style="display: inline;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br />அம்மாவை வாங்க முடியுமா? . என்ற பாடல் தான் நினைவுக்கு வருகிறது . </div></div></div><div class="postContents" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; color: #333333; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px; margin-left: 23px;"><div class="entirePost" style="display: inline;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div></div><div class="postContents" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; color: #333333; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px; margin-left: 23px;"><div class="entirePost" style="display: inline;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div></div><div class="postContents" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; color: #333333; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px; margin-left: 23px;"><div class="entirePost" style="display: inline;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">மீள் பதிவு ( காலத்துக்கு ஏற்ற கதை என்பதால்.)</div><div><br /></div></div></div><div style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; color: #333333; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px;"><div class="entirePost" style="display: inline;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-2318116310366767870?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-66670588365159479932010-11-19T07:01:00.000-08:002010-11-19T07:01:10.147-08:00என் இதயம் கவர்ந்தவளே<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TOaNuDaSZ1I/AAAAAAAAARQ/X6Sg2c7EDRk/s1600/pirivu+%2528+photo%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TOaNuDaSZ1I/AAAAAAAAARQ/X6Sg2c7EDRk/s1600/pirivu+%2528+photo%2529.jpg" /></a></div><br /><br /> என் இதயம் கவர்ந்தவளே<br />கண்கள் கண்டதால்<br />கவரபட்டதால்<br />காதல் கொண்டதால்<br />கருத்து ஒன்றி அதனால்<br />இணைந்து கொண்ட இருவர்<br />கருத்து வேறு பட்டாலும்<br />கடிந்து பேசினாலும்<br />பிரிந்து போகலாமா<br /><br />கனத்தத் மனதுடன்<br />கலந்து பேசி நாமும்<br />கலைத்திடுவோம் பகை<br />கன்னி உனக்கு ஆகாது<br />கருத்து மோதலில்<br />கரையும் நம் வாழ்க்கை<br />கண்மணியே வா<br />காலமெலாம் கை<br />கொடுப்பேன்<br />காலம் இன்னும்<br />கடக்க வில்லை<br /><br />மன்னிப்போம் மறப்போம்<br />மங்கை நீ மனது வைத்தால்<br />மா மலையும் ஒரு துரும்பு<br />மகிழ்வான காலம் இருக்கு<br />மனது வைத்து மன்னித்தால்<br />மாலை யிட்ட மணாளனின்<br />மனது தன்னை புரிந்து விடு<br />புரிதலும் விட்டுக் கொடுத்தலும்<br />இனிய இல்லறத்துக்கு<br />புகழ் சேர்க்கும் புனித மொழி<br />புரிந்து கொள் , புறப்படுவாய்<br />புகலிடம் நோக்கி<br /><br />உன் வரவைக்கான விரும்பும் ................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-6667058836515947993?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-87204794367929098152010-11-15T16:30:00.000-08:002010-11-15T16:30:59.218-08:00பசி தீர்க்கும் தாய்மை<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TOFr4BYgYSI/AAAAAAAAAQs/scPnNGNKJ7I/s1600/yellow+and+black+cat.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="227" src="http://4.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TOFr4BYgYSI/AAAAAAAAAQs/scPnNGNKJ7I/s320/yellow+and+black+cat.jpg" width="320" /></a></div><br /><br />நம் பசி தீர்க்க தன்<br />பசிக்கு உணவு<br />நாடிச் சென்றவள<br />சென்றும் பல நாழியாச்சு<br /><br />நலமோடு வரும் வரையில்<br />நாம இருப்போம் ஒற்றுமையாய்<br />நகர்ந்து சென்று ஓடாதே<br />நன்றும் தீதும் காத்திருக்கும்<br /><br />நிறத்தில் வேறு கண்டாலும்<br />நிஜத்தில் நாம் உறவுகள்<br />பத்திரமாய் நாம் இருப்போம்<br />சென்ற வழி பார்த்திருப்போம்<br /><br />பதறாதே சோதரி<br />பகல் பொழுது சாய முன்<br />பசி தீர்க்கும் தாயவள்<br />பாயந்து ஓடி வந்திடுவாள்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-8720479436792909815?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-21930056975781742652010-11-15T07:17:00.000-08:002010-11-15T09:34:12.043-08:00அண்ணாவும் நானுமாய் .....<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TOFL09G_BRI/AAAAAAAAAQk/XE0O40hcL1c/s1600/twin-babies+%25286%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TOFL09G_BRI/AAAAAAAAAQk/XE0O40hcL1c/s320/twin-babies+%25286%2529.jpg" width="244" /></a></div><br /><br />அண்ணாவும் நானுமாய்<br />மகிழ்ந்திருந்த காலங்கள்<br />விளையாட்டு தோழனாய்<br />துணைக்கு உற்ற நண்பனாய்<br /><br />பிரித்தது உயர் கல்வி<br />என்னும் உயர் கடமை<br />தனி மரமாய் நானும்<br />தவித்திருந்த வேளை<br /><br />துணையாகி வந்தான்<br />நண்பனேனும் கோபி<br />அவனது பழக்கங்கள்<br />என்னுடன் ஒட்டின<br /><br />கூடா வேறு நட்புகளும்<br />கேடாய் முடிந்தது<br />பாடாய் படுத்துகிறது<br />கூடம் என்னும் சிறைக்கூடம்<br /><br />வாடுகிறேன் அண்ணா<br /> உனை எண்ணி நாளும்<br />வந்து ஒரு வழி சொல்லு<br />விட்டு விடுதலை யாகி விட<br /><br />வீண் வேடிக்கை கதையல்ல்<br />உன் உயிர் மீது சத்தியம்<br />பெற்றவர் உற்றவர் இன்றி<br />தேடுகிறேன் விடுதலை<br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-2193005697578174265?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-44780271673520661082010-11-11T13:08:00.000-08:002010-11-11T13:20:15.615-08:00மாலதி டீச்சர் ............<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TNxL0Un8n2I/AAAAAAAAAQQ/gAb_Wmd1_I0/s1600/Devayani+Actress.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TNxL0Un8n2I/AAAAAAAAAQQ/gAb_Wmd1_I0/s320/Devayani+Actress.JPG" width="214" /></a></div><br />மாலதி டீச்சர் .......அப்போது மூன்று வயது இருக்கும். என் அண்ணா பள்ளிக்கு போகும் போதெல்லாம் நானும் அடம் பிடிப்பேன் கூட போகவேணு மென்று . ஏற்கனவே அண்ணவின் பை தண்ணீர் போத்தல் மத்திய உணவு பெட்டி என்று தோளில் மாட்டி பல முறை ஒத்திகை பார்த்தாயிற்று . அந்த சுப நாளும் வந்தது . முதலில் பாலர் வகுப்பு என்னும் .( அரிவரி )வகுப்பு . முதல் நாள் அதிகாலயே எழுந்து விட்டேனாம். அப்பா அப்போது பட்டணத்தில் வேலைபார்த்துக் கொண்டிருந்தார். எனது நச்ச்ரிப்பு தாங்காமல் அம்மா கடிதம் எழுதி எனக்கு தேவையாதை ஒரு நண்பர் மூலம் கொடுத்து விட்டிருந்தார் . பள்ளிக்கு போகுமுன்பே அதை பிரித்து ஒத்திகை பார்த்தாயிற்று. அந்த சுப நாள் ஒரு திங்கட்கிழமை. மாத ஆரம் பம என எண்ணுகிறேன். அங்கு இரு பெண ஆசிரியைக ளும் ஒரு தலைமை ஆசிரியை .அவர் ஒரு துறவி ( சிஸ்டர் ) .அரச பள்ளியின் அருகாமையில் அமைந்து இருத்தது. அம்மா அறிமுகம் செய்து அந்த மாத கட்டணம் செலுத்தி விட்டு விடைபெற ஆரம்பித்தார். <br /><a name='more'></a> தனிமையை எண்ணி கண்கள் கலங்கினாலும் எனது ஒன்று விட்ட் அண்ணா என்னிலும் மூணு மாதங்கள் மூத்தவன் ( பெரியம்ம்வின் மகன்) அவன் அருகில் போய் அமர்ந்து கொண்டேன். <br /><br />முதல் நாளிலே எல்லோரையும் கைகளை தட்டியவாறு ஒரு புளியமரத்தை சுற்றி வலம் வந்தோம். பின்பு பத்துமணி இடைவெளி நான் கொண்டு சென்ற ஒரேஞ் ஜூஸ் ...தாகம் தீர்த்தது. சிறு பிஸ்கட்டுகளையும் சாபிட்டு , மறுபடியும் வகுப்புக்கு அழைத்து செல்ல பட்டோம் . முதல் நாள் ஓரளவு கலக்கம் ,தயக்கமாய் இருப்பினும் ஜெயந்தி என்னும் நண்பியும் சோபனா என்னும் நண்பியும் பழக் இனிமையானவர்கள். அடுத்த அடுத்த் நாட்களில் என அண்ணவுடன் செல்ல கற்றுக் கொண்டேன் . அது அரை நாள் வகுப்பு ஆகையால் சில சமயம் அம்மவும் சில சமயம் தாத்தாவின் சைக்கிள் சவாரியிலும் மதியம் வீடு வருவேன். பிற்காலத்தில் நல்ல் பாட்டு பாடும் பாடகி யானேன்.வருட இறுதியில் பெற்றார் தின விழா. அது ஒரு மார்கழி மாதம் நடுபகுதி , அப்பாவும் விடுமுறையில் வந்திருந்தார். அப்ப்பா அம்மா அண்ணா எல்லோரும் தொடங்குவதற்கு அறிமணி முன்னமே சென்று எனக்கு ஜோடனை செய்வதில் அம்மா உதவினாள். முதற்பாடல் " கொஞ்சிக் கொஞ்சி பேசி " என்பதற்கு அபிநயம் செய்யவேண்டும்<br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14.1667px;"> பின்பு ஒரு ஆங்கில் உரையாலில் ஒரு சிறு நாடகம் . அப்ப்போது தான் தொலைக் காட்சிபெட்டி நம்ம ஊரு க்குவந்த் ஆரம்பம்.அதில் நானும் ஒரு சிறுவனும் அம்மம்மாவுக்கு தொலைக் காட்சி போடுவதை காட்டி கொடுக்கவேண்டும் . அம்மம்மாவுக்கு நடிப்பவர் ஆவலுடன் வந்து இருக்க , சுவிச்சியை போட்டதும் அது ஒளிர வில்லை .காரணத்தை தேடுகிறோம்.(இது கதையின் சுருக்கம் ) .</span><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14.1667px;">பின்பு தான் சுவருக் கான இணைப்பை கொடுக்க மறந்து விட்டோம். என்பது புலனானது.. விழாமுடிவில் ஆசிரியைகளுடன் நின்று படம் எடுத்துக் கொண்டோம். ஒரு மாலை நேரத்தில் ஆரம்பித்து இரவாகி விட்டது விழாமுடிவில் நான் நித்திரையாகி விட அப்பா என்னை தோளில் சுமந்து வந்தார்.வீட்டுக்கும் பள்ளிக்கும் நடை தூரம். மறு நாள் விபரம் மீண்டும் படமாய் ஓடியது. .</span><br /><br />இப்படியான் என சிறுபராய நினைவு குழந்தைகளைக் கண்டதும் இடையில் வந்துபோகும்.உயர்கல்வி கற்று பரீட்சை முடிவுகளை எதிர் நோக்கும் விடுமுறைக்காலம் என் ஆர்வம் காரணமாக் அந்த பள்ளியிலேயே ஆசிரியையாக் சேர்த்து கொண்டார்கள். என முதல் வேலையும் அது தான் .நானும் குழந்தைகளுடன் குழந்தையாகி விடுவேன் . என் பாலர் வகுப்பு நினைவலைகளை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டதில் மகிழ்ச்சி . மீண்டும். இளம் பராய நினைவுகள் இலகுவில் மறப்பதில்லை .மறந்தாலும் அம் மா மீண்டும் நினைவூட்டுவார் . மனதில் இருக்கும் அழியாத கோலம்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-4478027167352066108?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-10453007630686241602010-11-08T11:07:00.000-08:002010-11-08T11:21:22.054-08:00விடிவு பிறக்கும்.<div style="text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TNhMgfjPH2I/AAAAAAAAAPs/5HNQivbjtgY/s1600/beauty-nature(5).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TNhMgfjPH2I/AAAAAAAAAPs/5HNQivbjtgY/s320/beauty-nature(5).jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><br /><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ப ரந்த வெளியிலே</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ஒற்றை மரமாய்</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">தனித்து நின்றாலும்</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">இரைதேடும் பட்சிகளுக்கு</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">தங்குமிடமாகிறது</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">மேற்கே மறையும் சூரியனும்</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">தெளிந்த நீரோடையும்</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">மெல்லென் தழுவிச்</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">செல்லும் காற்றும்</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">நீரிலே தோன்றும்</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">சூரிய ஒளியும்</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">இரவை நோக்கி</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">நகர்ந்து சென்று</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">விடிவு என்னும் உதயம் </div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">உனக்கும் எனக்குமாய் </div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ஆழ்ந்த நம்பிக்கையோடு </div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">நிச்சயம் பிறக்கும் </div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-1045300763068624160?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-60265719170769419282010-11-04T08:43:00.000-07:002010-11-05T12:41:20.384-07:00மழலைகள் வரைந்த ஓவியம்<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TNLTl9FsBhI/AAAAAAAAAPo/dUDe8rk4-io/s1600/naughty-mischievous-baby-boys-.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TNLTl9FsBhI/AAAAAAAAAPo/dUDe8rk4-io/s320/naughty-mischievous-baby-boys-.jpg" width="320" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">சிற்ப்பிகள் இருவர் </span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">வரைந்த சித்திரம் </span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">வெள்ளை நிறத்தில்</span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13.3333px;">விடை இல்லா </span>விளையாட்டு </span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"> மழலைகள்</span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"> </span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"> கோலங்கள்</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"></span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">வியந்தவர் பலர்</span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">நிலவுகள் எழுதிய</span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">கவிதைகள் இங்கு</span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"> </span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">சமாதான நிறத்தில்</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">கோலங்களை ரசிப்பதா </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">தரையை சுத்தஞ் செய்வதா </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">கோபம் கொண்டு அடிக்கவா</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">குளிக்க விடுவதா </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">குறுஞ்செய்தியில் போடவா </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">குஞ்சுகளை என்ன செய்வேன் .....</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">..நீங்களே சொல்லுங்கள்</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;">படத்தை கண்டதும் வந்த ரசனை .எப்படி இருக்கிறது .?.</span><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #5d5d5d; font-family: tahoma, arial, verdana, sans-serif; font-size: 13.3333px; line-height: 24px;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-6026571917076941928?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-14902116359039549612010-11-03T07:03:00.000-07:002010-11-03T07:03:22.331-07:00தீபாவளி வாழ்த்துக்கள்.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TNFrJq0eQeI/AAAAAAAAAPk/QP4lfrv61TE/s1600/candle(1).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TNFrJq0eQeI/AAAAAAAAAPk/QP4lfrv61TE/s320/candle(1).jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">இணையத்தள நட்புகளுக்கு தீபாவளி வாழ்த்துக்கள். </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-1490211635903954961?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-27812175643327626192010-11-02T13:48:00.000-07:002010-11-03T04:38:34.386-07:00அம்மா உன் அன்பு உள்ளவரை<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TNBzsLceOOI/AAAAAAAAAPg/vLwUvyxAOxM/s1600/amma.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TNBzsLceOOI/AAAAAAAAAPg/vLwUvyxAOxM/s320/amma.jpg" width="305" /></a></div><br /><br />அம்மா உன் அன்பு உள்ளவரை<br />தனிமை தெரிவதில்லை<br />உன் கரிசனம் இருக்கும் வரை<br />உணவும் தேவையில்லை<br /><br />தனித்த் போது ஒரு சிணுங்கலில்<br />தாவி ஓடி அணைத்திடுவாய்<br />அள்ளி முத்தம் தந்திடுவாய்<br />அம்மா மடி மீதும் நான் மட்டும் அரசாட்சி<br /><br />கண்ணுறங்க கதை சொல் வாய்<br />அப்பாவை எனக்கு<br />அறிமுகம செய்தவளே<br />தப்புக்கள் நான் செய்தால்<br />தட்டிக் கேட்பவளே<br /><br />பகட்டான பட்டுச்சட்டை<br />கலர் கலராய் காலுறை<br />மெத்தென்ற சப்பாத்தும்<br />கை காது கழுத்துக்கும்<br /> நகையணிபூட்டி<br />அழகு பார்த்தவளே<br /><br />பள்ளிக்கு சென்று நானும்<br />பாடங்கள் பல படித்து<br />பரீட்சையில் சித்தி பெற்று<br />பட்டங்கள் பல பெற்று<br />பாங்காய் ஒரு பணியிடத்தில்<br /><br />பல்லாயிரம் பணம் பெற்று<br />பக்குவமாய் வீடு கட்டி<br />பல பேரும் பார்த்து நிற்க<br />பாரினிலே தலை நிமிர்ந்து<br />"பாருடா என் பிள்ளயை "என்று<br /><br />மார் தட்டி புகழ் வைப்பேன்.<br />கலங்காதே என் தாயே ......<br />காலம் .....ஒரு காலம் வரும் ..<br />கனவில்லை இது நிஜம்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-2781217564332762619?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-79880670438985867552010-10-25T17:31:00.000-07:002010-10-28T05:05:01.200-07:00அழகுக்குட்டி செல்லம் .<div style="text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><img border="0" height="224" src="http://3.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TMbD6-4D5QI/AAAAAAAAAOs/V8P48azNUHc/s320/cute-babies-pictures-.jpg" width="320" /></div><span class="Apple-style-span" style="clear: left; float: left; font-family: arial; font-size: small; line-height: normal; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"></span><span class="Apple-style-span" style="clear: left; float: left; font-family: arial; font-size: 24.48px; line-height: 17px; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><br /></span><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 17px;"><br /></span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 17px;">அழகுக்குட்டி செல்லம் </span></div><div><br /></div>.சென்ற வார விடுமுறையில் என் அக்கா மகள் வீட்டுக்கு சென்று இருந்தேன்..அவளுக்கு பெண குழந்தை கிடைத்து பத்து மாதங்கள் ஆகின்றன. முதற்குழந்தை, அவளது தாயார் தாயகத்தில். இடையில் நானும் அவளது ம ச்சாளும் (கணவனின் தங்கை) உதவியாய் இருந்தோம். . கணவன் காலயில் வேலைக்குபோயவிடுவார் நம்ம செல்லக் குட்டி எழும்பிவிடுவாள். காலையில் டாட்டா பாய் சொல்லி ..அப்பாவை அனுப்பி வைப்பாள். அக்கா மகள் தன் வேலைகள் ஆரம்பிப்பாள் .அடிக்கடி நப்பி மாற்றுதல்,(<span class="Apple-style-span" style="font-size: 14.4px;"> diaper )தூங்க செய்தல் ...நேரத்துக்கு பாலூட்டுதல் என்று தனியாகவே எல்லாம் செய்வாள். கற்றுக் கொண்டுவிடாள். சில சமயம் வீட்டில் எல்லோரும் தூங்கக் செல்லக்குட்டி மட்டும் கொட்ட கொட்ட விழித்துக் இருபாள். இதனால் தாயும் காலயில் சேர்ந்து தூங்கி விடுவார் .</span><br /><div><br /> நல்ல பண்பான் பொறுமை சாலி மருமகன். தானே எழுத்து காலையில் காப்பி காபிபோட்டு குடித்து தன் சாப்பாட்டு பெட்டி ( குளிரூட்டியில் இருக்கும்) எடுத்துக் கொண்டு மனைவிக்கு காப்பியும் வைத்து விட்டு செல்வார். மாலை ஆறு மணியாகியதும்....நம்ம கதாநாயகி வாயிலை பார்த்த படியே இருப்பாள். கதவில் திறப்பு போட்டு சத்தம் கேட்டதும் ......ப்பா ......ப்பா என்று தாவியோடுவாள். மீண்டும் தாயிடம் வ்ர கஷ படுவாள் பிகு பண்ணுவாள். .என என் அக்கா மகள் சொல்வாள் . நானிவளை கழுவி துடைத்து உணவூட்டி தூங்க வைத்து பாலூட்டி எல்லாம் செய்கிறேன் . அழும்போது மட்டும் ம்மா மா என்கிறாள். மற்றும்படி ஒரே ப்பா ப்பா தான்.......கணவனுக்கு<br />( மருமகன்) தாயின் சுருளான கேசம், தனது நிறத்தில் மகள் கிடைத்ததை இட்டு உள்ளூர பெருமை. பெண குழந்தை கள் தந்தையுடன் கூட ஓட்டுத்லாய் இருப்பார்கள் என்று சொல்வார்கள். கண்மணியான .செல்லத்துடன் ஒரு உயிரும் ஈருடலுமாய் தான் வாழ்கிறார்கள். .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-7988067043898586755?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-91150408743205286982010-10-19T14:47:00.000-07:002010-10-20T15:53:59.305-07:00கடந்து போன காலம் .<b>கடந்து போன காலம் </b>.<br /><br />அந்தக் குடும்பத்தில் ஐந்துபேருமே பெண குழந்தைகளாக பிறந்து விட்டனர் .பூமலர் கந்தையா தம்பதிகளுக்கு . கந்தையா கடன் உழை ப்பாளி பயிற்செய்கை உத்தியோகத்தராக பணி புரிந்தார். மூத்தவள் நல்ல கெட்டிகாரி .படிப்பாலும் ஊக்க்மானவள் தானும் படித்து தன் உடன் உறவுகளுக்கும் சொல்லிக் கொடுப்பாள். நான்காவது பெண நல்ல சூட்டிகையான் பெண அழகான் சுருள் சுருள் ஆன கேசம் பார்பவர்களை கொள்ளை கொள்ளும். அழகு .மூத்தவள் பருவம் வந்ததும் ஒரு பள்ளி ஆசிரியருக்கு வாழ்க்கை பட்டாள். இரண்டாவது பெண லண்டனில் உள்ள ஒரு நிறுவன் அதிகாரிக்கு திருமணம்பேசி அனுப்பினார்கள். மூன்றாவது சற்று கர்வமான் பெண . அசிரியையாக் உள்ளூரில் பணியாற்றினாள். இவளுக்கு திருணம் பேசி வருமாறு அவ்வூர் புரோக்கரிடம் சொல்லி வைத்தார்கள். நான்காமவள் தனியார் கல்லூரியில் கணணிக் கல்வி கற்றுக் கொண்டிருந்தாள். கடைக்குட்டி ( ஐந்தாவது பெண ) உயர்கல்வி கற்றுக் கொண்டு இருந்தாள். <br /><a name='more'></a>தாய் தந்தையும் கடைசி மூன்று பெண்களுமாக் ஐந்து பேர் அவ்வீட்டில் வாழ்ந்து வந்தனர்.<br /><br />ஐந்து பெண பெற்றால் அரசனும் ஆண்டியாவான் என்று ஊராரும்பேசிக் கொண்டனர். ஆனால் கந்தையாவின் கடின் உழைப்பும் பூமலர் அம்மாளின் சிக்கனமான வாழ்வு முறையும் இவர்களை நல்ல நிலைக்கு உயர்த்தியது . ஒரு நாள் அவ்வூரின் பள்ளி ஆசிரியர் இவர்கள் வீட்டுக்கு வந்து அவுஸ்திரேலியாவில் இருக்கும் மகனுக்கு நான்காவது பெண்ணை பெண கேட்டார். முதலில் தாய் தந்தை யோசித்து சொல்வதாக் சொன்னார்கள். ஆனாலும் நான்காவது மகளின் எதிகாலத்தை தட்டிக் கழிக்க விரும்பவில்லை. அவளுடன் சம்மதம் கேட்ட் போது அவளும் சம்மதம் தெரிவித்தாள். மூன்றாவது பெண்ணும் வரும் வரனைக் கைவிடாமல் சகோதரிக்கு மண முடிக்க அனுப்புமாறு தன் எண்ணத்தை வெளியிட்டாள் .காலம் உருண்டோடியது . மூன்று பெண்களை கரை சேர்த்த திருப்தியில் தந்தை கந்தையா காலமாகி விட்டார்.<br /><br />தாயாரும் இரு பெண்களும் வீடில் இருந்தார்கள். தாயாருக்கு கணவனின் ஓய்வூதிய பணம் கை கொடுத்து. அவரும் சற்று தளர்ந்து போனார். கடைசி பெண நன்றாக் படித்தாள். அந்த ஆண்டு இறுதி தேர்வு எழுதியவள் பல்கலைக் கலூரிக்கு தேர்ந்து எடுக்க பட்டாள் .முதலில் தாயார் விடுதிக்கு சென்று தங்கி படிக்க அனுமதி மறுத்தாலும் அவளது படிக்கும் ஆவலை தடை செய்யாமல் அனுமதித்தார்.மூன்றாவது பெண்ணுக்கு ஒரு திருமணமும் சரி வரவில்லை . பெண பார்க்க வருபவர்களும் முடிவு சொல்ல சாட்டுப் போக்கு சொன்னார்கள. நாளுக்கு நாள் மூன்றாவது பெண சற்று மாறுதல் அடைந்தாள் ஒரு வித எரிச்சல் மன் விரக்தி தாயாருடன் எரிந்து விழுதல் போன்ற மேலும் தீய பழக்கங்கள் குடி கொண்டன. இக்காலத்தில் பல்கலை கல்லூரியில் உள்ள பெண்ணை அங்கு இறுதியாண்டில் கற்கும்பையன் ஒருவன் விரும்பினான் .. தாய் தந்தைக்கு ஒரே மகனான அவனை தந்தை விரைவில் திருமணம் செய்து ...தன் நிறுவனத்தை பொறுப் பெடுக்கும்படி கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு விரைவில் ஒரு இதய சத்திர சிகிச்சைக்கு நாள் பார்த்து கொண்டு இருந்தனர் . சத்திரசிச்சை முடித்தாலும் விரைவில் பணியை பொறுப்பேற்க முடியாத நிலை காணப்படும். எனவே இறுதிபரீட்சை எழுதி முடித்தும் திருமணம் செய்யுமாறு அவசரப்டுத்தினர். அவனின் பெற்றோர். மிகவும் வற்புறுத்தி கேட்டதற்கு தான் கல்லூரியில் ஒரு பெண்ணை விரும்புவ்தாக் சொன்னான். இதனால் க டைசி பெண்ணின் தாயிடம் விரும்பகேட்டு வந்தனர். பூமலர் அம்மாளும் தன் இயலாத வயது , வரும் வாழ்க்கையை தள்ளிபோடவிரும்பாது ...தொடர்ந்து படிக்க அனுமதியோடு சம்மதித்தாள்.திருமணம் மும் அமைதியாக நிறைவேறியது. <br /><br />மூன்றாவது பெண்ணுக்கு மேலும் சினம் உண்டானது . அவள் போக்கு முற்றிலுமாய் மாறியது. புரோக்கர் பேசி வந்த திருமணங்களையும் மறுத்து விட்டாள். தயார் மிகவும் கவலைபட்டாள். தன்னை தனித்து துன்பப்பட விட்டு கணவர் சென்று விடாரே என்று எண்ணி கவலைப் பட்டாள். மூன்றாவது பெண மிகவும் பிடிவாதமாய் பேசும் திரு மண ங்களைஎல்லாம் lதவிர்த்து விட்டாள். அவளது கர்வம் மேலும் மேலும் அவளை பீடித்தது. மற்றிய பெண்களைப்போல் உறவினர்களுடனும் நன்றாக் பேச மாட்டாள். இந்தக் கவலையால் தாயார் நோய் வாய்ப்பட்டாள். தான் இல்லாத காலத்தில் தனித்து விடுவாளே என்று எண்ணிக் கண்ணீர் உகுத்தாள். அடிக்கடி வைத்திய சாலைக்கு சென்று அங்கு தாங்கினாள் இறுதியில் மரணித்து விடாள். எல்லா பெண்களும் குடும்பத்துடன் வந்திருந்தார்கள். இறுதி சடங்கு முடிந்ததும் அடுத்தது என்ன என்ற கேள்வி எல்லோருக்கும் வந்தது. மூத்தவள் தன்னுடன் வந்து தங்கியிருக்கும்படி கேட்டாள்.<br />இரண்டாவது தன்னுடன் லண்டனுக்கு வர கேட்டாள். கடைசி சகோதரி தானுடன்வரும்படி கேட்டாள். எல்லோருக்கும் மறுத்து விடாள் . தான் தனியே அந்த வீட்டில் இருக்க போவதாகவும். உதவிக்கு அவூரில் உள்ள ஒரு வயதான் வரை (அவுட் கவுசில் ) வளவின் எல்லயில் உள்ள கொட்டகையில் தங்கியிருக்க் அனுமதிபதாக்வும் சொல்லி விட்டாள். எல்லோரும் தங்கள் ஊருக்கும் வீட்டுக்கும் சென்று விட்டனர்.<br /><br />அவளுக்கு எல்லாம் இருக்கிறது. வீடு, பணம் வசதி ஆனாலும் ஒரு வெறுமை. தனிமை ..<br />சிலசமயம் தன் கர்வத்தை எண்ணி கவலைபடுவாள்.கடந்து போகும் இளமை .மனப்பாரங்களை பகிர்ந்து கொள்ள் முடியாத தனிமை . மன சுமை போன்ற உணர்வு ....வீணாகி விட்ட் வாழ்க்கை ..இப்படியாக எண்ணிக கவலைபடுவாள். குடும்ப வாழ்க்கை தாம்பத்தியம் மட்டுமல்ல். ஒரு வித பிணைப்பு . தாய் தந்தை குழந்தைககள் என்ற் ஒரு வலைபின்னல். ஒருவர்,. மற்றவருக்காக வாழும் விட்டுக் கொடுப்பு .தியாகம் பரிவு ..ஒரு வித பாச பந்தம். இத்தனயும் இழந்து விட்டாள். தன் கர்வம் மன இறுக்கம் என்பவற்றால்.. கடந்து போன காலம் மீண்டும் வரவா போகிறது ?. பருவத்தே செய்யும் பயிர் போன்றது வாழ்க்கை .மனிதன் ஒரு சமுதாய பிராணி. இயற்கை வட்டத்தின் படியே வாழவேண்டும். இல்லாவிடால் எதிர்கால மற்று ஒரு போலியான் வாழ்வை , வட்டத்துக்குள் வாழவேண்டியிருக்கும். பல வருடங்களுக்கு முன்னைய கதையாய் இருப்பினும், ஒரு வேளை இது படிப்பவர்களுக்கு பாடமாக அமையலாம் என்பதால் பகிரப்படுகிறது .<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-9115040874320528698?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-29108230064113462392010-10-15T09:27:00.000-07:002010-10-15T15:14:38.748-07:00மாற்றங்கள்<br /><div style="font-family: arial; font-size: 17px; line-height: 25px;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 17px; line-height: 25px;">அழகான அந்த சின்னஞ் சிறு கிராமத்த்து வாழ்க்கை அமைதியாகவும். மனோரம்மியமாகவும் இருந்தது . அதிகாலையின் ஆலய மணி ஓசை பறவைகளின் இனிய ஒலி ..காலையில் பரபரப்பான் அந்தக் கிராமம் நெல் வயல்கள் , பேரூந்துக்காக பயணிப்போர் துவிச்சக்கர வண்டியில் பாடசாலை செல்வோர் , என்று அந்தக் கிராமம் அதிகாலயிலே விழித்து விடும். இத்தகைய சூ ழலில் வாழ்ந்தவள் தான் காவியா...அதிகாலையில் எழுந்து காலைக் கடன் முடித்து , வீட்டு முற்றம் கூட்டி காலை உணவு உண்டு பாடசாலை செல்வாள். சில சமயம் நண்பியுடனும் சில சமயம் தனிமையிலும் செல்வாள். இத்தகைய நாளில் இரு கண்கள் அவளை கூர்ந்து கவனிக்க் தவறுவதில்லை . ஆம் அவ்வூரை சேர்ந்த வாத்தியார் பையன். கணேஷ் மிகுந்த .ஆவலுடன் சிநேகமாய் இருக்க முற்படுவான் அவள் அவ்வூரின் கட்டுபாட்டுக்குரிய வெட்கம் பயம் காரணமாக் விரைவாக் சென்று விடுவாள் இருந்தும் அவளது பதினைந்தாவது வயதில் ஒரு நாள் அவன் இவளைக் காதலிப்பதாக கடிதம் கொடுத்தான். பயத்திலும் வெட்கத்தில் அதை மறைத்து வைத்தாள் ஒரு நாள் நண்பிக்கு சொன்னாள் . அவளோ இது படிக்கும் காலம் அவன் மீது கோபம் இல்லை என்னை படிக்க விடு என்று பணிவாக் மடல் எழுதும்படி சொன்னாள் . அவனும் சம்மதித்து போகவே காதல் பார்வையே அவர்கள் மொழியானது.<br /><a name='more'></a>.</div><div style="font-family: arial; font-size: 17px; line-height: 25px;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 17px; line-height: 25px;"> உய்ர் கல்லூரிக் காலமும் வந்தது . பரீட்சை எழுதி முடிவுக்காக காத்திருந்த வேளை . அவ்வூரில் நடந்த யுத்த கால கெடுபிடிகளினால் ஊரின் நிலைமை நிலை மாறிப் போனது . மாலை ஆறுமணிக்கே ஊர் அடங்கி விடும் இளைஞ்சர்கள் பிடித்து செல்லப் பட்டார்கள். பலர் நாட்டை விட்டு ஓடினார்கள். பலர் அயல நாட்டு க்கு கடலாலும் கப்பலாலும் தப்பி சென்றார்கள் இளஞ்சர்கள் தப்பி செல்ல இளம்பெண்கள் படையினரின் வன் செயலுக்கு இரையானார்கள்.<span class="Apple-style-span" style="font-size: 14.1667px;">கவிதாவின் குடும்பமும் இதற்கு விதி விலக்கல்ல ஒரு வாறு தப்பி தலை நகருக்கு வந்தார்கள் கணேஷ் வெளி நாடு சென்று விட்டதாக மட்டும் கேள்விபடாள். .பலவருடங்களாக் எது வித தொடர்பும் இல்லை. இவளுக்கு திருமண் காலம் வந்ததும் பெற்றவர்கள் மாப்பிள்ளை தேட முற்பட்டனர் இதை அறிந்து ஒரு உறவுக்கார பெண்மணி மூலம் மூலம் தான் கணேஷ் விரும்பியிருப்பதாகவும் அவனுக்கே தன்னை மண முடித்து வைக்கும்படியும் கேடாள் பெற்றவர்களிடம். ஒரே பெண்ணான அவள் விருப்பத்தை செயல்படுத்த அவர்களும் விருபினார்கள். காலம் சென்று கொண்டு இருந்தது பேசும் திருமணம் எல்லாம் தட்டிக் கழித்து வந்தாள் .</span></div><div style="font-family: arial; font-size: 17px; line-height: 25px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14.1667px;"><br /></span></div><div style="font-family: arial; font-size: 17px; line-height: 25px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14.1667px;">பின்பு ஒரு நாள் கடின தேடலுக்குப்பின் கணேஷ் லண்டனில் இருப்பதாக செய்தி கண்டார்கள்.</span> ஒருவாறு அங்குள்ள் ஒருவரிடம் தொடர்பு ஏற்படுத்தி இவளது விருப்ப த்தை . தெரியப்படுத்தினார்கள். அவனது பெற்றவர்களும் அவனுடன் இருந்தார்கள் கவிதாவின் பெற்றவர்கள் மாப்பிள்ளை கேட்டு தூது சென்ற போது கணேஷ் இன பெற்றவர்கள் விரும்ப வில்லை . ஆனாலும் அவர்கள் விருப்பத்துக்கு எதிராக் தான். இவளை கலியாணம் செய்வதாக சொன்னான். அதற்கான் கால் நேரம் வந்ததும் அவள் திருமணமாகி லண்டன் சென்றாள். ஆரம்ப வாழ்க்கை சற்று இனிதாக் இருபினும் அவனில் பெரிய மாற்றங்களை கண்டு கொண்டாள். </div><div style="font-family: arial; font-size: 17px; line-height: 25px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14.1667px;">குடிவகை பாவிப்பவனாகவும் வேறு கெடட் பழக்கங்கள் உடையவனாகவும் இருந்தான் .</span></div><div style="font-family: arial; font-size: 17px; line-height: 25px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14.1667px;"> ஒரு குழந்தை கிடைத்தால் திருந்தி விடுவான் என்று கனவு கண்டாள் குழந்தை பேறும் கிட்ட் வில்லை .</span><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px;"> ஒரு நாள் நிறைந்தத மது போதையில் தள்ளாடி விழுந்தவனுக்கு முள்ளந்த்தண்டில் பலத்த அடி பட்டு நோய் வாய்ப்பட்டான் வைத்திய சாலையும் வீடுமாக் இருந்தான். பல மாதங்கள் சென்றன . இவள் தான் அத்தனை வீட்டு வேலைகளும்,குடும்பப் பொறு ப்புக்களையும் சுமந்தாள். ஒரு சிறு வேலையையும் தேடிக்கொண்டாள். இவளின் பெற்றவர்கள் கண்ணீர் விட்டனர். ஆழம் அறியாமல் காலை விட்டதற்காக . அவளும் தன் பிடிவாத்தை எண்ணி கவலைபட்டாள் என்ன செய்வது தன் தலை விதியை நொந்தாள்.இப்பொது அவள் தான் குடும்ப தேவைகளையும் பார்த்து அவனையும் வைத்திய சாலையில் கவனிக்கிறாள். என் காதல் வாழ்க்கை இது தானா? என்று கண்ணீர் .சிந்துவாள், அவனது மாறிய நடவடிக்கைகளைனால் தான் அவனது பெற்றார் பெற்றார் திருமணத்துக்கு விரும்பவில் லை என்று புரிந்து கொண்டாள். இப்பொது அவர்கள் இவளுக்கு ஆறுதலாக் உள்ளனர் . இனிய அவன் உறவுகளும் ஆறுதலாக் உள்ளனர். </span></div><div style="font-family: arial; font-size: 17px; line-height: 25px;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 17px; line-height: 25px;">சில பெண்களின் தீர அறியாத மனோ நிலையும் மாற்றங்களை புரியாத வாழ்க்கை முறையும் பெற்றவர்களின் அறியாமையும் சில பெண்களை வாழ்வில் கண்ணீர் சிந்த வைக்கிறது. காலம் தான் அவனை மாற்றவேண்டும்."தாரமும் குருவும் தலை விதி" என்றால் நம் மதிநுட்பத்தால் அதை மாற்றுவோம். புதியதோர் உலகம் காண்போம்.....</div><div style="font-family: arial; font-size: 17px; line-height: 25px;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 17px; line-height: 25px;"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-2910823006411346239?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-79562350742576018692010-10-12T05:12:00.000-07:002010-10-19T07:37:51.851-07:00அக்கா ...என்னும் உயிர்<span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px; line-height: 25px;"><b><br /></b></span></span><br /><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><b><br /></b></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;">கடந்த வார விடு முறையில் <b>என் நண்பியின் இழப்பு</b> லண்டனில் நடந்து விட்டது .துக்கம் தெரிவிக்க அவள் சகோதரி வீட்டுக்கு சென்று இருந்தேன். நண்பி என்று சொல்வதிலும் எனது உறவினள். என்னோடு சிறுவயதில் கூடப் படித்தவள். கால மாற்றத்தில் பிரிந்து அவள் லண்டன் சென்று விடாள். அவளது ச்கொதரி எனக்கு அண்மையில் உள்ளாள். காலம் சில நல்லவர்களை விட்டு வைப்பதில்லை. சிறுவயதில் அவளுக்கு மூத்தவன் ஒரு ஆண் சகோதரன் பின்பு இவள் . இவளுக்கு இரு தங்கைகளும் இரு தம்பி மாரும். தந்தை வியாபாரம் செய்பவர். நன்றாக் படிப்பாள். மகிழ்வான் குடும்பம். ஆறாவது பெண குழந்தை (சகோதரி). பிறந்த ஒரு வருடம ஆக இன்னும் சில மாதங்கள். திடீரென தாயாருக்கு ஒருவகைக் காய்ச்சல் கண்டது . சில கை வைத்தியம் செய்ததும் பலனின்றி இறுதியில் வைத்திய சாலையில் சேர்த்தார்கள. முடிவு சோகமானது. அவர் இறந்து விடார். தாங்க முடியாத சோகம். என் நண்பி ஒருவாரம் பாடசாலை வரவில்லை பின்பு வயதான் அம்மம்மா குழந்தையை கவனிப்பதாக சொல்லி இவளைபடிக்க் அனுபினார் கள் .அவள் பாடசாலைக்கு வந்தாள். வீட்டில் அத்தனை பேருக்கும் சமைத்து வைத்து விட்டு கால் நடையில் பள்ளிக்கு வருவாள். அப்போது அவளுக்கு பதினைந்து வயது இருக்கலாம். சில சக் உறவுகளுக்கு மதிய உணவும் கட்டிக் கொடுத்தனுப்பி தானும் இரண்டு கவளம் கட்டிக் கொண்டு வருவாள். இத்தனைக்கும் மத்தியில் அவளது திறமை பள்ளியில் மிகவும் பாராட்ட பட்டது.<br /><a name='more'></a>துன்பங்கள் தொடர்ந்து இருப்பதில்லை . எல்லோரும் வளர்ந்து விடார்கள. இவள் தான் முதலாவதாய் லண்டனுக்கு சென்றாள். பின் ஒவ்வொருவராக் வேறு நாடுகளுக்கும் சென்றார்கள். அங்கு மனம் விரும்பி ஒருவரை திருமணம் செய்தாள். சக் உறவுகள் துன்ப படும்போது துணையாக நின்றாள். தந்தை வயதாகி விட ஒரு சுக நல நிலையத்தில் சேர்த்து மாதம்பணம் அனுப்புவாள. இரு வருடங்களுக்கு ஒரு முறை சென்று பார்த்து வருவாள். தினமும் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு வைத்தியரிடமும் தாதிகளைடமும் தந்தை நலம் கேட்பாள். </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;">சக உறவுகளின் நல்ல முன்னேற்றம் கண்டு மகிழ்ந்திருந்தாள் ஆனலும் கடவுள் ஒரு சிறு குறைவைத்தார். அவளுக்குபிள்ளைப் பாக்கியம் இல்லை. தான் சக உறவுகளின் குழந்தைகளை தன் குழந்தையாகக் எண்ணினாள். ஒவ்வொரு பிறந்த நாளுக்கும்ப்ரிசு அனுபுவாள். இப்படி பட்டவள் வாழ்வில் தான் சென்ற டிசம்பர் மாதத்தில் புயல் வீசியது. சாதாரண கை மூட்டு வலி கால் வலி என்று வைத் திய சாலை சென்றவள் மேலும் மேலும் நலமின்றி போனாள் இறுதியில் அதி விசேட வைத்தயர்களின் முடிவில் அவளுக்கு .............வயிற்றில் புற்று நோய். முதலாவது ஊசி மருந்து ....(ஹெமொதேரபி)i .....கொடுத்து சற்று தேறி இருந்தாள் .இன்னும் சில காலம் வாழ ஆசைபட்டாள். சென்ற மாதம் ஆரம்பத்தில் மிகவும் கடுமையாக்கியது . இரண்டாம் ஹீமோ செலுத்தினார்கள். ....மிகவும் மெலிவடைந்து தலை முடி உதிர தொடங்கியது. படுத்த படுக்கையானாள் . சக உறவுகள் எல்லோரும் முறை எடுத்து சென்று அவளுக்கு துணையாக நின்றார்கள்.தங்கள் நாட்டில் குடும்பத்தை விட்டுவந்திருந்தார்கள். சக உறவுகள் தவிர எனை யோருக்கு தெரிவிகக் வேண்டாம் கவலைப்படுவார்கள் என்று தன் உடல் நிலை பற்றி தெரிவிக்க விரும்பவில்லை என்று கண்டிப்பாக் சொல்லி விடார். இதனால் உறவுகள் நட்புகளுக்கு அவளது இறப்பு அதிர்ச்சியாய் இருந் தது. </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;">சக உறவுகளுக்காய் மெழுகாய் உருகியவள. .....இறுதியில் பத்து நாட்களுக்கு முன் அவள் போயே விடாள். என்று அவளது சகோதரி கண்ணீரோடு சொன்னாள். இளைய சகோதரி ...அக்கா இன்னும் கொஞ்ச நாட்கள் எங்களுடன் இருப்பாயா?....நாங்கள் மீண்டும் ஊருக்குபோவமா? ஒரு தடவை கண் திறந்துபாரு ....என்று இளைய சகோதரி கண்ணீர் விடாள் ..வயதான் தந்தை இன்னும் நேர்சிங் ஹோமில். அவளது இறுதி ஊர்வல த்தில் முன்னூறுக்கு மேற்பட்ட் உறவுகள்கலந்து சிறபித்தார்கள். </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;">எங்கள் சமுதாயத்தில் தாய்க்கு அடுத்த தாக மூத்த சகோதரியை தான் நெருங்கிய உறவாக் எண்ணுவோம். அக்கா என்றால் அன்பு என்றும் ...இன்னொரு தாய் என்றும் எண்ணி நடப்போம். தந்தையின் கண்டிப்புக்கு அடைக்கலம் கொடுப்பவள் அக்கா. அம்மா இல்லாத வேளை சோறு போடு என்று கேட்பது மூத்த பெண மகளை .அவசரத்துக்கு அக்கா சட்டை அயன் செய்து வை ...நேரத்துடன் எழுப்பி விடு ...என் குழந்தையை பார்த்துக் கொள் ...என்று சகல உதவிகளும் உரிமையுடன் கேட்போம் இத்தகைய உறவுக்கு உரியவள் அக்கா என்னும் உயிர். </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;">இது கதை அல்ல நிகழ்வு என் மன சோகத்தை உங்கள்முன் இறக்கி வைக்கிறேன். பகிர்ந்து கொள்கிறேன். மனசு இலேசானது போன்ற உணர்வு. நன்றி உறவுகளே. என் இன்பமும் துன்பமும் பகிர்ந்து கொள்வது உங்களுடன் தான்...........</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-7956235074257601869?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-31917308900510695052010-10-07T12:24:00.000-07:002010-10-08T05:43:14.183-07:00பிரிவு என்றும் பிளவு அல்ல<span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px; line-height: 25px;"><b><br /></b></span></span><br /><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><b><br /></b></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"> கடலும் கடல் சாந்த நிலமும் கொண்ட அந்த நாடுக்கு திருமண்ம பேசி அனுப்ப பட்டவள் தான் வாசுகி . பாஸ்கரனை கைப்பிடித்து வளமாகவும் நலமாகவும் வாழ்ந்தார்கள். பாஸ்கரன் அந்நாட்டின் தொடர்பு நிலையத்தில் கணணி தொழில் நுட்ப பிரிவின் அதிகாரியாக பணியாற்றினான். இல்லறம் இன்பமாகவே போனது. இருவரும் தாயகத்தில் ஒரே ஊரை சேர்ந்தவர்கள் என்றாலும் பெற்றவர்களின் விருப்பப்படி வாசுகி மண ஒப்பந்தமாகி அந்த நாட்டுக்கு சென்றவள். ஆரம்ப காலத்தில் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து வாழ்ந்த வாழ்வின் பரிசாய் ஒரு பெண குழந்தைக்கு தாயானாள் . தனித்தனியான அவர்கள் வாழ்வு ஒரு குடும்பமானது . காலப்போக்கில் அடுத்த இரண்டு வருடங்களில் இரண்டாவது குழந்தையும் பெண குழந்தையாகியது . காலயில் பணிக்கு செல்லும் பாஸ்கரன் இடைவேளையின் போது தொலைபேசியில் அழைத்து பேசுவான். தான் பணியில் ஈடுபட்டு இருக்கும் போது மிக மிக அவசரமென்றால் மட்டும் அவளை அவனுக்கு அழைக்க சொல்வான். மற்றும் படி அவனே அழைத்துபேசுவான். <br /><a name='more'></a>சில நாட்களில் பணியின் ஈடுபாட்டில் அழைக்க மறந்து விடுவான். மாலையில் வீட்டுக்கு வந்து மன்னிப்பு கேட்பான். </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;">இப்படியாக் இவர்கள் வாழ்வு சென்று கொண்டிருந் போது ..வாழ்க்கை செலவும் சற்று அதிகரித்தது . இதனால் வார விடுமுறைகளில் தனியார் நிறுவனக்களுக்கு கணனி திருத்தும் பணிக்கும் செல்வான். இதனால் வாசுகிக்கு சற்று மனக்கசப்பு எல்லா நாளும் வேலை . வார இறுதியிலும் செல்கிறாரே என்று. குழந்தைகளும் அவளை சமைக்கக் விடாது சிரமம் கொடுத்தனர். சில சமயம் வேலைக் களையால் வந்து .. சாப்பாட்டு மேசையில் பேச்சு வாக்கில் இருவர் குரலும் ஓங்கி ஒலித்ததும் உண்டு . இவர்கள் சத்தமிடுவதை குழந்தைகள் கண்டு தூங்க சென்று விடுவார்கள். வருடங்கள் ஓடி ஐந்து வருடங்களாகி விட்டது குடும்ப் த்துகாக் நேரம் ஒதுக்குவதில்லை . என்று வாசுகி குறைபட்டுக் கொள்வாள் . தன் வீட்டு நிலைமையை புரியவில்லை .என்று பாஸ்கரன் கடிந்து கொள்வான். எல்லோருடைய வீடுகளிலும் கோப தாபங்கள் மனஸ்தாபங்கள் இருக்கும் ஆனால் அவை சீர் செய்ய பட்டுவிடும். பிரச்சினைகள் நீடித்தால் பிரிவுக்கு வழி வகுக்கும். இன்றைய இளைய சமுதாயத்திடம் ஆண் களாய்இருந்தாலும் சரி பெண்களிடம் சரி சகிப்புத்தன்மை குறைந்து தான் விட்டது. சற்று மனஸ்தாபம் வந்ததும் மதுவிடம் தஞ்சமடைகின்றனர் .பாஸ்கரனும் விதி விலக்கின்றி மது வகை பழகிக் கொண்டான். இரவில் சாப்பிடாமலும் படுத்தான். அவன் உடல் நிலை சற்று நோய் கண்டது . ஒரு நாள் அவனது பல பள்ளி நண்பன் ஒருவன் கடைத்தொகுதியில் சந்தித்தான். அவனுக்கு இவர்களை ஊரிலே தெரிந்தது இருந்தது. இவனது கதை கேட்டு கவலை கொண்டான். அவன் மூலம் வாசுகியின் (ஐரோப்பிய நாடில் உள்ள )ச்கோத்தரனுக்கு கதை காற்றாய் பறந்தது. இப்போது மூத்த வள கஜானி முதலாம் வகுப்பிலும் இரண்டாவது மகள் கேசவி பாலர் வகுப்பிலும் படித்துக் கொண்டிருந்தனர். </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;">அந்த வருட விடுமுறையின் போது லண்டனில் உள்ள மாமா வீடுக்கு சென்றவர்கள் விடுமுறை முடிந்தும் வரவே இல்லை. பாஸ்கரன் தான் அவர்களைக் கொண்டு சென்று விடான். ஆனாலும் வாசுகி வர மறுத்து விட்டாள். . அங்கு குழந்தைகளை படிப்பிக்க போவதாக் கூறிவிட்டாள் . . பாஸ்கரனும் பல முறை அழைத்துப் பார்த்தான் . அவர்கள் வரவில்லை வாசுகியும் பிடிவாதமாய் இருந்தாள். . குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அனுப்பி விட்டு ஒரு கடைத்தொகுதியில் சிறு வேலைக்கும் சேர்ந்து கொண்டாள். </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;">வாசுகியின் மன மாற்றத்தை எண்ணி சகோதரன் கவலைப்பட்டான் . புத்தி சொல்லி பார்த்தான். கேட்கவில்லை ..பாஸ்கரனும் குழந்தைகளுக்கு வேண்டும் பணம் அனுப்பினான். தான் இருந்த வீட்டை வீட்டை விட்டு விலகி ... உணவுடன் தனி அறை பார்த்துக் கொண்டான். வருடம் இரண்டு உருண்டோடியது .தங்கள் பிறந்த நாளில் குழந்தைகள் தந்தையுடன் செலவிடுவார்கள். இரண்டு வருட பிரிவு நால்வரையும் பாதித்தது பாஸ்கரனை இன்னும் பாதித்தது .வேலை விட்டு வந்தால் வீடில் வெறுமை . குடி தான் தஞ்சம் மயக்கத்தில் உறங்கி விடுவான்............ஒரு நாள் ..மைத்துனனிடம் இருந்து ,ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு ......... மூத்தவள் கஜானி பெரிய பெண்ணாகி விடாள் என்றும் ஊரில் இருந்து அத்தையும் அப்பம்மாவும் வருகிறார்கள் என்றும் தெரிவித்தார். . பாஸ்கரனுக்கு மகிழ்ச்சி யடைந்தான் . என்ன மனஸ்தாபம் இருந்தாலும் அவர்களிடம் போவது என்று வேலை தளத்தில் தெரிவித்து இருவார அனுமதி பெற்றுக் கொண்டான். வாசுகியும் தனிமையை உணர்ந்திருந்தாலும் அவளது பிடிவாதம் இடங்க்கொடுக்க் வில்லை . அந்த நாளும் வந்தது அங்கு சென்ற பாஸ்கரனுக்கு வீடு விழாக் கோலமாய் இருந்தது . மூத்த பெண அலங்காரம் செய்து தேவதை போன்று இருந்தாள். ஆரத்தழுவி அன்பை வெளிப்படுத்தினான். </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;">உறவினர் எல்லாரும் சென்ற பின். குடும்பத்தார் ஒன்றிணைந்து வாசுகிக்கு புத்தி மதி சொன்னார்கள். அவளும் தான் தவறு உணர்ந்தாள். .உண்மையான் குடும்ப் அன்பு உள்ளவர்கள் ஒரு நாளும் பிரிவதி ல்லை எத்தனை மனத்தாங்கல் வந்தாலும் பிரச்சினைகள் வந்தாலும் கணவன் மனைவி இருவரும் சேர்ந்து எடுக்கும் முடிவு தான் ஆரோக்கியமானது. குடும்பம் ஒரு அன்பால் செய்த மாளிகை . கணவன் மனைவி குழந்தைகள் தான் அதன் ஆரோக்கியமான் தூண்கள். நல்ல ஒரு குடும்பம் கோவில் போன்றது . சகல் செல்வங்களும் உள்ள ஆரோக்கியமான் கோவில். </div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><br /></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;">பிரிவு என்பது தன்னிலை ஆராச்சி செய்து முடிவு எடுக்கும் ஒரு இடைவெளி . பிரிவு என்றும் பிளவு அல்ல </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-3191730890051069505?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-79391416975028736452010-09-23T04:45:00.000-07:002010-10-05T15:38:23.232-07:00நினைக்க மறப்பது ஏனோ .........<span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><span style="font-family: 'Times New Roman';"> நினைக்க மறப்பது ஏனோ </span></span><br /><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><span style="font-family: 'Times New Roman';"><br /></span></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><span style="font-family: 'Times New Roman';">பட்டணத்து ஐயா என்று அழைக்க பட்ட செல்லத்தம்பி அவர்கள் காலமானார் . அவருக்கு வயது 85.. வாழ்வாங்கு வாழ்ந்தவர். </span><span style="font-family: 'Times New Roman';">பட்டணத்தில் அவரது கந்தோர் இருந்ததால் மூன்று மாதமொருமுறை வந்துபோவார். இரு ஆண்களும் இரு பெண்களுமாக் நான்கு பிள்ளைகள் .மனைவி ராசமணி அவரது வரவுக்கேற்ப செலவு செய்து பிள்ளைகளை படிப்பித்து ஆளாக்கி கலியாணமும் செய்து வைத்தார். </span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';">மூத்தவர் டாக்டர் அமெரிக்காவில் குடும்பத்துடன் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். </span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';">இரண்டாவது மகன் லண்டனில் ஒரு நிறுவனத்தின் சொந்தக்காரராக் இருந்தார். மூன்றாவது மகள் கனடாவில் </span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';">குடும்பத்துடன் வாழ்ந்தாள் .கடைக்குட்டி இந்தியாவில் ,</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';">தன் குழந்தைகளுடன் வாழ்த்து கொண்டிருந்தாள். எல்லோரும் குழந்தைகளுடன் வாழ்ந்து வந்தார்கள். </span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';">மூன்றாவது மகள்</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';">தாய் </span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';">த</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';">ந்தையாரை தனது நாட்டுக்கு கூப்பிட்டு அன்பாக் பராமரித்தாள்.</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';"> ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் தாயார் இறந்து விட்டார் .. தந்தை வயோதிகத்தாலும் தனிமையாலும் அவதிப்படுவதால் பராமரிப்பு நிலையத்துக்கு அனுப்பினார்கள்.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';"></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';"></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';"><a name='more'></a></span></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><span style="font-family: 'Times New Roman';"><br /></span></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><span style="font-family: 'Times New Roman';"> விடுமுறையின் போது ஒவ்வொரு மக்களும் தமது குடும்பத்துடன் வந்து பார்த்து போவார்கள். மூன்றாவது மகள் தனது கவனிப்பிலேயே வைத்திருந்தால். வார இறுதியில் சென்று பார்த்து வருவாள். வேண்டிய போது வைத்திய நிர்வாகத்துடன் தொடர்பு கொண்டு கேட்டுக் கொள்வாள் . இவருக்கு பதினொரு பேரப்பிள்ளைகளும் மூன்று பூட்டப் பிள்ளைகளும் இருந்தனர். கடந்த சில வாரங்களாக் பேச்சு அற்று இருந்தார். உறவினர் சென்று பார்த்து குரல் கொடுத்தால் ம்ம்ம் ம்ம்ம் .....ம் என்ற உணர்வை தவிர எந்த பேச்சும் இல்லாதவராக இருந்தார். சென்ற வாரம் திங்கட் கிழமை காலமானார். உறவுகளுக்கெல்லாம் செய்தி பறந்தது. தாங்கள் இறுதிச்சடங்குக்கு வருவதாகவும் உடலை அதற்கேற்ற ஆயதங்களுடன் எட்டு நாள்வரை பாது காக்கும்படியும் சொன்னார்கள். </span></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><span style="font-family: 'Times New Roman';"><br /></span></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><span style="font-family: 'Times New Roman';">அடக்கம் செய்யும் நாளுக்கு முதல் நாள் மாலையும் மறு நாள் காலையும் பார்வைக்கு வைத்து மதியம் ஆலய வழிபாடுடன் அடக்கம் செய்வதாக் ஒழுங்கு செய்தார்கள். முதல் நாள் மாலை ஊரவர்கள் உறவினர்கள் என்று மண்டபம் நிறைந்த ஜனக்கூட்டம். அவரை வைத்திருந்த பேழை ( சவப்பெட்டி ) மிகவும் விலை உயர்ந்தது. சடங்குக்கு வந்திருந்தவர்கள் எல்லாம் அவரது வாழ்க்கையை பற்றி புகழ்ந்தார்கள். பேரப் பிள்ளைகளும் தாத்தா என்று மாலை மரியாதை செய்தார்கள். உறவினர்களும் மலர் வலயம் வைத்து வணக்கம் செலுத்தினார்கள். சமய தலைவர்களும் வணக்க் நிகழ்வுகளை நடத்தினார்கள். எல்லோரும் அவரை அஞ்சலி செலுத்தி வழியனுப்பினார்கள்.</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';">அடக்க ஊர்வலம் மிக நீண்ட கார் பவனி போல் இருந்தது . அடக்க நிகழ்வுகளும் முடிவுற்ற பின் ஒரு மண்டபம் ஒழுங்கு செய்து மதிய உணவு வழங்கினார்கள். எல்லோரும் பசியாறி சென்றார்கள். </span></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><span style="font-family: 'Times New Roman';"><br /></span></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><span style="font-family: 'Times New Roman';">எனது நண்பி ஒருவரும் இந்த அடக்க நிகழ்வுக்கு சென்று இருந்தாள். இது பற்றி பேசும் போது ...செலவுகள் வேண்டாமென்று சொல்ல வில்லை . சற்று சுருக்கமாய் செய்து அதில் சேமிக்கும் பணத்தை நம் நாட்டில் வாடும் உறவுகளுக்கு அனுப்ப ஏனோ இந்த மக்கள் மனம் வைப்பதில்லை. அந்த முதியவர் வாழ்வாங்கு வாழ்ந்து வேண்டியதெல்லாம் அனுபவித்து சென்றவர். உறவினர்களோ தங்கள் அன்பை பாசத்தை உயர்வகை பேழை எடுப்பதிலும் கோலாகலமாக் கொண்டாடி வழியனுப்புவதிலும் செலவிடுகிறார்களே என்று எண்ணிக் கவலைபட்டாள். தங்கள் அந்தஸ்த்து படாடோபம் என்பதை காட்டுகிறார்கள். எத்தனை பேருக்கு தாயகத்தில் வாடும் குழந்தைகள் விதவைகள் ஏழைகள் வதிவிடமிலாதோரை நினைக்க மனம் வருகிறது.........</span></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><span style="font-family: 'Times New Roman';"><br /></span></div><div style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;"><span style="font-family: 'Times New Roman';">எல்லோருக்கும் ஆறடி நிலம் தான் சொந்தம் கேளிக்கைகள் கொண்டாட்டங்களில் திளைக்கும் மனம் தானம் செய்யும் மன நிலையில் இல்லாதது ஏனோ .</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-7939141697502873645?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-14491921308427124532010-09-13T09:32:00.000-07:002010-10-05T15:33:02.206-07:00அந்தஸ்த்து ...........<br /><br />சின்ன வயதில் இருந்தே பால குமாரனும் ஆனந்த ராஜாவும் நண்பர்கள்.ஆரம்ப பாடசாலை முடித்து கல்லூரி சென்று பின் பல்கலை கழகம் வரை ஒன்றாகவே படித்தார்கள். பின்பு வேலை பார்க்கும் காலத்தில் பாலகுமாரன் ரயில்வேயிலும் ஆனந்த ராஜன் குடிவரவு குடியகல்வு நிலையத்திலும் பணிக்கு அமைந்தார்கள். இருப்பினும் தொலை பேசி மூலமோ மடல்கள் மூலமோ நட்பை தொடர மறப்பதில்லை. பருவ வயது அடைந்ததும் ஆனந்த ராஜன் முதலில் திருமணம் செய்து கொண்டான். அவனுக்கு வாய்த்த மணமகள் சற்று வசதியானவள் ..மூன்று அண்ணாக்களுக்கு ஒரே தங்கை .<br /><br />காலம் வேகமாக் தன் வேலையை செய்தது .பாலகுமாரனும் தன் தங்கை திருமணம் முடிய ஊரில் ஒரு ஆசிரியையாக் உள்ள பெண்ணை திருமணம் செய்து கொண்டான்.திருமணமான பின் அவர்கள் குடும்பம் வேலை என்று பொழுதுகள் வாய்பாக் அமையவில்லை தொடர்பு கொள்ள. இருபினும் சில மாதங்களுக்கொருமுறை கொண்ட தொடர்புகள் வருடம் ஒரு முறையாகியது.<br /><a name='more'></a> இதற்கிடையில் ஆனந்த ராஜனுக்கு லண்டனுக்கு போகும் வாய்ப்பு வரவே மனைவியின் எண்ணப்படி அங்கு சென்று விட்டான் ஆரம்பத்தில் வேலை வாய்ப்பு மிகவும் கஷ்டமாய் இருந்தது ஆனாலும் அவனது திறமையால் தபாற்கந்தோர் நிர்வாகியாக் வேலை கிடைத்து.மனைவி மாலினியும் அங்கு சென்று வாழ்க்கை சந்தோஷமாக் ஓடிக்கொண்டிருந்தது . <br /><br />பாலகுமாரன்மனைவியுடன் அன்பான் வாழ்க்கை நடத்தி ஒரு பெண குழந்தைக்கு தந்தையானான். ஆனந்த ராஜன் மாலினி தம்பதிகளுக்கு குழந்தை பாக்கியம் இதுவரை கிட்ட் வில்லை . ஒரு நாள் ஆந்த ராஜனிடம் மனைவி மாலினி ..தான் வீட்டில் இருக்க பிடிக்காமல் படிக்க போவதாக கேட்டாள் . அவனும் சம்மதம் தெரிவிகக் வே அவள் மருத்துவக்கலூரியில் சேர்ந்து படித்தாள். படிப்புச் செலவுக்கு தந்தையிடம் இருந்து பணம் பெற்றுக் கொள்ள அவள் கேட்ட் போதும் கணவன் ஆனந்தராஜன் ராஜன் மறுத்து விடான். அவன் பகல் நேர பணி முடிந்து வீட்டுக்கு வந்தால் இவள் கல்லூரியில் இருப்பாள். தனது நேரத்தை பயனுள்ள முறையில் செலவு செய்யவும் வீட்டு பணத்தேவையை ஈடு கட்டவும் இரண்டாவது வேலைக்கு செல்ல தொடங்கினான் அவர்களது வாழ்வு இயந்திர மயமானது வீட்டுக்கு வந்தால் அவள் இல்லை எந்நேரமும் கல்லூரி என்று இருப்பாள். இப்படியாக் ஐந்து வருடங்கள் ஓடி விட்டது . இடையில் கரு தங்கும் சந்தர்ப்பம் வரவே மாலினி விரும்பவில்லை . கலைத்து விடாள். ஒருவாறு அவள் மருத்துவபட்ட்ம் பெற்று அயல நகரத்தில் ஒரு மருத்துவ நிலையத்தில் பணிக்கு அமார்ந்தாள் . எல்லாம் முடிந்தது தனக்கு இனி நல்ல காலம் என்று எண்ணியிருந்தான் ஆனந்தராஜன் .. காலம் விரைவாக ஓடியது திருமணமாகி பத்து பத்து வருடங்க ளாகியது மீண்டும் அவள் கருத்தரித்து ஒரு பெண குழந்தைக்கு தாயானாள். மாலினி தனது பணி நேரத்தை இரவு நேர பணியாக்கி கொண்டாள். பகலில் குழந்தையை பார்ப்பாள். பின் இரவு ஆனந்த ராஜன் குழந்தையை பார்க்க இவள் பணிக்கு செல்வாள். இப்படியாக் குழந்தை வளர்ந்து ஆறு வயதை அடைந்தாள் . பின்பு மாலினியில் வாழ்வில் மாற்றம் கண்டது. குழந்தைக்கு அப்பா தரம் குறைந்தவர் என்பது போல் காட்டிக் கொண்டாள். தனது நண்பர்கள் வீட்டு விழாக்களில் குழந்தையை மட்டும் அழைத்து செல்வாள். தனது பரம்பரை பெருமை பற்றி பெருமிதமாக் பேசிக் கொள்வாள். . ராஜனை மதிப்பதேயில்லை . ஏதும் விழாக்களுக்கு போனால் மற்றைய நட்புகளுக்கு கணவனை அறிமுகம் செய்ய மாட்டாள் . ராஜன் மிகவும் வேதனைபட்டான். ஒரு நாள் நண்பன் பாலகுமாரனுக்கு நீண்ட கடிதம் எழுதினான். அவளின் போக்கு சரிவரவில்லை என்றும். விவாகரத்து பெறபோவதாகவும் ஊருக்கு வந்து வேறு பெண்ணை கலியாணம் செய்ய போவதாகவும் எழுதினான். அதற்கு குழந்தையை காரணம் காட்டி இன்னும் சற்று பொறுக்குமாறு பால குமாரன் கடிதம் எழுதினான்<br />ஒரு நாள் அவனது பேருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி வைத்து விட்டு குழந்தையையும் அழைத்து கொண்டு மாலினி வீட்டை விட்டு போய் விடாள். காலம் உருண்டது ஒருவருடமாகியது . ஆனந்த ராஜன் மிகவும் கவலைப்பட்டான் அவளை இரண்டு வேலை செய்து படிப்பித்தான் குழந்தையை கவனித்தான் . சமையல் வேலையும் ஒழுங்காக செய்ய மாடாள் சில நாட்கள் கடையிலும் சில நாட்கள் தனக்கு தெரிந்த முறையிலும் சமைத்து சாப்பிட்டு இருக்கிறான். குழந்தை மீது மிகவும் விருப்பம். என்ன செய்வது ...எனக்கு அமைந்த வாழ்வு என்று கவலைபட்டு கொண்டு இருக்கும்போது ..குடும்ப் அலுவலகத்தில் இருந்து அவனுக்கு விவாக்ரத்து விண்ணப்பம் வந்தது. அவன் என்ன செய்வது குழந்தையை பிரிய விருப்ப்மில்லை .தொடர்ந்து வாழ்வும் முடியாது .....<br />முடிவு தெரியாமல் கலங்கு கிறான்...........<br /><br />...அவளை மேலும்படிக்க் வைத்து தப்பா..........அவளின் ஆசைக்கு விட்டது தப்பா ....காலம் தான் முடிவு சொல்ல வேண்டும். உங்கள் முடிவு என்னவாய் இருக்கும் சொல்லுங்களேன்.............<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-1449192130842712453?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-63518757314112696262010-09-01T11:29:00.000-07:002010-11-11T11:59:02.537-08:00பொருத்தம்.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px; line-height: 25px;">பொருத்தம்</span></span></div><div class="separator" style="clear: both; font-size: 14px; line-height: 1.8; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; font-size: 14px; line-height: 1.8; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TMiSEYHNtPI/AAAAAAAAAO0/RNdUmD5OFeQ/s1600/divorce-cake-climb+(1).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_0IHCIJNw7a4/TMiSEYHNtPI/AAAAAAAAAO0/RNdUmD5OFeQ/s320/divorce-cake-climb+(1).jpg" width="266" /></a></div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;"><br /></div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;"><br /></div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;">பொன்னூர் எனும் அந்த அழகிய சிறு கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர்கள தான்.</div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;">நிதி என்னும் சிறுமியும் மதியழகன் எனும் சிறுவனும். எல்லோராலும் அழகன் என அழைக்க பட்டவன். குடும்பத்தில் இவனுடன் இன்னும் இரண்டு ஆண் குழந்தைகள். தந்தை ஒரு கிராம சபை கந்தோரில் செய்லாளராக் இருந்தார். இவனது பெற்றோருக்குப் பெண குழநதையில்லையே என்னும் கவலை. துள்ளி விளையாடும் பள்ளிப்பருவம்மாறி உயர் கல்லூரி சென்றான். அழகன்.</div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;"><br /></div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;">நிதி எனும் தயாநிதி குடும்பத்துக்கு ஒரே ஒரு பெண குழந்தை . வசதி வாய்ப்புக்கள் இருந்தும் ஏனோ அவளுக்கு சக உறவுகளுக்கான பலன் இருக்கவில்லை. சிறு வயது முதல் சக மாணவனான அழகனுடனும் அவனது நட்பு களுடனும் விளையாடி வருவாள். காலபோக்கில் அவள் பருவ வயது அடைந்ததும் விளையாட்டுக்கள் எல்லாம் நி ன்று போய் விட்டது . ஏன் அவனை பார்ப்பதும் அனுமதிக்க் படவில்லை. காலம்தான் தன் பாட்டுக்கு சுழன்று கொண்டே இருந்தது. அவள் கல்லூரி வாழ்வு முடிந்ததும் அவளுக்கு நோர்வே நாட்டில் உள்ள மண மகனுக்கு திருமணம் பேசி கோலாகலமான திருமண விழாமுடிந்து ஆறு மாதங்களில் நோர்வே சென்று விடாள்.</div><a name='more'></a><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;">நாட்கள் செல்ல செல்ல அவனது குடிப்பழக்கத்தால் தம்பதியரிடையே ஒற்றுமைக் குறைவு ஏற்பட்டது. இதனால் அவளது பெற்றவர்களுக்கும் பெரும் சோகம். அவனது துன்புறுத்தல் களுக்கும் ஆளானாள். காலம் செல்ல அவனிடம் இருந்து விவாகாரத்து பெற்று விட்டாள் .பின்பு அவள்படித்த காலத்தில் கற்றுக் கொண்ட தையல் கலை அவளுக்கு வாழ்வு கொடுத்த்து. மனத்தளவில் சந்தோஷமாக இல்லாவிடாலும் தனிமையில் வேதனைகள் இன்றி வாழ்ந்தாள்.</div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;"><br /></div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;">மதியழகனும் மேற்படிப்பு படித்து ஒரு பெரும் நிறுவனத்தில் பணியில் இருந்தான். காலத்தின் கோலம் , தாயகத்தில் போராட்டம் காரணமாக் உயிருக்கு பயந்து ஜெர்மன் நாட்டுக்கு பயணமானான் . அங்கு அவன் திறமைக்கு ஏற்ப வேலை கிடைக்காவிடாலும் அவன் வாழ்வை கொண்டு நடத்த போதிய வருமானம் கிடைத்தது. திருமண வயதும் வயதும் வரவே பெற்றார்களால் ஒழுங்கு செய்ய பட்ட ஒரு மணப்பெண்ணுக்கு மாலை சூட்டினான். அவள் பட்டணத்தில் படித்த பெண. மூன்று அண்ணாமாருக்கு ஒரே தங்கை .வேண்டியதெல்லாம் கிடைக்க பெற்றவள். அவளுக்கு வெளிநாட்டு வாழ்வு பிடிக்க வில்லை.எடுத்துக் கெல்லாம் நான் அப்படி வாழ்ந்தேன் எனக்கு எல்லாவ ற்றுக்கும் பணியாட்கள் இருந்தார்கள் என பிறந்த வீட்டுப்பெருமை பேசினாள். அவர்களது மண வாழ்வும் நிலைக்கவில்லை. மனசு ஒத்துபோகவில்லை. பலவாறு சிந்தனையால் மதி யழகன், நிலை குலைந்து போனான். வீட்டுக்கு ஒழுங்காக் செல்வதில்லை. இப்படியே இருந்தவர்கள் வாழ்வு பெரும் போராட்டம் மானது . ஒரு நாள் தன் தாய் தந்தையரை பார்க்க் என்று தாயகம் சென்று விடாள். மாதங்கள் பலவாகியதும்..அன்றைய தபாலில் மதியழகன் பேருக்கு ஒரு மடல் வந்தது. அவள் விவாகரத்துக்கு விண்ணபித்து இருந் தாள் அவனதும் சம்மதம் கொடுத்து மடல் அனுப்பினான். மேலும் பல ஒழுங்குகளை செய்து அவர்கள் விவாகரத்தின் படி அவர்களது திருமணம் ரத்து ஆனது.</div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;"><br /></div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;">துன்ப படுபவர்களுக்கு கடவுள் ஒரு கட்டத்தில் ஆறுதல் படுத்துவார். நோர்வேயில் தாயாநிதியுடன் படித்த் ஒரு பள்ளித்தோழியை அங்குள்ள் கடை தொகுதியொன்றில் சந்தித்தாள் .அவளும் ஊர்க் கதைகள் பேசிய போது மதியழகனின் நிலை பற்றியும் சொன்னாள் . அவனது தொலைபேசி இலக்கமும் எடுத்து தருவதாக் விடை பெற்றனர்.சில மாதங்களின் பின் தயா நிதிக்கு ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி. தொலைபேசி மூலம். மதியழகன் அவளை அழைத்துப் பேசினான். இருவரது வாழ்க்கைகளும் திசை மாறி சென்றதையிட்டு அலசி ஆராய்ந்தனர். மீண்டும் ஒருநாள் அவளது தோழி தொலை பேசியில் அழைத்தாள். தன் வீடுக்கு வரும்படியும் ஒரு உறவினர்,வந்திருபதாகவும் கூறினாள் . அங்கு சென்றவளுக்கு ஒரு பேரதிர்ச்சி . அங்கு அவன் மதியழகன். ஊர்க்கதைகள் பள்ளி வாழ்க்கை திருமணம் என்று எல்லாம் பேசியவர்கள் இறுதியில் அவர்கள் இருவரும் இணைத்து கொள்ள முடிவெடுத்தனர் . இதற்கிடையில் கனடா நாடுக்கு அவன் விண்ணபித்து இருந்த நிறுவனத்தில் இருந்து அழைப்பு வரவே . அவர்கள் இருவரும் கனடா நாடில் குடி பெயர்ந்து இணைந்து கொண்டனர். குழந்தைப் பாக்கியம் கிடைக்கும் வயது சற்று கடந்து விட்ட போதிலும் இருவரும் ஒருவருக்கு ஒருவர் அன்புடன் வாழ்கின்றனர்.</div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;"><br /></div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;">அண்மையில் நான் சந்தித்த உண்மைக் கதை .பல் பொருத்தங்கள் இருந்தாலும் உள்ளங்களின் மனப் பொருத்தம் ஏனோ முக்கியமாக் கவனிக்க் படுவதில்லை. வேறு பொருத்தங் கள் அதி மீறி விடுகின்றன . உண்மையில் தேவை மனப்பொருத்தம். புரிந்துணர்வு. கடவுள் துணையால் தம்பதியர் நீடூழி வாழணும். உங்கள் வாழ்த்துக்களும் அவர்களை சேரட்டும். </div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;"><br /></div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;"><br /></div><div style="font-size: 14px; line-height: 1.8;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7178326492395729097-6351875731411269626?l=mathinilaa.blogspot.com' alt='' /></div>நிலாமதிhttp://www.blogger.com/profile/10204413638066033507noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7178326492395729097.post-10563041666158104282010-08-09T15:36:00.000-07:002010-08-09T15:36:51.428-07:00தொடர் பதிவு.<span style="color: #222222; font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif;"><span style="line-height: normal;"><span style="color: black; font-family: Tahoma,'century gothic',Arial,verdana,sans-serif;"><div><span style="font-size: 9.6px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;">வலையுலக் சக பதிவர் முனியாண்டி பெருமாள் ....அழைத்தமைக்கு ஏற்ப இதை தொடர்கிறேன். <br /><br /><br />(1) வலைப்பதிவில் தோன்றும் உங்கள் பெயர்? </span></b></span></div><div><span style="font-size: 9.6px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"> </span></b></span></div><div><span style="font-size: 9.6px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"> (2) அந்தப் பெயர் தான்உங்கள் உண்மையான பெயரா? இல்லை எனில் பதிவில் தோன்றும் பெயரை வைக்க காரணம்என்ன?<br /><br />தோன்றும் பெயர் ....நிலாமதி (புனை பெயர் ).....பெயர் வைக்க காரணம்.<br /><br /> தாயகத்தில் என் நண்பியின் பெயர். <br /></span></b></span></div><div><span style="font-size: 9.6px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><br /></span></b></span></div><div><span style="font-size: 9.6px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><br /></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 9.6px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;">(3 ) நீங்கள் தமிழ் வலைப்பதிவு உலகில் காலடி எடுத்துவைத்ததைப் பற்றி....<br /><br />யாழ் களம் என்னும் வலைத்தளத்தில் உறுபினராக் இருக்கிறேன். அங்கு தான்தமிழ் எழுத கற்றுக் கொண்டேன். பின்பு நிறையவே தமிளிஷ் இல் வாசிப்பேன் அந்தமுயற்சி என்னை வலைப்பதிவு தொடங்கக் காரணமானது. . <br /></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;"><br /></span></b></span></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 9.6px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"></span></b></span></span></b></span><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;">(4) உங்கள் வலைப்பதிவை பிரபலமடையச் செய்ய என்ன என்னென்ன </span></b><b><span style="font-size: small;">வெல்லாம் செய்தீர்கள்.....</span></b></span></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;"> </span></b></span></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;">எதுவுமே செய்யவில்லை . தமிளிஷ் இல் என் பதிவு வந்தது. அதிகம் தமிழ் நாட்டு நட்புகள் கருத்து சொன்னார்கள். <br /></span></b></span></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;"><br /></span></b></span></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;"></span></b></span></span></b></span></span></b></span><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;">(5)வலைப்பதிவின் மூலம் உங்கள் சொந்த விஷயத்தை பகிர்ந்து கொண்டதுண்டா? ஆம்என்றால் ஏன்? அதன் விளைவு .என்ன? இல்லை என்றால் ஏன்...........<br /><br />பகிர்ந்து கொண்ட துண்டு.. என் வாழ்வே ஒரு பாடம். பெயர்களை மாற்றிகதைகளாக் எழுதியுள்ளேன். மற்றும் நான் காணும் நண்பர்களின் வாழ்க்கைசம்பவங்களையும் எழுதினேன். ஒருவருக்கு ஏற்பட்ட் அனுபவங்களை பகிரும் போதுமற்றவர்களுக்கு பாடமாக் அமையம் . என் மனப்பாரம் சற்று குறையும். <br /></span></b></span></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;"><br /></span></b></span></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;">.</span></b></span></span></b></span></span></b></span><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;">(6) நீங்கள் பொழுதுபோக்குக்காக பதிவுகளை எழுதுகிறீர்களா அல்லது பதிவுகளின் மூலம் சம்பாதிப்பதற்காகவா..........<br /><br />பதிவுகள் ஒருவகை ஆத்ம திருப்தி ...பொழுது போக்கு தான். <br /></span></b></span></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;"><br /></span></b></span></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;"></span></b></span></span></b></span></span></b></span><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;">(7) நீங்கள் மொத்தம் எத்தனை வலைப்பதிவுகளுக்கு சொந்தக்காரர்? அதில் எத்தனை தமிழ் வலைப்பதிவுகள் உள்ளன.......<br /><br />..ஒன்றே ஒன்று ...நிலாமதியின் பக்கங்கள். என்பது தான். <br /></span></b></span></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;"><br /></span></b></span></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;"></span></b></span></span></b></span></span></b></span><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;">(8) மற்ற பதிவர்கள் மீது எப்போதாவது உங்களுக்கு கோபம் அல்லது பொறாமை ஏற்பட்டது உண்டா? ஆம் என்றால் .யார் அந்த பதிவர்.........<br /><br />..யார் மீதும் கோபம் இல்லீங்க. பொறாமையும் இல்லீங்க. <br /></span></b></span></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;"><br /></span></b></span></span></b></span></span></b></span></div><div><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;"></span></b></span></span></b></span></span></b></span><span style="font-size: 10px; line-height: 18px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal; line-height: 22px;"><b><span style="font-size: small;"><span style="font-size: 10px; font-weight: normal;"><b><span style="font-size: small;">(9) உங்கள் பதிவை பற்றி முதன் முதலில் உங்களை தொடர்புகொண்டு பாராட்டிய மனிதர் யார்? அவரைப் பற்றி, அந்த பாராட்டைப் பற்றி.....<br /><br /></span></b></span></span></b></span></span></b></span><span style="c